Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Ik ben toch vrij…?

Het was op een zonnige zaterdagnamiddag. Ik was op bezoek bij vrienden. Ik had twintig jaar geleden hun huwelijk ingezegend. Hun kinderwens werd vervuld: ze hebben 3 kinderen tussen 12 en 18 jaar. Ze baten een vrij groot bedrijf uit en zijn beiden actief binnen hun plaatselijke dorps- en parochiegemeenschap.

Zoals elke zaterdag maakten ze zich klaar voor de avondmis. Wie van de kinderen thuis is

’s zaterdags, gaat mee. Wie er niet is, gaat ’s zondags naar de tienurenmis.

Was het omdat ik er toevallig was? Was het iets dat reeds lang aan het broeden was en er uitgerekend nu uitkwam? Ik weet het niet, maar in elk geval, de tweede, die van 16 jaar, zei luid en haperend, alsof hij zichzelf geweld aandeed: “Ik ga niet mee naar de Mis, ik wil vrij zijn. Ja, vrij! Ik mag toch wel zelf beslissen wat ik doe, jullie kunnen mij toch niet dwingen..”

 

Er volgde een onaangename stilte.

Verbouwereerd keken vader en moeder mekaar aan. Vermits mij niets gevraagd was, bleef ik liever zwijgen. Ik had trouwens ook niet veel tijd meer omdat ik zelf elders verwacht werd om voor te gaan in de Eucharistie. Komt daarbij dat ik bewust vermijd zomaar tussen te komen in de opvoeding van kinderen of jongeren die mij niet zijn toevertrouwd.

De vader doorbrak de stilte: “Luister eens hier, vandaag ga jij in alle geval mee. Morgen hebben we meer tijd, ik wil daar gerust met jou over praten”. Maar de zoon reageerde: “Neen, ik beslis, ik ben toch wel stilaan baas over mijzelf. Ik ga naar de mis wanneer ik dat wil. Ik mag toch wel vrij zijn”.

 

Maar wàt is vrijheid nu eigenlijk?

Kan jij je inbeelden dat de scheepskapitein die de Atlantische Oceaan wil oversteken, het kompas overboord gooit omdat het hem ‘dwingt’ in deze en in geen andere richting te varen? En tot wat dienen de wegcodes anders dan om mijzelf en de anderen te behoeden tegen een al te roekeloze rijstijl? Wat doe jij wanneer je (klein)kind zich van jou wil los trekken om naar de andere kant van de drukke straat te lopen?

Vrijheid is niet zomaar alles doen wat in jou opkomt. Die kapitein wil zijn passagiers veilig aan land brengen. En die autobestuurder wil zonder ongeval thuiskomen. De (groot)vader met een kind aan zijn hand wil het beschermen.

 

Zo is het ook met de Kerk. Ze wil ons helpen ons christen-zijn waar te maken. Ze nodigt ons uit om de band met Jezus niet los te laten, maar te verstevigen. Af en toe waarschuwt ze ons dat we niet op de goede weg zijn. Je kan natuurlijk op die verkeerde weg verder gaan, je bent immers vrij, maar dat betekent nog niet dat je gelijk hebt.

De Kerk wil niets opleggen. Ze stelt voor, ze nodigt uit om ‘vrij’ de weg van Jezus te volgen, de weg tot het volle leven. Deze weg volg je uit liefde, niet uit dwang.

Jezus zelf heeft gezegd dat Hij de Wet niet kwam afschaffen maar vervullen. Hij vindt zijn vervulling in het gebod van de liefde: “God en je naaste liefhebben als jezelf”. Zolang wij God en mekaar niet liefhebben, zal de wet blijven knellen en op ons wegen.

Maar laat het duidelijk zijn: wat de liefde aangaat, zij vraagt aan elk van ons, individueel en als Kerkgemeenschap, nog heel veel groei. Gelukkig die jongeren met ouders, die weliswaar met vallen en opstaan, hen daarin geduldig voorgaan.


Raymond Decoster, zonepastoor Halle

Kiezen en doorgaan

Het gewone leven is terug in zijn plooi gevallen. Je ziet het weer elke ochtend: leerlingen met hun boekentassen of rugzak, haastige ouders die hun kinderen afzetten aan de schoolpoort, naar school fietsende leerlingen… we wennen er opnieuw heel vlug aan.

En voor wie actief is in het sociale leven, wordt de draad van de vergaderingen ook weer opgenomen. Midden deze gewone gang van zaken, midden je gewone activiteiten op het bedrijf, in en voor je gezin, in het parochie- en verenigingsleven is God te dikwijls de stille

Afwezige. Het is aan jou om te beslissen of Hij al dan niet een rol mag spelen in je dagelijks leven.

 

Twee zondagen geleden gingen beide lezingen over kiezen. De profeet Jozua vroeg aan het volk: “Wie wil je dienen, onze God of de afgoden?” en toen enkele leerlingen Jezus de rug toekeerden vroeg Hij aan zijn apostelen: “Willen jullie soms ook weggaan?” Een vraag die in onze geseculariseerde wereld ook aan ons kan gesteld worden. Zijn wij meelopers of maken we echt een bewuste keuze om de levensweg van Jezus te volgen. Geloven is in volle vrijheid een duidelijke keuze maken voor God.

 

Je kan je leven zowat zien als een lange tocht. Een eind daarvan ligt al achter jou, en hopelijk ligt een heel groot deel nog vóór jou. Je gaat nu eenmaal de weg die voor je ligt. Ik weet niet of deze weg volledig je eigen vrije keuze is. Wellicht niet. Hoe dan ook, niet alles wat deze weg meebrengt is jouw keuze of geniet je voorkeur. De meeste mensen nemen enkele keren in hun leven een belangrijke beslissing. “Ik kies er voor om met die persoon door het leven te gaan” of “We nemen dit bedrijf over”. En kiezen is altijd verzaken aan veel andere mogelijkheden. Je maakt duidelijke keuzes, maar toch moet je er elke dag weer voluit voor gaan. Het kan dan gebeuren dat in je gezin of je beroep of je bedrijf de gekozen weg plots een onverwachte bocht neemt. Tegenslag, ziekte, een ongeval, een crisis in de sector…doen je als het ware tegen de vangrails vliegen. Beduusd en ontmoedigd heb je dan het gevoel de vaste grond onder de voeten kwijt te raken. Het kan lijken alsof je geen uitzicht, geen perspectief meer hebt. Je vraagt je af hoe het nu verder moet.

Misschien wil je dan vluchten, ermee stoppen, het allemaal loslaten. Maar tegelijk besef je ook dat je, zoals een wandelaar in de zon, niet kan wegvluchten van je eigen schaduw.

Het kan tijd en heel wat moeite vragen, maar toch zijn er in elk mensenleven een aantal niet gekozen elementen en gebeurtenissen die je nu eenmaal moet aanvaarden.

Een zware ziekte, een mislukte oogst, een werkongeval met blijvende handicap, …zijn feiten waaraan je uiteindelijk niets meer kan veranderen. Je moet er mee verder leven, dag na dag.

De dagen worden dan weken en de weken maanden. En als je dan na een tijd weer eens stilstaat en achterom kijkt, dan besef je des te scherper dat je het niet allemaal zelf gekozen hebt. Je ziet dan ook in dat dit nu eenmaal jouw weg is, en dat je trots mag zijn, want je gáát hem, in blije en droeve dagen.

Het is goed op tijd eens halt te houden en achterom te kijken. En waar nodig kan je dan bijsturen. Anders zie je op de duur de weg niet meer, dan loop je leeg, of je holt door als een dolgedraaide machine. Halt houden is ook bewust tijd maken voor wie je nauw aan het hart liggen: je gezin, je vrienden, je collega’s, de leden van je vereniging…Af en toe halt houden op je weg, is ook soms mogen vermoeden en ontdekken dat die Andere, die we voorzichtig God noemen, er ook is. Je moet het af en toe eens wat rustiger aan doen om tot het besef te komen dat Hij met je mee stapt of loopt wanneer jouw weg je helemaal in beslag neemt.


Raymond Decoster, zonepastoor Halle