Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Maria tussen Pasen en Pinksteren


 

In de liturgie van de paastijd lezen we heel vaak uit de Handelingen van de Apostelen. Toch staat in die periode tussen Pasen en Pinksteren slechts één verwijzing naar Maria, maar dan wel op een betekenisvol moment voor de leerlingen van toen, en ook voor ons nu: “De leerlingen bleven eensgezind volharden in het gebed samen met de vrouwen, met Maria, de moeder van Jezus en met zijn broeders”

Maria waakt bij de leerlingen en opnieuw is er veel dat zij in haart bewaart: het verraad van Judas, de verloochening van Petrus, de afwezigheid van de leerlingen onder het kruis, het ongeloof van Thomas, de droefheid van de vrouwen bij het lege graf, het verschijnen van de Heer aan Maria Magdalena, aan de twee leerlingen van Emmaüs, naast de angst voor de Joden, de twijfels, het verdriet…Maria, de moeder van Jezus en sedert die Goede Vrijdag ook de moeder van de leerlingen, is er bij in het gebedshuis, waakzaam, biddend, liefdevol, moederlijk aanwezig. Zij gelooft in de belofte van haar Zoon dat Hij zijn heilige Geest zal zenden die alles zal verzoenen en helen en nieuw maken, zoals Jezus zelf dat deed.

Ik denk vaak aan Maria tussen Pasen en Pinksteren wanneer ik in de basiliek de mensen zie bidden bij het beeld van Onze Lieve Vrouw. Ook daar is Maria er opnieuw bij, bij de leerlingen van vandaag, en in deze meimaand bij de talrijke bedevaarders. Zij komen met hun

twijfels en hun verdriet, met hun onmacht en hun vragen, met hun vreugde om hun

christen-zijn  en met hun gekwetstheid omdat zij Jezus ook vandaag laten lijden en sterven.

De leerlingen van vandaag die worstelen met verraad en verloochening van hun Heer en Verlosser. Er is niet zoveel veranderd sedert toen in die bovenzaal op Pinksteren.

De basiliek is zo vaak bovenzaal van mannen en vrouwen die volharden in het gebed in aanwezigheid van Maria. Ook nu is zij moederlijk actief en verbindt zij ons geloof aan het hare dat alles goed zal komen, méér zelfs: dat alles nieuw zal worden in de kracht van de heilige Geest.


Raymond Decoster, deken

Op bedevaart

 

Vandaag 1 mei, begin van de Mariamaand, de bedevaartmaand.

Het verschijnsel ‘bedevaart’ is oeroud en toch nog steeds levenskrachtig. En ondanks het afbrokkelen van godsdienstige tradities, blijven bedevaarten toch nog steeds in trek. Ik weet ook wel: bedevaarders komen niet allemaal naar Halle uit religieuze motieven, ze komen ook als toerist of voor een sportieve uitdaging. Maar toch gaan ook veel mensen op bedevaart om

zuiver godsdienstige redenen.

Bedevaarten zijn sinds mensenheugenis wereldwijd verspreid. Het is een gelegenheid om boete te doen of om een gunst af te smeken. Ook zoekende mensen gaan op bedevaart.

 

De voorgeschiedenis

In het Oude Testament wordt Sichem het nationale middelpunt van Israël omdat de ark van het Verbond zich daar in de tempel bevond. Het werd een centraal heiligdom.

Ook Maria en Joze gingen jaarlijks voor het paasfeest naar Jeruzalem op bedevaart. Toen Jezus 12 jaar was, mocht Hij voor de eerste keer mee op deze gebruikelijke pelgrimstocht. Hij liep er zelfs verloren.

De geschiedenis van de christelijke bedevaart begint in de heilige plaatsen van Palestina waar Jezus geleefd heeft. Drie plaatsen waren zeer geliefd: Betlehem, de geboorteplaats van Jezus, en Nazareth waar Hij een groot deel van zijn leven had doorgebracht, en Jeruzalem war Hij aan een kruis is gestorven, verrezen is en ten hemel opgestegen.

In de middeleeuwen stonden alle Spaanse bedevaartplaatsen in de schaduw van Santiago de Compostela, waar sinds de tiende eeuw het graf van de apostel Jacobus werd bezocht. Samen met Jeruzalem en Rome werd deze Noord-Spaanse stad het grootste bedevaartsoord van de middeleeuwen.

Toen in de 15-16-de eeuw de protestanten de figuur van Maria afwezen, begon de contra-reformatie  de verering van Maria te promoten, want zij had de vijanden van de Kerk overwonnen. Immers, de grote militaire successen in de strijd tegen de islam en de ketterij werden aan haar tussenkomst toegeschreven.. dat verklaart de opbloei van de Mariale heiligdommen in de 16-de eeuw. Bekende plaatsen zijn Loreto in Italië, Mariazell in Oostenrijk en vooral Czestochowa in Polen.. In onze zuidelijke Nederlanden begon het succes van de bedevaarten naar Scherpenheuvel en Halle onder de Spaanse overheersing in het begin van de 17-de eeuw.

Maar in de 18-de eeuw stak de kritiek vanuit de politiek op bedevaarten opnieuw de kop op.

Het enige dat God welgevallig is, dat is het volbrengen van onze dagelijkse menselijke plichten, terwijl bedevaarten er alleen maar toe bijdroegen dat de mensen zich aan hun taken onttrokken.

 

Devotie vandaag

Bedevaart wordt geloofwaardig in de mate waarin men zich hierop voorbereidt door zich los te maken van de vastgeroeste structuren van het alledaagse leven; Men begeeft zich naar de Onbekende, naar God en naar Maria. De bestemming van een bedevaart is steeds een plek waar God aanwezig is, want ook Maria is maar verwijzing naar haar Zoon Jezus.

Als een pelgrim huiswaarts keert, voelt hij zich vaak tevreden en verrijkt. Hij laat dat ook merken en spreekt hierover. Bij aankomst staat de vermoeidheid op de gezichten af te lezen, maar die gezichten veranderen als ze hun zorgen en pijn, hun verdriet en alle moeilijkheden uit de rugzak of reiskoffer halen en dat alles voorleggen bij het beeld van Maria. Zij zal er wel voor zorgen dat elke bede bij haar Zoon komt.

Uit gehoorzaamheid aan zijn Vader en uit liefde voor de mensen heeft Jezus zijn leven voor ons gegeven. Maria stond aan de voet van het kruis van haar Zoon en werd daar ‘aangesteld’ tot Moeder van de mensheid en van de Kerk. Zij draagt zorg voor ons; Elke bedevaart is een thuiskomen bij haar.

Zo zullen volgende zaterdag 4 mei in de basiliek van Halle onze vaste voetbedevaarten weer toestromen uit Deerlijk, Wielsbeke en Oostrozebeke, en tot Pinksteren zal dat een bijna dagelijks beeld zijn. Bedevaarten zijn laagdrempelige maar waardevolle geloofsuitingen. Wij zullen in Halle graag een gastvrije ontvangst blijven bieden aan onze bedevaarders opdat ze zich hier thuis blijven voelen bij Onze Lieve Vrouw. Wat zou het een blij gevoel geven mochten we enkele gemeenschappen uit mijn beide dekenaten mochten verwelkomen.


Raymond Decoster, deken

God wil onder de mensen wonen

Brug tussen hemel en aarde

In deze tijd na Pasen laten de lezingen van de liturgie ons van dichtbij de geboorte van de Kerk meemaken. Het dramatisch levenseinde van Jezus had de kring van leerlingen die zich rond Hem had gevormd uit elkaar gerukt. Na zijn dood keren ze uiteindelijk toch terug naar Galilea. Het is de verrezen heer zelf die hen opnieuw bijeen brengt en die hen  op weg helpt om een levende gemeenschap te worden in wie Zijn Woord gestalte krijgt.

Week na week heft Lucas ons in de handelingen verteld over dit prille begin. Misschien is het beeld at hij schets iets té ideaal, maar toch mogen we aannemen dat het gezamenlijk gebed, de zorg voor armen, de verkondiging van het evangelie en de onderlinge liefde de grondpijlers zijn waarop de apostelen de eerste christelijke gemeenschappen gegrondvest hebben. En toch is dat niet de beste omschrijving van wat wij ‘Kerk’ noemen. Want ofschoon deze vier aspecten uit het leven van de eerste christenen ook terug te vinden zijn in de geloofsgemeenschappen van vandaag, toch is dat maar de zichtbare buitenkant van het kerkgebeuren dat alles te maken heeft met de aanwezigheid van Jezus in het hart van mensen.

 

De apostel Paulus noemt Jezus het “Hoofd van het lichaam dat de Kerk is”. Zo intens is de verbondenheid tussen de verrezen Heer en allen die in Hem geloven. Sinds Pasen is Hij op een nieuwe wijze blijvend nabij, woont Hij definitief onder ons. Maar noch Jezus, noch zijn Vader dragen concreet zorg voor de mens en zijn wereld vanuit de hoogte. Zij doen dit doorheen mannen en vrouwen in wie de boodschap van Jezus een zichtbare gestalte krijgt. De Kerk is het ‘lichaam’ van Christus omdat mensen hier en nu zijn voorbeeld en zijn zending proberen door te geven en te ‘belichamen’ in de dagelijkse realiteit.

Zo een figuur was en is nog steeds Maria.

 

Sterke vrouwen

In mei trekken duizenden mensen naar de talrijke Maria-oorden in en buiten ons land. In een tijd waarin het geloof sterk in vraag wordt gesteld, blijft de moeder van Jezus nog altijd erg populair. Wat maakt deze vrouw zo bijzonder? Feit is dat de verhalen over Maria spreken over de grenzeloze liefde van een moeder voor haar Kind. Hierin ligt haar kracht. Van alle heiligen staat zij het dichtst bij de mensen, want ze kent het geluk van de geboorte en evenzeer kent ze de diepste pijn bij het zien van haar lijdende Zoon. Als geen ander verbindt Maria hemel en aarde. Ook vandaag is ze een troosteres, helper en gids voor velen. Naast moeder is Maria bovenal een sterke vrouw die mensen uitdaagt om hun grenzen te verleggen.

Ook vandaag zijn het veelal sterke vrouwen die ons uit onze comfortzone halen en die ons de weg wijzen naar een meer vredevolle samenleving.

Eén van die sterke vrouwen is ook zuster Jeanne Devos, missionaris in India. Van haar is deze uitspraak:

“Riskeer meer dan wat anderen veilig vinden.

Zorg meer dan wat anderen wijs vinden.

Droom meer dan wat anderen praktisch vinden.

Verwacht meer dan wat anderen mogelijk vinden.

Doe meer dan je dacht dat je kon.

Deel meer dan je dacht dat je kan missen.

Hoop tegen beter weten in, en wonderen van vrede zullen alles nieuw maken”.

 

Beste lezer, God wil bij mensen wonen, mag Hij onze buurman zijn? Mag Hij ons verwarmen en begeesteren om Zijn liefde te belichamen en een gezicht te geven in onze samenleving. Waar dat gebeurt, daar gebeurt Pinksteren, daar gebeurt Kerk.


Raymond Decoster, deken

Van 15 dekenaten naar 4 regio’s

Dit worden de pastorale regio’s


Misschien heb je er al iets van gehoord: vanaf 1 september 2019 zal  in ons bisdom een grondige reorganisatie doorgevoerd worden. Ons vicariaat, dat nu 15 dekenaten en 11 dekens telt, zal dan nog bestaan uit 4 grote regio’s met nog slechts 4 dekens. Deze herstructurering gebeurt gewoon uit noodzaak met als enig doel: een goede ondersteuning van de pastorale zones. Waar we vroeger voor alles naar Mechelen moesten, komt ‘Mechelen’ dichter bij ons. Decentralisatie dus.

Er wordt gewerkt met 4 regioploegen in 4 pastorale regio’s (niet hetzelfde als zone). Elke regioploeg bestaat uit een deken, een vormingswerker, een begeleider gemeenschapsopbouw,

een jongerenpastor, een econoom en een secretaris.

Vanaf 1 september zullen de huidige 15 dekenaten dus herschikt worden tot 4 pastorale regio’s, genoemd naar de grootste stad in die regio, met name Halle, Mechelen, Leuven en Tienen. Elke regio is een samenvoeging van enkele huidige dekenaten.

Onze pastorale regio HALLE is een samenvoeging van de huidige dekenaten Halle, Asse en Lennik. Deken wordt Marc Boulanger, momenteel deken van Asse, 67 jaar.

De pastorale zone MECHELEN is een samenvoeging van de huidige dekenaten Mechelen, Vilvoorde, Londerzeel en Klein-Brabant. Deken wordt Dirk De Gendt, momenteel deken van Leuven, 55 jaar.

De pastorale zone LEUVEN is een samenvoeging van de huidige dekenaten Leuven, Bierbeek, Overijse, Herent en Aarschot. Deken wordt Patrick Maerrvoet, momenteel deken van Herent, 59 jaar..

De pastorale zone TIENEN is een samenvoeging van de huidige dekenaten Tienen, Diest en Zoutleeuw. Deken wordt Luc Van Hilst, momenteel pastoor van Scherpenheuvel, 52 jaar.

 

Uit vrije wil en zeer bewust heb ik mij geen kandidaat gesteld voor deze nieuwe functie, gezien mijn leeftijd en het toch ook wel mijn bedoeling was om lichtjes af te bouwen. Ik beschouw het dus absoluut niet als een degradatie, maar als een bewuste keuze, ontzettend blij en dankbaar dat die last van mijn schouders valt. Maar ik ga niet op pensioen, ik blijf zonepastoor met 5 kerken en ik blijf dus ook in de dekenij wonen. De nieuwe regio-deken blijft vermoedelijk in Groot-Bijgaarden wonen.

Dit alles gaat in op 1 september. Zie ook bijgaande kaart met de regio-indeling.

 

Waarom?

De huidige dekenaten zijn niet meer optimaal, gezien het dalend aantal gelovigen en pastores per dekenaat, de oprichting van de zones, de opvolgingsproblematiek bij de dekens en de toenemende complexiteit van de maatschappelijke en kerkelijke context.

Zoneploegen en pastores hebben behoefte aan een goede ondersteuning en begeleiding

Nieuwe wegen banen in de pastoraal vereist ook voldoende aandacht voor gezamenlijke spiritualiteit en verbondenheid. Evangelisatie vergt impulsen en ondersteuning in een breder

regionaal kader.

De afstand van een concrete zone of pastor tot het vicariaat, zeg maar de afstand tussen de parochies en bisdom Mechelen, is te groot. Een tussenniveau blijkt nodig en zinvol. De beleidsploeg wil de ondersteunende inzet vanuit het vicariaat meer decentraliseren door de vorming van regioploegen.

 

Een regioploeg zal de zoneploegen en pastores begeleiden en helpen door in te staan voor vorming en door het samenbrengen van zoneploegen, zowel taakgericht als voor spiritualiteit.

In elke pastorale zone zal er bijzondere aandacht zijn om pastorale zones op te richten waar dit nog niet het geval is, en bestaande zones te verdiepen, zodat het elan er in blijft.

DE pastorale regio is ook het kader voor regionale projecten die de zones overstijgen op het vlak van vorming, diaconie, evangelisatie, catechese en jongerenpastoraal.

De pastorale zone zal een plek van ontmoeting en overleg bieden, een beetje een gemeenschappelijk ‘huis’. Daarom dient een geschikte stek gevonden te worden, een secretariaat, een regionaal huis, een open huis waar alle pastoraal geëngageerden elkaar kunnen ontmoeten. De kans is behoorlijk groot dat dit de dekenij van Sint-Kwintens-Lennik wordt.

De hulpbisschop zal de 4 pastorale regio’s regelmatig bezoeken en vlot contact houden met de regioploegen. ( R.D.)

Onze beurt om er vaart achter te zetten

Hemelvaart


Op donderdag 30 mei viert de Kerk het feest van Ons-Heer-Hemelvaart. Het is goed om weten dat Hemelvaart geen afzonderlijk gebeuren is, en dat we ons hoofd niet moeten breken over de vraag hoe we ons dat moeten voorstellen. Alleszins is hier geen sprake van ruimtevaart.

Pasen, Hemelvaart en Pinksteren zijn eigenlijk één enkel feest, een drievoudige viering van eenzelfde mysterievol gebeuren, namelijk de opstanding van Jezus Christus, zijn thuiskomst bij de Vader, vanwaar Hij ons zijn Geest zendt. Indien we het verband tussen die drie aparte feestdagen niet zouden leggen, dan zou Hemelvaart overkomen als het droevig afscheid van Jezus. Maar het is eerder een nieuw begin, geen afscheid maar een aankomst. Jezus heeft zijn doel bereikt. De vreugde van Pasen verstilt niet na Hemelvaart, maar blijft 50 dagen lang naklinken in de liturgie en kleurt elke zondag.

Het evangelie opent voor ons op dit hoogfeest een tweeluik. Aan de ene kant zien we Jezus die opgenomen wordt in de volheid van het goddelijk leven, en aan de andere kant zien we de apostelen erop uittrekken om overal het evangelie te preken. Zo vloeien hemel en aarde samen tot één grote werkelijkheid.

Hemelvaart kent dus eigenlijk twee bewegingen: een verticale en een horizontale. De verticale is de gang naar boven: Jezus heeft zijn eindbestemming bereikt en mag delen in de heerlijkheid van zijn Vader. De horizontale beweging is dat Jezus zijn leerlingen de wereld inzendt, dus de gang naar de mensen toe. Daartoe zal Hij hen toerusten met de kracht van de Geest.

 

Zendingsfeest

Het mag dan ook duidelijk zijn dat Hemelvaart een zendingsfeest is. Het verhaal roept ieder van ons op om de zending van Jezus verder te zetten. Niet naar de hemel blijven staren, maar voortzetten wat Jezus hier begonnen is.

We zouden het ook zo kunnen zeggen: de hemelvaart van Jezus is niet zijn opstanding van de nabije aarde naar de verre hemel, maar de nederdaling van de verre hamel naar deze concrete aarde. Misschien kan dit beeld helpen: als we een volle emmer water op de grond uitgieten, zoekt het water onmiddellijk zijn weg naar alle kanten…

Tenslotte even uw aandacht voor dit Jezuswoord: “Het is goed voor jullie dat Ik heenga”. In deze uitspraak schuilt ook iets van zending. Het lijkt er op dat Jezus wil zeggen: “Nu is het aan jullie!” Nu hebben jullie zelf de opdracht en de verantwoordelijkheid om hier in deze wereld aan de hemel te bouwen. Ik heb het jullie voorgedaan, daarom trek Ik Mij nu terug.”

Moge dit verhaal over de hemelvaart van Jezus ook een beetje vaart zetten in ons leven, ons leven een beetje optrekken boven de dagdagelijkse beslommeringen, en een beetje ruimte geven aan het goede in ons, aan het visioen van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.


Raymond Decoster, deken