Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Kansen in de vakantie

Ook in de vakantieperiode kunnen en mogen we niet helemaal uit het oog verliezen dat onze huidige tijd getekend wordt door schaduwzijden die het leven van zoveel mensen vaak heel somber maken. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we onze geplande vakantie moeten laten varen, tenminste als corona het toelaat, maar de zieke, de bejaarde, de mens in nood mag in die periode toch ook niet uit onze aandacht verdwijnen.

Ook in de vakantie worden wij in de pers en media geconfronteerd met landen die strijden om hun onafhankelijkheid, met volkeren die honger lijden, met mensen die heen en weer geslingerd worden door de eisen van de welvaart en overconsumptie. Velen worden er moedeloos van of geraken verbitterd.

Er zouden in de media echter heel wat blije en positieve beelden kunnen gebracht worden. Laat ze eens met een camera door een ziekenhuis lopen, waar zovelen zich met zorg en liefde buigen over het leed van medemensen, waar zoveel bezoekers met een attentie en een warm hart naar de zieken komen, en waar kinderen met een zelfgemaakte tekening naar oma of opa huppelen. Laat ze eens  met een camera door de jeugdkampen lopen, waar leiders en leidsters zich onvermoeibaar inzetten voor de jeugd en waar kampouders zich uitsloven om te helpen. En dit allemaal belangeloos.

 

Voor anderen is de aardbol alles behalve een zonnig landschap, maar dat mag onze hoop op een leefbare wereld voor iedereen niet doen verflauwen.

Ook in de tijd van Jezus was dat reeds zo, en in het evangelie kunnen wij lezen hoe Jezus op dat alles reageerde. Als jongen maakte Hij kennis met de dromen van bevrijding en gerechtigheid. Hij hoorde daarover spreken in de synagoge, zoals wij in de zondagsmis het Woord Gods kunnen beluisteren. Bij Jezus bleef het echter niet bij ‘luisteren’ alleen. Langzaam dringt bij Hem de overtuiging door dat Hij daar iets moest aan doen. De woorden die Hij hoorde, moesten ook in vervulling gaan. Hij ging bouwen aan een wereld van vrede en recht. Biddend tot de Vader en luisterend naar de woorden van de profeten, leert Hij verstaan wat God van Hem wil: zelf profeet zijn en verkondigen, toekomst bieden aan iedereen. Jezus trekt van dorp tot dorp en verkondigde dat wij er moeten zijn voor de armen, de misdeelden, de lijdenden en de bejaarden.

 

Ook wij moeten het goede nieuws brengen. Ook wij worden als apostelen gezonden om aan de wereld te laten zien dat het allemaal veel mooier en beter kan. Waarom zouden wij ons tijdens de vakantie zo nu en dan niet eens laten weghalen van achter onze vakantieplannen? Neem of maak tijd voor de ander. Maak eens een wandeling naar een eenzame in uw straat. Geef je op als chauffeur voor een uitstap met bejaarden. Het kan zo simpel zijn om door een liefdevolle attentie ook aan anderen een beetje een vakantiegevoel te geven. Ook als het regent, kan je een zonnetje zijn voor medemensen. Of hoe klinkt het ook weer in dat kerklied: ‘Geloven in de liefde, een zon die nimmer ondergaat’.


Raymond Decoster, zonepastoor Halle

Even alles anders

Het coronavirus gooide de afgelopen maanden heel wat roet in het eten. Veiligheidsmaatregelen omwille van een minuscuul virus bepaalden ons doen en laten, en deed ons afstand houden van mekaar. Sinds half maart zitten we allemaal in ons kot. Wat voordien zo vanzelfsprekend was, werd op losse schroeven gezet. Hoe moest het nu verder met alles wat georganiseerd en gepland was?

Met de zomer in aantocht voelden we de drang om naar buiten te komen, met elkaar leuke dingen te doen, een terrasje, een barbecue, maar het werd eerder eenzaamheid, soms verveling. Maar juist van op een afstand kan verbondenheid groeien.

Even geen handdruk, maar een voetdruk. Even geen knuffel en geen zoen, maar werken met de ellebogen. Even allemaal specialisten in handhygiëne, even liefst anderhalve meter afstand houden. Maar de wereld draait door, de boer ploegt voort, en toch lijkt alles even anders. Gevoelens van eenzaamheid en angst overspoelen veel mensen.

Maar Belgen zijn plantrekkers. Bij elke maatregel werden de achterpoortjes opgezocht. Elke versoepeling van de maatregelen was een bron van ergernis: waarom dit wel en dat (nog) niet? De media beleefden hoogdagen, en wekenlang leek er geen ander nieuws te zijn.

 

En ondertussen vierden we Pasen, Hemelvaart en Pinksteren vanuit ons kot. We waren teleurgesteld omdat eerste communies en vormsels niet konden doorgaan.

Ook de eerste leerlingen van Jezus moeten zich zo een beetje gevoeld hebben. Nadat ze het lege graf ontdekt hadden, was Hij hen zo vaak verschenen en leek het alsof Hij nooit was weggeweest. Ze vertelden aan iedereen over wat met Jezus gebeurd was. De overheid probeerde hen weer in hun kot te krijgen, met de bedoeling dat het verrijzenisverhaal van Jezus  in de kiem zou gesmoord worden. Daar zijn ze niet in geslaagd, want dat verhaal vertellen we na 2000 jaar nog steeds. Ook de leerlingen waren ‘plantrekkers’ . Ook voor hen was het ‘nieuwe normaal’ niet vanzelfsprekend. Zij waren nochtans de eerste getuigen dat Jezus leeft en met hen is. Hun leven was, na wat ze hadden meegemaakt, niet meer hetzelfde, maar wel de moeite waard.

Stilaan begint ons leven opnieuw vorm te krijgen. Het zal nog een hele tijd gepaard gaan met wat meer fysieke afstand en terughoudendheid. En ik vermoed dat we  zullen spreken over het leven vóór en na corona. Misschien zullen ook wij ervaren dat ons leven vanaf nu niet meer hetzelfde is, maar wel de moeite waard. Dat moeten we durven geloven, daarop moeten we blijven vertrouwen. Laten we erop vertrouwen dat naast de liefdevolle afstand ook de blijvende verbondenheid even anders is. Laat ons hopen dat we binnenkort weer hand in hand het leven zullen vieren.


Raymond Decoster, zonepastoor Halle