Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Waar hangen wij aan vast?

De meeste mensen denken bij het woord  VASTEN aan ‘minder eten, minder drinken of roken’. Met andere woorden: wat minder genieten, en daar blijft het dan jammer genoeg voor velen ook bij. Let wel: voor de 70-plussers was dit het type vasten dat ons destijds werd voorgehouden.

Vandaag kunnen we daar best een andere invulling aan geven als we eraan denken hoe VAST wij zitten in deze vasten. Tegenwoordig wordt de mens vaak in ’t nauw gedreven en zit hij vast. Zo zat onlangs Australië  meer dan ooit vast in de greep van droogte en bosbranden, en  andere landen worden dan weer getroffen door zware regens en modderstromen. Op een aantal plaatsen worden mensen geconfronteerd met andere natuurrampen. Weer andere landen zitten vast in de machtsgreep van één of andere dictator. Wij zelf zaten vorige week een beetje in de greep van winterse kou en vorst. En hoeveel mensen zitten niet onder de dreiging van één of andere ziekte. Tot overmaat van ramp zitten we over heel de wereld vast in de greep van het gevreesde coronavirus.

Keren we een paar duizenden jaren terug in de geschiedenis, dan zouden mensen reeds lang het besluit hebben genomen: “Daar moeten we iets aan doen! Het is een straf van God voor ons onbezorgd leven zonder Hem. Laat ons bezinnen, boete doen en veranderen” Maar ook deze gedachte is niet helemaal correct, want onze God is geen God van wraak, maar een bezorgde Vader die ons wakker schudt, en er ons bewust wil maken dat ons luxeleventje zo niet kan doorgaan, terwijl een groot deel van de wereldbevolking in armoede leeft. Maar we blijven blind. Waar men vroeger kapellen bouwde en in grote getale op bedevaart trok en ging bidden om het tij te doen keren, lopen onze kerken nu eerder leeg.

Ja, we zitten VAST in al wat onze moderne technologie te bieden heeft. Blijkbaar blijven wij

steeds verder verstrikt en vast te zitten in de redenering: ‘Kijk eens wat wij allemaal kunnen!’, en dus is God overbodig. We vinden wel een vaccin…

Misschien maakt deze VASTEN iets LOS bij ieder van ons, en worden wij er ons stilaan van bewust dat er inderdaad iets moet veranderen, hoe weinig het ook is. Bekering is dan ook beseffen dat we dit niet alleen kunnen, maar dat we moeten rekening houden met een God die houdt van ieder van ons.

Zo maar een bedenking vanuit het dagelijkse nieuws.


Raymond Decoster, zonepastoor Halle

Met een vaderhart

Maart is de maand van Sint Jozef, maar er is meer…

Bij de 150-ste verjaardag van het uitroepen van Sint-Jozef tot Patroon van de Katholieke Kerk

kondigde paus Franciscus een Sint-Jozefjaar af van 8 december 2020 tot 8 december 2021. Dat deed hij in een apostolische brief getiteld: “Patris Corde”, vertaald ‘Met het hart van een vader’.

Met een echt vaderhart hield Jozef van het kind Jezus, die in alle vier evangelies wordt omschreven als ‘de Zoon van Jozef’.

Het weinige dat de evangelies over Jozef zeggen, is voldoende om zijn waarde als vader te kunnen inschatten en de missie die hem werd toevertrouwd.

We weten dat Jozef een nederige timmerman was, die verloofd was met Maria. Hij was een rechtschapen man, altijd bereid om – meestal via een droom – Gods wil te volbrengen.

Na een lange en vermoeiende reis van Nazareth naar Betlehem was hij de eerste getuige van de geboorte van Jezus in een stal, waarna hij ook het bezoek van de herders en de drie wijzen

mocht meemaken.

Na een tijdelijke vlucht naar Egypte, keerde Jozef terug naar zijn eigen land waar hij een vrij verborgen leven leidde in het onbeduidende dorpje Nazareth.

Veertig dagen na zijn geboorte gingen Jozef en Maria hun Kind in de tempel opdragen aan de Heer. Dat was al een beetje afstand nemen. En toen ze eens op bedevaart gingen naar Jeruzalem verloren ze de twaalfjarige Jezus uit het oog. Heel bezorgd gingen ze op zoek en vonden Hem in de tempel, in discussie met enkele leraren van de Wet.

Na Maria zullen weinige heiligen zo vaak vernoemd worden als Jozef, uit waardering voor zijn boodschap en zijn centrale rol in de heilsgeschiedenis.

Op 8 december 1870 werd Jozef door paus Pius IX uitgeroepen tot Patroon van de Katholieke Kerk, later stelde paus Pius XII hem voor als ‘Patroon van de arbeiders’, en vieren we op

1 mei het feest van Sint-Jozef, arbeider. De heilige Jozef is trouwens ook de patroonheilige van ons landje België.

 

Sint-Jozef is een bijzondere figuur die dicht bij onze eigen menselijke ervaring staat.

In deze pandemie-crisis hebben we ervaren hoezeer onze levens worden samen geweven en onderhouden door gewone mensen, die net als Jozef , vaak over het hoofd worden gezien. Mensen die niet verschijnen in de koppen van tijdschriften en kranten of in televisieshows, maar die in deze dagen juist wél vorm geven aan deze historische maanden: dokters, verpleegkundigen, winkeliers en supermarktpersoneel, schoonmakers, mannen en vrouwen van post en politie en nog anderen die werken om essentiële diensten te leveren en de openbare veiligheid te bewaken, professioneel of als vrijwilliger. Zij begrijpen dat niemand als enkeling kan worden gered. Zoveel mensen zorgen elke dag met hoop en geduld dat ze geen paniek zaaien maar verantwoordelijkheid leren delen. Hoeveel vaders en moeders, grootouders en leerkrachten laten niet aan kinderen zien, op allerlei kleine dagelijkse manieren, hoe je met een crisis kan omgaan door gewoontes te veranderen, vooruit te kijken en… misschien te bidden.

Ieder van ons kan in de discrete Jozef en in zijn verborgen nabijheid, een voorspreker ontdekken, een steun en gids in moeilijke tijden. Hij zelf heeft zelf zoveel gevaren en problemen moeten overwinnen. Sint-Jozef herinnert er ons aan dat ook mensen die in de schaduw lijken te staan, een grote rol kunnen spelen in de huidige ‘heilsgeschiedenis’. Een woord van erkenning en dank aan Jozef én aan àl die verborgen mensen is hier op zijn plaats. 


Raymond Decoster, zonepastoor