Actueel

PAROCHIENIEUWS :

GESCHREVEN  STILTE


Als een dichter als een echte vakman zijn gedachten beitelt,
zijn woorden schaaft en zijn verzen polijst, warrelt het stof in het rond.
En jij noemt dat graag stof tot nadenken.

Geert De Kockere

 

Wenskaarten en kleine attenties, ontstaan uit een samenspel tussen vorm, woorden, verzen, en… bedoeld als wensen en geschenkjes voor jou en jou en jou….

Op zondag 24 november kunnen jullie na de viering van 10u terecht in het winkeltje ’geschreven stilte’.

Kom zeker een kijkje nemen, want we kunnen jullie naast de al gekende kaartjes ook nieuwe kaartjes en Kerst- en Nieuwjaarskaartjes aanbieden.

Wie er niet kan zijn op 24 november kan ook op 15 december terecht in het winkeltje. Dan gaat de winst naar Welzijnszorg.

Van harte welkom.


Philippe en Marijke; Jan en Alis

KERSTCONCERT  SUMA KHANTATY 15 DECEMBER OM 17 UUR

 

Al is het nog maar oktober , wij kijken al met vol verlangen uit naar Kerstmis !

Op zondag 15 december 2019 om 17 uur verwelkomen wij jullie op  ons kerstconcert in Don Bosco kerk

met gastoptreden van Trees Beckwé

Kassa :  12 €  VVK : 10 €     kom!pas: 3 €     kind < 12 jaar : gratis

Na het concert is de bar geopend !

Van harte welkom!   Een aanrader !!


Victoria Stroolens

MAAKT GELOVEN GELUKKIG?

Een vraag waar je wel even kan over nadenken en doorbomen. Geloof en geluk is dit met elkaar verbonden? Of net niet?  Waarom is geloven voor jou belangrijk? En twijfel je soms...

Maakt geloven jou gelukkig? 

Rik, Ilse en Ilse geven een aanzet en laten in hun gedachten kijken. Deze week laten we Ilse aan   het woord.

Wie is Jezus, God voor mij?

Jezus is een voorbeeldfiguur voor mij, God is iets of iemand die overstijgt en verwondering mogelijk maakt. Die oproept tot verantwoord omgaan met mens en natuur.  Het magische gestalte geeft. Kracht bij zet wanneer het er toe doet en wanneer je je idealen nastreeft.  Als ik aan het woord geloven denk dan denk ik aan engagement, doen, zijn, samen, mensen, uitgedaagd worden tot verandering. Het verschil maken.

Verdraagzaamheid, steeds opnieuw kansen geven, onvoorwaardelijk, liefde en graag zien, hulpvaardig zijn, onbaatzuchtigheid en vertrouwen zijn de waarden die me aanspreken binnen gelovig leven. Die waarden maken mij tot wie ik ben en mijn geloofsovertuiging helpt me daarbij omdat ik voel dat ik sturing krijg door het geloof.  De manier van waaruit ik leef en in de maatschappij sta wordt gestuurd door de waarde die ik haal uit mijn geloof. Mijn grootmoeder, grootouders (ik heb mijn grootvader nooit gekend) zijn een groot voorbeeld voor mij omdat zij ook zeer sterk geïnspireerd werden door hun geloof. Daar kwam ik gelovig leven tegen en groeide ook mijn geloof. De overtuiging van hoe ik wil leven uit zich in wie ik wil zijn als mens.

Twijfels in mijn geloof? Ik twijfel nooit in de waarden die me inspireren. Als ik twijfel dan gaat het over inhoud, kennis of het instituut. Wat het instituut betreft, daar kan ik mij vaak niet in vinden.  Volgens mij druist het instituut kerk rechtstreeks in tegen mijn eigen waarden en normen. Discriminatie is daar een belangrijk punt in. Al moet ik zeggen dat de huidige paus heel hard zijn best doet hiertegen te vechten. Veroordelen van mensen, een hele moeilijke. Ik vind het dan ook jammer dat het instituut voor mij niet verbonden is met mijn geloofsbeleving. Dat doet mij dan twijfelen. Ben ik dan wel Christen? De parochie daarentegen roept me wel op in mijn geloofsbeleving en overtuiging. Een groep van mensen, vrienden die samen sterk staan in een enorme verbondenheid. Thuiskomen bij gelijkgezinden, gelijkgestemde zielen is misschien beter.  Soms voel ik mij ook wel een leek en ervaar ik een enorm gat in de kennis rond de bijbel.                 Is mijn geloof nog wel geïnspireerd door dat boek? Ligt dit nog dicht bij de basis, oorsprong van ons geloof. Of geloof ik in mensen, waarden en normen die ooit geïnspireerd zijn vanuit het christelijk geloof? Een vraag die ik mij vaak stel, zeker als je met anders gelovigen in gesprek gaat.  Ik mis soms de kennis die zij blijkbaar wel hebben.

Wie of wat gaf richting aan mijn geloof? In eerste instantie mijn ouders natuurlijk. Als pastoraal werkster was de parochie mijn tweede thuis, verblijf. Vele uren, vele vieringen, soms 3 op een weekend was ik in onze parochie. Aan de 8-jarigen, groeizegen en vormseljaren heb ik een warme herinnering. Ook de nevenvieringen gaven richting aan mijn geloof. Ik heb weinig zondagen gemist. Later stapte ik in de babysit ploeg en nam stilletjes eigen engagementen binnen de parochie op. Soms met vallen en opstaan. Meer en minder engagement opnemen naar gelang mijn leeftijd, jong zijn, kinderen krijgen, verhuizen… Het feit dat Kris hier voor open stond en welkom was in een voor hem vreemde parochie heeft ook veel geholpen. Mijn parochie werd zijn parochie en onze parochie. Zonder Rik zat ik hier ook niet, wie Rik kent weet dat hij zeer inspirerend kan zijn. Hij was en is nog steeds diegene die geloof en gelovig zijn concreet heeft gemaakt voor mij. Diegene die week na week de theorie omzette in de praktijk. Die het evangelie toegankelijk maakte en opriep om te doen en zelf ook deed. Iemand waar ik onwaarschijnlijk naar op keek. Hij was diegene die getuigen was van ons huwelijk. Hij was ook diegene die onze 3 kindjes doopte. Hiervoor ben ik hem dankbaar. Het gaf deze sacramenten extra betekenis. De cirkel was hiermee rond. Mijn voorbeeld, hun voorbeeld. Doorheen de jaren, jeugdbeweging, speelpleinwerking, zijn de figuren van Don Bosco, Franciscus van Assisi, Cardijn ook als zeer belangrijke voorbeeldfiguren in mijn leven gekomen. Allen figuren die de waarden en normen die ikzelf ook belangrijk vind gestalte gaven. Een voorbeeldfunctie, een realistische basishouding ook. Bij hun geïnspireerd door hun geloof.

Voel ik mij verbonden met verhalen uit de bijbel? Vroeger meer dan nu, ik heb het gevoel dat ik minder en minder vanuit de bijbel ken waardoor de verbondenheid vervaagd. Wanneer je het OT leest, kan je je als vrouw de vraag stellen of je hiermee verbonden wil zijn? Dilemma’s en zoeken naar betekenis. Ik heb wel een lievelingsverhaal, het evangelie van onze huwelijksviering, van mijn ouders hun huwelijksviering en van de afscheidsviering van mijn oma. Het streefdoel wie we zijn en wat we doen. Het evangelie over de vogels in de lucht en het rotsvast vertrouwen in het zijn en kunnen van elkaar.  Mt. 6, 19-34 of de versie van Lucas die het nog iets poëtischer verteld.  

Door te zijn wie ik ben, te proberen te zijn wie ik wil zijn, door bij te sturen en mezelf terug te fluiten als ik in cynisme verval geef ik mijn gelovig zijn vorm thuis, als koppel, in de parochie, op de werkvloer en in de vriendenkring. Gedreven door de bewondering voor mijn oma, de gedrevenheid door waarden en normen die ik meekreeg en waar ik bewust voor kies om te beleven.  Geloven uit zich bij mij in het bereikbaar zijn voor mensen, luisteren, soms oordelen maar nooit veroordelen (dit tenminste na te streven), onbezoldigd zonder tegenprestatie engagementen opnemen, dankbaarheid voor het leven en elkaar, de dingen niet vanzelfsprekend vinden. Dit is de rode draad op elk domein. Als koppel kiezen voor een kerkelijk huwelijk, ook dat is engagement opnemen. Je engageren om te werken aan onze relatie en steeds opnieuw te kiezen voor elkaar… no matter… in betrokkenheid. Geen vrijblijvende belofte. Vallen en opnieuw ploeteren om recht te komen. Schrijfgroepen zijn hier voor ons een hulpmiddel in. Zo is ons engagement van huwelijkspastoraal een zegen voor ons koppel zijn, gelovig koppel zijn. Het is fijn om je geëngageerd en gedragen te voelen en aan de buitenwereld te vertellen wat er allemaal leeft in onze parochie. Ik ben fier hier deel van uit te maken. Dat maakt het ook makkelijk om uit te komen voor mijn gelovig zijn. Hierover vertellen. Ik merk wel dat ik vaak het gevoel heb mij te moeten verdedigen tegen het instituut. Dat ik me van dit instituut afkeer en de katholieke kerk spiegel aan onze Don Bosco parochie. Onze geloofsgemeenschap is voor mij jeugd, nostalgie, thuiskomen, rust in mijn hoofd, verliefdheid, vertrouwen. Er heerst een grote verbondenheid, openheid. Er worden oneindig kansen geboden en gegeven. Zingeving en inhoud staan centraal, creativiteit aan top.  Iedereen is welkom… modern, jeugd, kind, jong-volwassen, vriendelijk, ruimdenkend, vooruitdenkend…

Gods aanwezigheid voelen is niet zo eenvoudig in te vullen, te beantwoorden. Een moeilijke vraag.  Vooral voel ik dit in kleine dingen, verbondenheid tussen mensen op goede en kwade dagen. Het gevoel van “samen” in tijden van verdriet. In de verwondering van de natuur, een regenboog, zon -en of zonsondergang, geboorte van mens en dier,… Als je voelt dat samen meer is dan de som van mensen, de kracht van mensen, dan geeft dit een heel warm gevoel van binnen, een diepe tevredenheid, verwondering. En dan geeft geloven zin aan het leven en maakt geloven gelukkig!


Ilse Bruyndonck