Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Stenen verleggen

Velen onder jullie kennen misschien wel het liedje ‘De Steen’ van Bram Vermeulen waarin hij zingt: “Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde, zo leverde ik het bewijs van mijn bestaan”. Het wordt af en toe aangevraagd voor een uitvaartplechtigheid.


Mag ik even een vakantieherinnering ophalen? Ik was op bezoek op een scoutskamp in de Ardennen, en we hielden een bezinningsmoment nadat ik een paar keren dit lied heb afgespeeld. Bedoeling was de jongeren te doen nadenken en uit te dagen om ook in de rivier die door hun leven stroomt een steen te verleggen.

Mag ik even een vakantieherinnering ophalen? Ik was op bezoek op een scoutskamp in de Ardennen, en we hielden een bezinningsmoment nadat ik een paar keren dit lied heb afgespeeld. Bedoeling was de jongeren te doen nadenken en uit te dagen om ook in de rivier die door hun leven stroomt een steen te verleggen.

We zitten samen aan een kronkelende beek en ik vroeg hen om een steen uit te kiezen en die dan ook effectief in de kabbelende beek te gooien, en vooral om te kijken naar wat er gebeurt.

Blijft je steen meteen liggen omdat hij te groot en te zwaar is, of voert het water hem mee? Komt hij een paar keren in botsing met andere stenen en blijft hij dan liggen tussen dikkere stenen om daar het wateroppervlak een ander beeld te geven?

Wat er ook zou gebeuren, als je maar begrijpt dat niet de grootte van de steen van belang is, maar wel het feit dat je geprobeerd hebt om, al was het maar door één enkele kleine rimpeling in het water, het verschil te maken. Het hoeven inderdaad niet altijd de grote dingen te zijn die het doen. Het zijn de kleine en eenvoudige gebaren van de ene mens naar de andere die het verschil maken, die de wereld warmer en menselijker maken.

 

Onlangs met Allerheiligen vierden we het feest van mensen die tegen de stroom in zijn gegaan, over wie boeken zijn geschreven, naar wie mensen opkeken. Zij werden door de Kerk heilig verklaard. Maar het gaat evenzeer om bescheiden mensen wiens levensverhaal niet tot de verbeelding spreekt, maar die door een warm gebaar van medemenselijkheid een voorbeeld waren en niet ophielden goed te doen en goed te zijn. Met geduld hebben zij door een steen te verleggen in de rivier het verschil gemaakt. Dat zijn onze ‘heiligen’, mensen die wat licht brengen  in ons leven, en waarvoor we dankbaar zijn. We koesteren hun herinnering.

 

De paus blijft de jongeren oproepen om stenen te verleggen in de rivier zodat de loop van het water een andere richting uitgaat en om aldus een bewijs te geven van ons bestaan. Hij roept op om geen lauwe christen te zijn, maar om het vuur van hun jeugdige idealen en van hun onaf maar groeiend geloof brandend te houden.

Als (groot)ouders kunnen jullie ook een voorbeeld zijn voor de (klein)kinderen die aan jullie zijn toevertrouwd. Ook jullie kunnenstenen verleggen…

Door duizend-en-één gewone dingen van iedere dag kan je de wereld rondom jou mooier en warmer maken voor je medemensen.


Raymond Decoster, zone-pastoor Halle

Loslaten

We zitten midden in de tijd van het ‘vallen van de blaren’. Gedaan met de illusie van nog enkele zonnige dagen, we moeten er ons bij neerleggen dat het weer al flink aan het keren is.

De natuur spreekt boekdelen: het landschap is veranderd van zomers groen over herfstige goudgele kleuren naar de grauwe kleurloosheid van november.

Maar niet alleen bomen moeten loslaten, ook mensen moeten voortdurend loslaten in het leven. Leven is een voortdurend loslaten. In de eerste levenshelft wil de mens de wereld veroveren, kennis opdoen, de wereld ontdekken, maar naarmate je ouder wordt, komt het loslaten aan bod. Een kind dat wil leren lopen, moet de hand van mama loslaten; een jonge man/vrouw die zijn toekomst wil opbouwen moet het ouderlijk huis verlaten. Je moet je kinderen hun weg laten gaan, je moet afscheid nemen van dierbaren; wanneer je met pensioen gaat, moet je de job van je dromen opgeven, je moet later afstand doen van je gezondheid… zoveel tekens van loslaten. En we werden er de voorbije allerheiligendagen sterk aan herinnerd: niets doet meer pijn dan het loslaten van mensen.

Onze christelijke traditie is een rijke bron voor mensen die worstelen met dit loslaten. De

Bijbel vindt het loslaten en het lijden niet goed. Maar de Bijbel plaatst dit loslaten wel in de kern van de christelijke levenshouding, uitgebeeld door het teken van het kruis. Jezus zoekt zelf het lijden, het afscheid, het kruis niet op. Het is wel een gevolg van zijn gehoorzaamheid aan de wil van de Vader. Door dat kruis zou Hij de wereld verlossen. Jezus aanvaardt dus het kruis als een deel van deze wereld, maar tegelijk weigert Hij zich tot ‘slachtoffer’ te maken. Hij neemt zelf zijn kruis op zijn schouders en zet dit teken van menselijke vernedering om in een daad van grenzeloze liefde en zelfgave. Van ‘moeten’ loslaten tot loslaten uit zelfgave, dat is de weg die Jezus is gegaan, de weg waartoe Hij ons allen uitnodigt. Loslaten doet altijd pijn, maar als je het kan beleven als teken van liefde is het een uitdaging voor ieder christen.

 

In deze tijd van het jaar waarin hert leven geleidelijk aan meer duister wordt, hebben we nood aan licht. Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar Maria, want met de Advent in aantocht mag zij voor ons een lichtend voorbeeld zijn. Zij heeft in haar leven de volheid van Gods nabijheid mogen ervaren, maar ook zij bleef niet gespaard van de pijn van het loslaten en afscheid. Zij, de gezegende onder alle vrouwen, deed afstand van haar eigen persoontje en haar eigen plannen om in Gods plan te treden. En juist zij heeft moeten meemaken hoe een

‘zwaard haar hart doorboorde’ toen zij haar Zoon zag sterven op een kruis. Het leven heeft haar niet gespaard, maar door haar gelovig vertrouwen, door haar levenshouding werd zij een steunpilaar voor Jezus’ leerlingen tot op de dag van vandaag. Ook wanneer het loslaten ons zwaar valt.


Raymond Decoster, zone-pastoor van Halle

Waarom is Jezus Koning?

Het christendom stelt dat haar stichter Jezus Christus terecht de ‘Koning van het heelal’ is. Onder die titel wordt het kerkelijk jaar gesloten om dan de Advent in te stappen.

Christus wordt als een Koning gevierd. Je kan nochtans van Jezus niet zeggen dat Hij uit was op macht of dat Hij mensen aan Zich onderwierp. Daarom mag het feest zondag voor de Chirojeugd wel een uitbundig feest zijn, maar voor ons is het geen uiting van machtshulde of van triomfalisme. Hij is een dienende en lijdende Koning.


Er zijn drie redenen te bedenken die het aanvaardbaar maken dat wij de aanspraak ‘Christus Koning’ mogen gebruiken.

Een eerste motivering is de gezaghebbende leer van Jezus van Nazareth. Het volstaat de Bergrede te doorlopen om gewaar te worden hoe de beleving van die boodschap wereldwijd het welzijn zou bevorderen. Daar worden idealen aangereikt die ons overstijgen, zoals ‘Heb je vijanden lief’ of ‘ Behandel de mensen zoals je wilt dat ze jou behandelen’. Het zijn handelingen die moeilijk maar doenbaar zijn.

Een tweede reden om aan Jezus een verstrekkend gezag te verlenen, is zijn voorbeeldig leven. De goede moordenaar naast Hem aan het kruis erkende: “Hij heeft niets verkeerd gedaan”, en tijdens zijn leven reageerden ooggetuigen met enthousiasme over zijn bevrijdend handelen:

“Geweldig wat Hij allemaal gedaan heeft”. Uit de evangelies komt al vlug het beeld naar voren van een unieke profeet die vanuit een innige Godsrelatie  de mensen nabij was. En meermaals rees de vraag: ‘Wie is Hij toch? Een nieuwe leer, met gezag!’. Zelfs de onreine geesten luisterden naar zijn bevelen.

Weliswaar zijn er nog andere inspirerende figuren in de geschiedenis die een brede zingeving kunnen garanderen, maar er is nog een derde motivering die het algemeen Koningschap van Jezus verantwoordt. Hij is effectief de Messias en de universele Zingever omdat in zijn kruisdood en verrijzenis de laatste vraag van de mensheid wordt ontsloten, namelijk de vraag van vergankelijkheid, van strijd en lijden en dood. De verrijzenis van de gekruisigde Jezus is de handtekening van God onder het leven van zijn Zoon: ‘Gezien en goedgekeurd’.

 

Doorheen deze drie elementen die het koningschap van Jezus ondersteunen, loopt één gemeenschappelijke stroming, die van de Liefde. Gods liefde gaat naar alle mensen over de hele wereld, bijzonder naar hen die verlaten zijn. Jezus Christus is Koning omdat Hij de liefde in de wereld brengt. In zijn Koninkrijk van vrede en gerechtigheid is elke ‘onderdaan’ van tel, evenwaardig, evenveel mens. Alleen de Liefde is bij machte om het heelal zin te geven, alleen Zijn liefde is waard om erin te geloven en sterk motiverend om van daaruit te leven.

 

En daarom mijn eindvraag; Is Jezus ook echt mijn Koning? Doordesemt en bezielt Hij mijn leven? Mag Hij alleen maar de lintjes doorknippen bij belangrijke momenten in mijn leven (doop, Eerste Communie, Vormsel, huwelijk, uitvaart) of mag Hij echt iets te zeggen hebben?

Laat ik mij door Hem leiden op mijn levensweg? Mag Hij mijn Gids en Licht zijn in deze donkere dagen?


Raymond Decoster, zone-pastoor Halle