Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Kiezen en doorgaan 

Voor zover COVID-19  het toelaat en mogelijk maakt, is het ‘gewone’ leven terug in zijn plooi gevallen. Maar wordt het nog ooit gewoon zolang de schaduw van het virus boven onze hoofden hangt?  Maar je ziet het weer elke ochtend: leerlingen met hun boekentassen of rugzak, haastige ouders die hun kinderen afzetten aan de schoolpoort, naar school fietsende leerlingen… we wennen er opnieuw heel vlug aan.

En voor wie actief is in het sociale leven, wordt de draad van de vergaderingen ook weer stilaan opgenomen, zij het dan met heel wat corona-beperkingen. Midden deze natuurlijke gang van zaken, midden je gewone activiteiten op het bedrijf, in en voor je gezin, in het parochie- en verenigingsleven is God te dikwijls de stille Afwezige. Het is aan jou om te beslissen of Hij al dan niet een rol mag spelen in je dagelijks leven.

Je kan je leven zowat zien als een lange tocht. Een eind daarvan ligt al achter jou, en hopelijk ligt een heel groot deel nog vóór jou. Je gaat nu eenmaal de weg die voor je ligt. Ik weet niet of deze weg volledig je eigen vrije keuze is. Wellicht niet. Hoe dan ook, niet alles wat deze weg meebrengt is jouw keuze of geniet je voorkeur. De meeste mensen nemen enkele keren in hun leven een belangrijke beslissing. “Ik kies er voor om met die persoon door het leven te gaan” of “We nemen dit bedrijf over”. En kiezen is altijd verliezen, is verzaken aan veel andere mogelijkheden. Je maakt duidelijke keuzes, maar toch moet je er elke dag weer voluit voor gaan. Het kan dan gebeuren dat in je gezin of je beroep of je bedrijf de gekozen weg plots een onverwachte bocht neemt. Tegenslag, ziekte, een ongeval, een crisis in de sector…doen je als het ware tegen de vangrails vliegen. Beduusd en ontmoedigd heb je dan het gevoel dat je de vaste grond onder de voeten kwijt raakt. Het kan lijken alsof je geen uitzicht, geen perspectief meer hebt. Je vraagt je af hoe het nu verder moet.

Misschien wil je dan vluchten, ermee stoppen, het allemaal loslaten. Maar tegelijk besef je ook dat je, zoals een wandelaar in de zon, niet kan wegvluchten van je eigen schaduw.

Het kan tijd en heel wat moeite vragen, maar toch zijn er in elk mensenleven een aantal niet gekozen elementen en gebeurtenissen die je nu eenmaal moet aanvaarden.

Een zware ziekte, een mislukte oogst, een relatiebreuk, een werkongeval met blijvende handicap, …zijn feiten waaraan je uiteindelijk niets meer kan veranderen. Je moet er mee verder leven, dag na dag.

De dagen worden dan weken en de weken maanden. En als je dan na een tijd weer eens stilstaat en achterom kijkt, dan besef je des te scherper dat je het niet allemaal zelf gekozen hebt. Je ziet dan ook in dat dit nu eenmaal jouw weg is, en dat je trots mag zijn, want je gààt hem, in blije en droeve dagen.

Het is goed op tijd eens halt te houden en achterom te kijken. En waar nodig kan je dan bijsturen. Anders zie je op de duur de weg niet meer, dan loop je leeg of hol je door als een dolgedraaide machine. Halt houden is ook bewust tijd maken voor wie je nauw aan het hart liggen: je gezin, je vrienden, je collega’s, de leden van je vereniging…Af en toe halt houden op je weg, is ook soms mogen vermoeden en ontdekken dat die Andere, die we voorzichtig God noemen, er ook nog altijd is. Je moet het af en toe eens wat rustiger aan doen om tot het besef te komen dat Hij met je mee stapt of loopt wanneer jouw weg je helemaal in beslag neemt.

Raymond Decoster, zonepastoor Halle

Gebed voor de herfst

Nu het kouder wordt en het licht verzwakt,

bidden wij dat wij warmte geven en warmte ontvangen,

en dat ons nooit mag ontbreken het licht van vriendschap en liefde

waarin we elkaar herkennen.

Nu de avonden langer worden,

bidden wij dat we de tijd gebruiken om tot onszelf te komen,

anderen te ontmoeten en te naderen tot God.

Nu het jaar naar de winter keert,

bidden we om dankbaarheid voor alle vruchten van onze herfst.

God, tussen licht en donker verloopt ons leven.

Neem ons op in uw stilte en verblijd ons met uw vriendelijk Licht, Jezus, onze Heer.

Frans Cromphout