Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Een woestijntocht van 40 dagen

 

Eerste vereiste

Vandaag, Aswoensdag, begint de vasten, de veertigdagentijd

Aan de twee grootste kerkelijke feesten, Kerstmis en Pasen, gaat telkens een lange en sterke voorbereidingstijd vooraf: Advent en Vasten. Een tijd die bedoeld is om weer helemaal bij jezelf en bij God thuis te komen.

Het evangelie van Aswoensdag geeft ons een tip hoe we dat moeten doen, het is een drievoudige opdracht: bidden, versterven en aalmoezen geven. Het zijn woorden die het vandaag niet meer zo goed doen, net als soberheid en boete. Toch zijn het stuk voor stuk waarden die ons iets belangrijks kunnen meegeven voor deze veertigdagentijd. In de eerste lezing uit het boek Joël is dat simpel een oproep tot bekering. Geen uiterlijk vertoon, maar een ‘schoonmaak’ van onze binnenkant.

Jezus zou spreken over het beoefenen van gerechtigheid, en daar zitten 3 aspecten aan vast:

het geven van aalmoezen als een religieuze plicht tegenover de naaste, het gebed als een religieuze plicht tegenover God, en vasten als een religieuze plicht tegenover je eigen persoon. En dat mag niet gebeuren om bij de mensen op te vallen. Niet het uiterlijk vertoon,

maar de ware innerlijke houding en drijfveer is voor Jezus van doorslaggevend belang. Doe wat je doet niet voor het oog van de mensen, doe het niet om indruk te maken. Dàt is de oproep van het evangelie op Aswoensdag. Vasten, bidden en gerechtigheid beoefenen doe je in stilte, in het verborgene, met alleen God als getuige. Dat in schrille tegenstelling met zoveel

programma’s op televisie waarin het privé- leven van mensen zomaar te grabbel wordt gegooid.

 

Vasten en versterving

Als vasten en versterving erop neerkomt dat we even afstand doen van onze overdaad, laat het dan ook vrijwillig zijn. Als je oprecht vast, dan ontzeg je je iets. Je moet het voelen, het moet je aan het hart gaan. Versterving is een beetje sterven aan jezelf, is durven loslaten wat je van je diepste kern weghoudt. Versterven is vooral afstand doen van onze opgeblazen ego’s, en nederig en dienstbaar worden zonder omhaal van woorden.

Op deze Aswoensdag krijgen we een askruisje opgelegd van verbrande palmtakken. De as is het teken van onze vergankelijkheid, maar tevens de vruchtbare bodem waaruit nieuw leven kan opbloeien. In deze voorbereidingstijd worden we uitgenodigd diep af te dalen in de donkerste hoeken van ons wezen, te sterven aan onszelf.

Daar is dan ook nog die uitgestoken hand van mensen uit de derde wereld, dit jaar uit Congo, Colombia en zoveel andere Zuiderse landen die ons vragen met hen broederlijk te delen. En daar is eveneens die uitgestoken hand die ons optilt uit ons eigen gegraven graf. We mogen nieuwe mensen worden die de weg van God gaan en met Christus zullen opstaan uit de dood. Moge deze veertigdagentijd ons daarheen brengen.

Raymond Decoster, zonepastoor Halle