Zonenieuws

ZONE NIEUWS :

Waarom laat de mens dat gebeuren?

Sta me toe even te beginnen met enkele cijfers. Vandaag  zijn er wereldwijd ruim 60 miljoen mensen op de vlucht voor oorlog of geweld. Iedere dag laten 40.00 mensen alles wat hen lief is in de steek om op de vlucht te gaan. In Jemen zijn er na 3 jaar oorlog 80.000 kinderen verdwenen en iedere 10 minuten sterft daar een kind door oorlogsgeweld. Dichterbij leeft ook 1 op 7 Belgen in armoede. Genoeg cijfers. We kennen ze, we vinden ze op websites van nationale en internationale organisaties…en gaan vervolgens zo snel mogelijk weer over tot de orde van de dag.

De vraag die dan vaak klinkt, is: “Waar is God? Waar zit God voor die mensen die huis en haard, al hun hebben en houden, achterlieten om op zoek te gaan naar anders en beter. Waar zit God die zich rechtvaardig en barmhartig noemt?”

Maar eigenlijk is er nog een belangrijkere vraag: “Waar zit de mens met al zijn kennis en kunde, met al zijn internationale instanties en diplomatie?” Want eigenlijk gaat het daarover: waarom laat de mens dit allemaal gebeuren?

Ja, waarom liet de mens het gebeuren dat ergens in een stal een hoogzwangere vrouw bevalt van een zoon? Een onbeduidend fait divers, en misschien hadden Jozef en Maria er zelf wel schuld aan, want wie gaat er nu op reis, zij het dan voor een verplichte volkstelling, zonder onderweg of op de plaats van bestemming een kamer te boeken in een hotel? Was het uit haast of een vergetelheid of dachten ze: ‘In onze situatie vinden we nog wel ergens onderdak’.

Neen dus.

Kleine drie weken geleden vierden we de 2019-de verjaardag van de geboorte van Jezus. Dezelfde Jezus die later in opstand kwam tegen onrecht en onderdrukking, tegen onrechtvaardigheid en onbarmhartigheid, en die het opnam voor mensen die door tegenslag of armoede aan de rand van de samenleving terecht gekomen waren. Hij kreeg zelf ook af te rekenen met tegenkanting en tegenwerking. Machthebbers probeerden Hem het leven onmogelijk te maken, en daarom trok Hij van het ene dorp naar een andere stad, als Hij voelde dat de grond te warm werd onder zijn voeten, om ook daar de blijde boodschap te verkondigen dat voor zijn Vader iedereen meetelt en belangrijk is.

 

Maar zoals we weten, werd het Hem niet in dank afgenomen, werd Hij door één van zijn leerlingen verraden met een kus, en na een schijnproces veroordeeld tot de dood op een kruis.

Wat Hij had voorspeld, maar wat niemand had begrepen, was dat God na 3 dagen ingreep en de doodgelopen situatie omkeerde tot nieuw leven omdat het niet kon, dat wat zo beloftevol was begonnen, zo abrupt ten einde zou komen. Sindsdien hebben zijn leerlingen die blijde boodschap verder verteld en zijn ze met vallen en opstaan naar alle hoeken van de toen bekende wereld getrokken om mensen opnieuw perspectief te geven in het leven, om mensen

opnieuw in beweging te brengen, om mensen het verhaal te vertellen van een God die geraakt wordt door alles wat mensen raakt. Tot op de dag van vandaag gaat datzelfde verhaal verder, en vertellen wij, die het geboortefeest van Jezus vierden, het nog steeds.

 

Blijft de vraag: “Wat heeft de mens ervan terechtgebracht?” Ogenschijnlijk niets, als je die cijfers bekijkt. Maar toch mag een christen niet pessimistisch zijn of negatief ingesteld, maar moet hij blijven geloven dat er een tijd komt, zoals de profeet Jesaja dat zo nadrukkelijk in de Advent zei, dat zwaarden worden omgesmeed tot ploegijzers. Een tijd dat het mensdom niet dom blijft, maar een mensheid wordt die oprecht begaan is met wat mensen overkomt, dichtbij en veraf. En het zit dikwijls in kleine gebaren van goedheid, dag na dag, kleine daden onder mensen van vrede en goede wil. Wellicht is het nog niet voor vandaag, maar kerstmensen zijn, dat is en blijft een opdracht voor elke dag van het nieuwe jaar.


Raymond Decoster, zone-pastoor Halle