Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

HEMELVAART

Al heeft Hij ons verlaten…

De feestdag van Ons-Heer-Hemelvaart leert ons iets over onze thuiskomst bij de Vader, zoals Jezus is thuisgekomen bij zijn Vader, en zoals wij midden augustus zullen vieren dat ook Maria is thuisgekomen bij God.

Deze dag, waarop in normale omstandigheden bij ons ook Rerum Novarum zou herdacht worden, wil ons ook laten nadenken over onze sociale inzet voor het geluk van anderen.

Dat Jezus is thuisgekomen bij zijn Vader, belet Hem niet met mensen begaan te blijven. Dat mochten de apostelen ervaren, zo horen we in het evangelie op deze feestdag. Wanneer zij erop uittrekken werkte de Heer met hen mee en zette hun woorden kracht bij door begeleidende tekenen.

Het verhaal van Hemelvaart is een zendingsverhaal. In het spoor van de leerlingen moeten ook wij die weg gaan die Jezus ons is voorgegaan, en dat is de weg van de liefde zonder maat, opdat het voor elkeen een hemel op aarde zou worden. In zijn Naam moeten we aan de slag, en Hij zal ons daarin blijven steunen. Het goede nieuws is er voor iedereen!

Hemelvaart is dan ook de start van ons Kerk-zijn, van gemeenschap zijn. Het is dan ook goed om even te evalueren wat we van ons christen-zijn hebben terecht gebracht.

Ons samenleven verloopt lang niet perfect, we hebben allemaal onze kleine kantjes. Maar als we erin slagen die te erkennen, is verzoening en samenwerking mogelijk.

Als we voor de Heer gaan staan en naar de hemel kijken, dringt het wel eens tot ons door dat we te vaak dromen van een hemel op aarde vol luxe en genot. Maar die schijnhemel houdt ons ver weg van een écht gelukkig leven. De hemel op aarde die God voor ons droomt, is er één waarin we liefde en hoop delen met elkaar.

Als we voor de Heet gaan staan en naar de mensen kijken, dringt het wel eens tot ons door dat we te weinig van hen houden. We maken te vaak een selectie: wie kan ons van dienst zijn, wie ligt ons en wie niet… De hemel op aarde die God voor ons droomt, is er één waarin mensen naar elkaar toegaan om elkaar gelukkig te maken en vrede te schenken.

Omhoog starend naar de hemel, weten we dat we de aarde moeten bewoonbaar maken voor alle mensen.

De stem van Jezus zal niet meer klinken op het meer van Genesaret, in de synagoge of in de wandelgangen van de tempel, maar Hij legt ons zijn Woord in de mond om het te laten klinken in onze onmiddellijke leefwereld.

Zijn handen zullen de kinderen van Galilea niet meer zegenen, ze zullen geen zieken meer genezen langs de kant van de weg. Hij zal geen troostende woorden meer spreken tot zondaars en verstoten mensen, maar Hij legt de zeven werken van barmhartigheid in ónze handen opdat de wereld troost, vergeving en genezing zal vinden.

Nu zijn voeten niet meer zullen wandelen over de wegen van zijn geboorteland, wordt heel de wereld ‘heilig land’, en nu Hij zetelt aan Gods rechterhand, roept Hij ons allen op om de aarde te maken tot een plaats waar mensen broederlijk in vrede samenleven.

 

Is de hemelvaart van Jezus dan een afscheid? Neen, want Hij verlaat ons niet echt, Hij blijft ons nabij en blijft werkzaam in ons. Hij stuwt ons om zijn Blijde Boodschap verder te verkondigen hier in deze wereld, en met beide voeten op de grond te blijven staan.

Hij blijft ieder van ons roepen en zenden om met volle inzet zijn liefdevolle barmhartigheid

door te geven. En wij die met Hem willen meewerken, zullen de nodige geestkracht ontvangen om in deze opdracht te slagen: liefde en vrede brengen, ook vandaag!

Het mag duidelijk zijn: de hemelvaart van Christus maakt een gelovige binding tussen verleden, heden en toekomst. Het is een dankbare en blije herinnering aan al wat Jezus hier op aarde heeft gezegd en gedaan, het is een oproep om nu moedig en gelovig in het leven te staan, en het is de hoopvolle belofte en uitkijken naar de eeuwige vreugde die ons wacht.


Raymond Decoster, zonepastoor Halle

Pater Damiaan, voorbeeld en voorspreker 

Het was even aan onze aandacht ontsnapt, maar op 10 mei eert en gedenkt de Kerk wereldwijd de heilige Pater Damiaan, de grootste heilige die Vlaanderen ooit heeft voortgebracht. Nu de wereld getroffen wordt door een pandemie, krijgt zijn persoon een bijzondere betekenis. Want misschien kan hij naast apostel van de melaatsen ook een herder van corona zijn door zijn onwezenlijke inzet voor de zieken en de hulpbehoevenden.


Een held of een heilige?

Damiaan, een heilige of een held? Wellicht allebei, en zeker een voorbeeld  en voorspreker.

Dat hij tot de grootste Belg aller tijden werd verkozen, en in 2009 heilig werd verklaard, daar zou hij misschien zelf niet mee opgezet zijn. Hij zat niet te wachten op titels en erkenning, het ging er voor hem enkel om er te zijn voor de medemens in nood. Voor hem hoefde geen dagelijks applaus, zoals artsen en verpleegkundigen dat – overigens terecht – wel kregen in hun strijd tegen het virus. Zij waren en zijn nog onze helden vandaag.

Als jonge broeder van de congregatie van de Heilige Harten van Jezus en Maria (de Picpussen) vertrok Jozef De Veuster in 1863 naar de andere kant van de wereld, naar de Hawaï-eilanden. Na zijn priesterwijding zou hij uiteindelijk kiezen voor een apostolaat onder de melaatsen op het eiland Molokaï. Mensen die melaats waren, werden gescheiden van hun dierbaren, werden gedumpt en verbannen naar een eiland. Zijn leven tussen de melaatsen spreekt nog altijd tot de verbeelding. Als jonge, gezonde priester ging hij tussen die uitgestoten mensen leven, zonder 1,5 meter afstand, zonder mondmasker en zonder angst op besmetting. Niet de quarantaine die wij vandaag kennen, daar was het een levenslange verbanning in isolatie. Naar Molokaï ging men om een stille dood te sterven. Net zoals er nu

veel zorgverleners in de frontlinie staan, wou Damiaan dat ook. Met zijn verstand kende hij de gevolgen van zijn keuze, maar vanuit zijn geloof wilde hij een zorgzame vader zijn voor deze uitgesloten mensen.

Damian bouwt het dodendorp Molokaï op tot een mensengemeenschap, gebaseerd op eerbied en liefde. Melaatsen krijgen weer het gevoel dat ze meetellen. Damiaan gaat de weg van zijn grote voorbeeld Jezus. Hij maakt de boodschap van Jezus tot de zijne. Hij plaatst zich in alle vriendschap op één lijn met de kleinste medemens. Waar aanvankelijk de dood zegevierde, worden zijn gebed en inzet een bron van leven. Damiaan kan de zieken niet genezen, maar hij blijft bij hen. Hij bracht hoop waar alleen nog wanhoop was. Zijn leven laat zien dat het voor de liefde tot God alleen gaat om de liefde voor je naaste.

Natuurlijk heeft Damiaan ook veel lijden en tegenstand gekend, maar hij bleef koppig verder doen. Hij had de moed telkens opnieuw recht te staan en te blijven vechten voor zijn idealen.

Hij krijgt soms de stempel van lastpost, maar voor de melaatsen is hij hun vriend.

 

Corona als vorm van melaatsheid

In Vlaanderen komen wij geen melaatsen meer tegen, maar wel mensen die aan de rand van de weg zitten: uitgesloten mensen, misprezen en veroordeelde mensen, drugspatiënten en depressieven. En uiteraard mensen die te maken krijgen met corona. Laten we niet aan hen voorbij lopen, maar treed in Damiaans voetspoor en laat je hart spreken.  Ook in deze tijd zijn veel Damiaans werkzaam, mensen die zich met een grote verantwoordelijkheid inzetten voor zieke mensen.

Moge Damiaan ons in deze pandemie helpen om het vertrouwen te bewaren. Moge hij ons inspireren om de weg van Christus te bewandelen, om solidair en dienstbaar met al onze zusters en broeders op weg te gaan. Laten we samen levende bouwstenen zijn van een nieuwe samenleving, die al een voorsmaak biedt van het Rijk Gods.

 

Heilige Damiaan, onze landgenoot Jozef De Veuster, spreek voor ons ten beste in deze tijd van beproeving en ziekte, en ga ons voor op de weg van de Heer die  ons eens zal leiden naar het Huis van de Vader, om daar te wonen in zijn Liefde.


Raymond Decoster, zonepastoor