Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Het vakantiegevoel van Jezus

 

Ik hou ook van vakantie, zegt Jezus

Toen ik twaalf jaar was, namen mijn ouders mij voor de eerste keer mee naar Jeruzalem.

Ik voelde me er echt in mijn element; alles sprak me over het werk van mijn Vader.

De tijd vloog er voorbij.

Tijdens mijn vakanties genoot ik van de natuur.

Ik hield de zaaier in het oog die het graan aan de aarde toevertrouwt.

Ik bewonder het koren dat opschiet, met onkruid ertussen.

Ik luisterde naar de vogels, ze zaaien niet en maaien niet.

Ik keek naar de kleuren van de zonsondergang, dronken van zaligheid.

In al die pracht vond ik stof voor mijn parabals over het Rijk Gods.

 

Ik herinner mij de wijngaard met zijn ranken en druiventrossen,

en de vijgenboom: hoe hij het geduld van de wijnboer op de proef stelde.

Nog steeds staan de kudden schapen me voor ogen, grazend onder het waakzame oog van de herder. Alles zong in Mij een goddelijke melodie.

Later heb Ik lange voettochten gemaakt met mijn apostelen,

heerlijke momenten van stilte, ver van het gewemel van de massa.

Ik ging wel eens op bezoek bij mijn vrienden Martha en Maria en hun broer Lazarus,

Ik genoot er van hun kookkunst, maar nog meer van onze gesprekken,

van hart tot hart, uren aan een stuk.

 

Vakantie is voor Mij:

mogen delen in de vreugde van mensen, hun kleine vreugde van elke dag.

Zo was Ik eens op een bruiloft in Kana waar ze wijn tekort hadden.

Het feest moest doorgaan, dus liet Ik kruiken met water vullen,

en konden ze wijn schenken van een nog betere kwaliteit.

Water heeft Mij trouwens altijd aangesproken.

Ooit ontmoette Ik een Samaritaanse vrouw bij een waterput en vroeg haar wat te drinken.

Uiteindelijk was zij het die aan Mij om water vroeg. Levend water heb Ik haar toen gegeven.

 

Sedert die Paasmorgen, toen Maria van Magdala Mij voor een tuinman aanzag,

komt er geen einde meer aan mijn vakantie.

Ik wandel langs het meer van elke mens, en op gloeiende houtskool bereid Ik een barbecue

met vis uit overvolle netten.

Ik nodig vermoeide reizigers uit in de herberg van Emmaüs,

Ik deel met hen het brood… brood dat smaakt naar eeuwigheid.

Prettige vakantie!

Jezus   (verteld door Charles Delhaize)

Vakantie, een zoektocht naar zin en zon

 

Pas begonnen en toch zijn de eerste 2 weken van de vakantie reeds voorbij. Een optimist zal zeggen: er staan ons nog 6 luilekkere weken te wachten.

De lust om te reizen is een teken van onze tijd, zodanig zelfs dat de crisis daar vooralsnog geen vat op heeft. We willen er even uit, we moeten eens weg, ergens heen: naar zee of buitenland, we kunnen alle richtingen uit. Daar zorgen de reisbureaus wel voor.

Maar waarom willen we eigenlijk op reis? Ontmoeten we niet elke avond de hele wereld langs de televisie of langs internet? Voldoen de informatie, de beelden en contacten langs die kanalen dan niet? Of is het er ons alleen maar om te doen uit de sleur van elke dag weg te komen en te genieten van strand- of andere genoegens? Of om bij onze terugkeer te kunnen boffen hoe fantastisch het geweest is met de vele bezoeken aan musea, kerken en eindeloze wandelingen in de open natuur?

Dit alles is natuurlijk niet verkeerd. Integendeel, maar misschien vergeten we dan toch één ding. Uit onderzoek is gebleken dat veel reizigers andere verwachtingen hebben voor hun vakantie. Het is voor hen een tijd waarin ze vrij zijn om ‘iets’ te doen waar ze in het drukke bestaan van alledag niet aan toekomen. Ze willen op zoek gaan naar ervaringen die hun leven meer diepgang geven. De uitwendige mobiliteit die in het reizen zit, willen ze innerlijk beleven voor een ‘re-creatie’, een herschepping van hun eigen leven en menselijke relaties.

 

En dan moet men niet ver van huis lopen: hoe staat het met de contacten met mijn man of vrouw, met mijn kinderen, met de familie en vrienden, en waarom ook niet met God?

Zet ik voldoende mijn ogen en mijn hart open voor hen, evenzeer als voor de contacten elke avond langs de televisie?

Zo wordt hun kijk ruimer, komt men open voor zinvragen in verband met leven en de gang van zaken in de wereld. Voor die mensen geldt dan het zoeken naar nieuwe perspectieven, zowel binnen de wereld als naar God toe, naar dat waar het eigenlijk om gaat als men op reis trekt. En is het leven zelf niet één lange reis? Zo kan vakantie een zoeken worden naar zin en zon tegelijk. Geniet van een deugddoende vakantie!

Raymond Decoster, deken

Van 15 dekenaten naar 4 regio’s

Dit worden de pastorale regio’s


Misschien heb je er al iets van gehoord: vanaf 1 september 2019 zal  in ons bisdom een grondige reorganisatie doorgevoerd worden. Ons vicariaat, dat nu 15 dekenaten en 11 dekens telt, zal dan nog bestaan uit 4 grote regio’s met nog slechts 4 dekens. Deze herstructurering gebeurt gewoon uit noodzaak met als enig doel: een goede ondersteuning van de pastorale zones. Waar we vroeger voor alles naar Mechelen moesten, komt ‘Mechelen’ dichter bij ons. Decentralisatie dus.

Er wordt gewerkt met 4 regioploegen in 4 pastorale regio’s (niet hetzelfde als zone). Elke regioploeg bestaat uit een deken, een vormingswerker, een begeleider gemeenschapsopbouw,

een jongerenpastor, een econoom en een secretaris.

Vanaf 1 september zullen de huidige 15 dekenaten dus herschikt worden tot 4 pastorale regio’s, genoemd naar de grootste stad in die regio, met name Halle, Mechelen, Leuven en Tienen. Elke regio is een samenvoeging van enkele huidige dekenaten.

Onze pastorale regio HALLE is een samenvoeging van de huidige dekenaten Halle, Asse en Lennik. Deken wordt Marc Boulanger, momenteel deken van Asse, 67 jaar.

De pastorale zone MECHELEN is een samenvoeging van de huidige dekenaten Mechelen, Vilvoorde, Londerzeel en Klein-Brabant. Deken wordt Dirk De Gendt, momenteel deken van Leuven, 55 jaar.

De pastorale zone LEUVEN is een samenvoeging van de huidige dekenaten Leuven, Bierbeek, Overijse, Herent en Aarschot. Deken wordt Patrick Maerrvoet, momenteel deken van Herent, 59 jaar..

De pastorale zone TIENEN is een samenvoeging van de huidige dekenaten Tienen, Diest en Zoutleeuw. Deken wordt Luc Van Hilst, momenteel pastoor van Scherpenheuvel, 52 jaar.

 

Uit vrije wil en zeer bewust heb ik mij geen kandidaat gesteld voor deze nieuwe functie, gezien mijn leeftijd en het toch ook wel mijn bedoeling was om lichtjes af te bouwen. Ik beschouw het dus absoluut niet als een degradatie, maar als een bewuste keuze, ontzettend blij en dankbaar dat die last van mijn schouders valt. Maar ik ga niet op pensioen, ik blijf zonepastoor met 5 kerken en ik blijf dus ook in de dekenij wonen. De nieuwe regio-deken blijft vermoedelijk in Groot-Bijgaarden wonen.

Dit alles gaat in op 1 september. Zie ook bijgaande kaart met de regio-indeling.

 

Waarom?

De huidige dekenaten zijn niet meer optimaal, gezien het dalend aantal gelovigen en pastores per dekenaat, de oprichting van de zones, de opvolgingsproblematiek bij de dekens en de toenemende complexiteit van de maatschappelijke en kerkelijke context.

Zoneploegen en pastores hebben behoefte aan een goede ondersteuning en begeleiding

Nieuwe wegen banen in de pastoraal vereist ook voldoende aandacht voor gezamenlijke spiritualiteit en verbondenheid. Evangelisatie vergt impulsen en ondersteuning in een breder

regionaal kader.

De afstand van een concrete zone of pastor tot het vicariaat, zeg maar de afstand tussen de parochies en bisdom Mechelen, is te groot. Een tussenniveau blijkt nodig en zinvol. De beleidsploeg wil de ondersteunende inzet vanuit het vicariaat meer decentraliseren door de vorming van regioploegen.

 

Een regioploeg zal de zoneploegen en pastores begeleiden en helpen door in te staan voor vorming en door het samenbrengen van zoneploegen, zowel taakgericht als voor spiritualiteit.

In elke pastorale zone zal er bijzondere aandacht zijn om pastorale zones op te richten waar dit nog niet het geval is, en bestaande zones te verdiepen, zodat het elan er in blijft.

DE pastorale regio is ook het kader voor regionale projecten die de zones overstijgen op het vlak van vorming, diaconie, evangelisatie, catechese en jongerenpastoraal.

De pastorale zone zal een plek van ontmoeting en overleg bieden, een beetje een gemeenschappelijk ‘huis’. Daarom dient een geschikte stek gevonden te worden, een secretariaat, een regionaal huis, een open huis waar alle pastoraal geëngageerden elkaar kunnen ontmoeten. De kans is behoorlijk groot dat dit de dekenij van Sint-Kwintens-Lennik wordt.

De hulpbisschop zal de 4 pastorale regio’s regelmatig bezoeken en vlot contact houden met de regioploegen. ( R.D.)

Genieten mag…

 













Dankbaarheid

Waar je ook van het zonnetje zal gaan genieten, waar je ook jouw (klein)kinderen ziet spelen en stoeien, het worden mooie momenten in de komende zomer- en vakantiemaanden. Het leven zit vaak vol kleine, verrassende gelegenheden om volop te genieten van wat mooi is en deugd doet: bloemen in huis of in de tuin, het spel van witte wolken aan de blauwe hemel, lekker eten op tafel, een snoepje tussendoor, een mooi boek, een reportage op televisie over

verre, onbereikbare bestemmingen of over de natuur in haar wonderlijkste, ongekende vormen…

Mensen die bedlegerig zijn, kunnen genieten van een bezoeker die niet vermoeit maar luistert en die de stilte niet schuwt. Mensen met pijn genieten van de momenten waarop de pijn draaglijker wordt of zelfs wegebt. Het leven zit vol leuke momenten als we dat zelf willen en ook zien. Genieten dus!

Genieten is dankbaar zijn voor datgene wat je in je leven -  al was het maar even – gelukkig en blij maakt. Zo is genieten ook ergens een houding van geloof. Want wie is de uiteindelijke schenker van al wat goed en mooi is in de wereld? Voor gelovige mensen is dat God. Enkele honderden jaren vóór Christus leefde er in het Heilig Land een dichter die in diepe bewondering stond voor licht en duister, voor dag en nacht, voor de sterren, de zon en de maan, voor de dieren op het land en de vissen in het water, voor de vogels in de lucht, voor de bloemen en de vruchten op het veld… En die schreef een lofzang over de 7 dagen van God, het scheppingsverhaal. En elke strofe eindigt met een refrein: “En God zag dat het goed was!”

Met dit lied begint de Bijbel.

 

Genot

Ik zou eens graag een afbeelding zien van een heilige die zichtbaar geniet, die blij is en lacht. Waarom moeten heiligen altijd zo devoot en ernstig kijken? Het zit er blijkbaar heel diep in gebakken dat wij, gelovigen, veel bezig zijn met kleine problemen, met ons lijden en ons verdriet. Zelfs in hedendaagse gebedenboeken overheerst vaak de klemtoon op onze kleinheid en zondigheid. Natuurlijk moeten we die niet verdoezelen en kunnen we daarmee bij God terecht. Maar bij het begin van elke Eucharistieviering kunnen we om vergeving vragen voor alles waarin we gefaald hebben. We hoeven dus niet altijd weer over die zonden te beginnen.

Genieten mag, maar ‘genot’? Dat woord klinkt plots een beetje anders. Aan genot kleeft een geurtje, omdat het een genieten suggereert dat overdrijft of niet goed is. We denken dan aan allerlei ‘genotsmiddelen’. Genieten kan immers een vlucht betekenen, een vlucht uit de realiteit, een vlucht in een roes van vergeten. Ook dat hoort er bij, maar de ervaring leert dat er grenzen zijn. Wanneer genieten een verslaving wordt, dan moet de alarmbel geluid worden, want verslaving is een schijn-genieten, een tijdelijk genot waarin de verslaafde gevangen zit en niet meer vrij is. Terwijl echt genieten juist alleen maar in volle vrijheid kan.

Als wij er zelf voor kiezen en zelf de maat bepalen, kan genieten een bevrijdend effect hebben, waarbij de persoon zich goed voelt, goed in zijn vel zit. Het gezonde genieten is een medicijn dat ons helpt de eigen last en die van anderen te dragen. Genieten heeft alles met liefde te maken. De grootste vreugde putten wij uiteindelijk uit de liefde waarmee zoveel mensen ons omringen. Is dat geen reden tot dankbaarheid? Is dat niet iets om intens van te genieten? Ik wens je veel vakantiegenot.

Raymond Decoster, deken

Dat is dan onze nieuwe regioploeg

Zowat 140 belangstellenden woonden de info-avond bij te Alsemberg waar de hulpbisschop de nieuwe ploeg voor de pastorale regio Halle voorstelde. Zoals je wellicht weet is regio Halle de samenvoeging van de dekenaten Halle, Lennik en Asse.

In naam van het vicariaat mocht deken Raymond Decoster de aanwezigen verwelkomen en de avond inleiden. Daarna nam Mgr. Koen Vanhoutte het woord om heel het groeiproces, de bedoeling en de inhoud van deze hertekening van het vicariaal landschap te argumenteren en te duiden. Een boeiende uiteenzetting.

En zo werd het hoogtijd om de nieuwe regioploeg naar voren te roepen en zich te laten voorstellen: Marc Boulanger (deken), Kristl Van Cleemput (vormingswerker), Tine Peeters (jongerenpastor) en Jean-Michel Hunt (econoom).

Noteer dat er nog een vacature loopt voor een gemeenschapswerker. 

De persverantwoordelijke van het bisdom nam een kort interview af van de ploegleden, waarna ook vanuit de zaal vragen mochten gesteld worden. Tussendoor was er een even een pauze, een muzikaal moment met het diakenduo, inderdaad 2 muzikale diakens.

Onverwacht riep de bisschop nadien de 2 uittredende dekens naar voren om hen met een warm woord van waardering en een leuke bloementuil te bedanken voor de vele jaren dienst aan het vicariaat. Marc Boulanger, momenteel nog deken van Asse, breidt er echter een vervolg aan, hij wordt de regiodeken voor Halle. Op eigen verzoek komt voor Raymond Decoster, huidig deken van Halle en Lennik, een eind aan bijna 27 jaren ‘dekenschap’. Hij noemde het toch wel een hele opluchting! Maar hij gaat niet op pensioen, hij blijft wonen in de dekenij en blijft zonepastoor  van de pastorale zone Onze Lieve Vrouw van Halle en aldus pastoor van 5 gemeenschappen.

De avond werd afgerond met een fraai gebedsmoment én met een drankje naar keuze.

Hierbij een flyer van de regioploeg een één sfeerfoto van de info-avond. Hou er rekening mee dat de mailadressen van de regioploeg op de flyer pas vanaf 1 september ingaan.