Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Laat je bezielen door zijn Geest  

Na de veertigdagentijd, gaande van Aswoensdag tot Paaszondag, zitten we nu midden de vijftigdagentijd, die zich uitstrekt van Pasen tot Pinksteren. Daartussen vieren we nog de Hemelvaart van de Heer. We krijgen 50 dagen de tijd om te groeien in het geloof dat Jezus verrezen is.

Pasen, Hemelvaart en Pinksteren, het zijn geen 3 aparte gebeurtenissen, wel 3 kerkelijke feesten die elk de nadruk leggen op een andere aspect van het Christusmysterie. Niet de dood heeft het laatste woord, de verrezen Jezus maakt plaats voor de werking en de creativiteit van de heilige Geest. Vandaar ook dat in normale omstandigheden in deze periode ook de Eerste Communie en het Vormsel plaatsvinden. Daar heeft corona dit jaar anders over beslist.

In de eerste lezing van Pinksterzondag staat: “Zij werden allen vervuld van de heilige Geest en begonnen te spreken.” Zolang Jezus bij hen was, hebben ze Hem laten spreken. Zij waren eerder bang voor de mensen van de stad. Ze voelden zich het best thuis op hun boot of langs het meer in Galilea.

Toen Jezus hen daar weggeroepen had met de woorden: “Kom en volg Mij!”, hadden ze wel enige ambitie gekregen, maar toch bleven ze huiverig voor de buitenwereld. Ze liepen nogal eens te twisten over de vraag wie van hen de voornaamste plaats zou verwerven in het Rijk Gods. Ze waren veel met zichzelf bezig. Als Jezus hen sprak over de Geest die hen alles zou leren, begrepen ze niet wat Hij daarmee bedoelde.

 

Soms riep Jezus hen apart om eens te polsen wat ze nu eigenlijk begrepen hadden van de

parabels die Hij aan het volk vertelde. Vooral die van de zaaier en het zaad had Hij hen blijkbaar het best uitgelegd. Ze zouden immers zelf zaaiers worden en te maken krijgen met alle soorten mensen: mensen met een stenen hart waar hun woorden niet zouden binnen dringen, of oppervlakkige toehoorders die wel even luisteren maar het even vlug weer vergeten zijn.

En dan, op die morgen van zijn Hemelvaart, krijgen ze de opdracht: “Gaat en onderwijst, en

verkondigt alles wat ge van Mij vernomen hebt”.

Ze werden dus geroepen om Zijn Woord verder uit te zaaien. Terugkeren naar hun boten op het meer kon nu niet meer. Uiteindelijk hadden ze alles toch verlaten om Hem te volgen.

Met Maria in hun midden waren ze beginnen te bidden. Geleidelijk aan voelden ze zich andere mensen worden, meer verantwoordelijk voor Jezus’ boodschap.

En toen gebeurde het, vijftig dagen na de verrijzenis van Jezus. Gedruis dat hen wakker schudden, tongen van vuur! Plots waren ze niet meer te stuiten, ze werden vervuld van de heilige Geest. Alleen Christus telde nog. Zijn Geest werd de hunne, een geest van liefde en eenheid onder de mensen. Nu begonnen ze vol bezieling over Hem te spreken. Als men iets zelf beleefd heeft, wordt het ook gemakkelijker om erover te spreken.

Wie als christen leeft, bezield door de Geest, zal ook spreken over de Geest en vanzelf tot getuigenis komen.

Ook nu nog heeft de  Kerk profeten en apostelen nodig, mensen die door de geestkracht van God worden gegrepen om zich in te zetten voor een menselijke en vredevolle samenleving.

Waar mensen een stad van liefde bouwen, daar zijn christenen aan het werk, bezield door de Geest van Jezus. In de Bijbel was Babel de stad van verwarring. Onze wereld en zelfs de Kerk, lijkt soms een Babel te worden. Dan is Gods Geest nodig die de mensen weer tot rede en bij elkaar brengt.

 

Laten we in deze komende pinksterdagen luisteren naar het Woord van de heer, en zijn Geest van leven inademen. Zo kan het pinksterwonder ook in ons werkelijkheid worden. Laten we de tweedracht van de toren van Babel ombouwen tot het liefdevolle Cenakel van Pinksteren, waar we in gebed samen zijn, met Maria, de Moeder van Jezus en Moeder van de Kerk.

Er moet nog veel veranderen en vernieuwd worden in Kerk en wereld, wil het een Kerk naar Gods hart zijn. Daarom is het goed dat wij samen bidden voor die heilige Geest: Kom, Schepper Geest, voltooi wat Gij in ons begonnen zijt.

Ik wens u allen een gezegende pinkstertijd en moge Maria, zoals toen met de apostelen, ook nu met ons zijn.


Raymond Decoster, zonepastoor.

Een speciaal parochieblad*


Beste lezers,

Dit parochieblad zal er wat ‘magerder’ uitzien dan gewoonlijk, althans wat de eerste lokale bladzijden met inbreng vanuit zone Halle betreft.  De reden is dat ik, als eindredacteur, in de kliniek lig te wachten op een zoveelste operatie.

Het zit zo. Maandagavond 11 mei zat ik op een stoel met armleuningen, maar die stond op een grote mat. Toen ik hem wou verschuiven, weigerde hij dienst en kantelde met mij erbij.

Ik voelde onmiddellijk dat voor de vijfde keer op 8 jaar tijd dat de heup uit de kom was, de kop van de prothese kwam los. Al kruipend kon ik 15 meter afleggen om net op tijd de deur te openen voor de ambulance.

De vorige 4 keren kon men in de kliniek, weliswaar onder volledige narcose in de operatiezaal die heup weer in mekaar trekken en was ik ’s anderdaags alweer thuis en ik kon aan de slag gaan.

Deze keer is het mislukt, de dokter kon het echt niet meer in mekaar trekken. Dan blijft als enige en laatste optie een nieuwe operatie. Dat is dan de vierde operatie aan mijn heup en die veertiende in heel mijn leven.

Ik schrijf deze tekst op 14 mei en morgen 15 mei word ik op het middaguur geopereerd.

Het is moeilijk vanop mijn bed iets te schrijven en dit blad op te stellen.

Daarenboven is er wegens corona ook geen bezoek toegelaten om boodschapper te spelen.

Voor dit nummer had ik  toevallig al een artikel klaar over Pinksteren, maar voor het nummer daarna, nummer 23, reken ik op hulp van mijn collega-redacteur.

Ik vraag jullie begrip, maar ik vraag ook jullie gebed.

Dit parochieblad verschijnt op 27 mei, ergens tussen Hemelvaart en Pinksteren. Onwezenlijk dat er met geen woord zal gerept worden  over bedevaarten en Mariaprocessie, gewoon omdat ze wegens de pandemie niet doorgaan.  Maar hopelijk verloopt de operatie met goed gevolg, want het houdt wel een risico in voor verdere stapbewegingen. En wie weet ben ik dan al thuis? Dromen en hopen mag toch?

Het is een beetje zoals met geloven. Dat is ook een stap in het onbekende, je toevertrouwen aan God. Zo heb ik dokter De Geeter vertelt dat ik hem volledig vertrouw en mijn fysieke   toekomst in zijn handen leg, in de hoop dat zijn handen het werk voortzetten dat Gods handen met mij begonnen zijn. Vanuit mijn ziekenhuiskamer heb ik uitzicht op een grote weide van de weg-om. Nu stap ik hem in gedachte mee, hopelijk kan ik hem nog eens gedeeltelijk meestappen.

Beste lezers,

ik vertrouw op de dokter, ik vertrouw op O.L.-Vrouw van Halle,

ik vertrouw op jullie steun en gebed.

Het ga jullie goed.

Je zonepastoor Raymond



*N.V.D.R. Intussen is Raymond weer thuis en wensen wij hem een spoedig herstel toe.