Parochies in beweging Buizingen

" Waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden."

dixit Christus (Mattheüs 18:20)

 

------------------------------------------------------

 

" En word je in een of ander dorp niet aanvaard...? Schud het stof uit je sandalen:

Er zijn plekken te over waar Jezus' kritische droom wel wortel schiet."

dixit Priester Rik Devillé.

 

Sint Vincentius kerk

1501 Buizingen

 

 

 

Don Bosco kerk

1501 Buizingen

 

Zondag 20 augustus - 11.00 u.

Viering

 

 

Zondag 20 augustus

10.00 u. Viering

15.00 u. Doopsel van

Lethem Ethan en van Culus Tibe

 

AGENDA 2 KERKEN

 

Elke dinsdag om 20.30 u in Don Bosco, in lokaal

De Ark: repetitie van het Suma Khantatykoor.

 

Dinsdag 22 augustus om 20.00 uur ploeg Don Bosco ten huize van Danny en Greetje

 

Zondag 27 augustus na de viering in Don Bosco, picknick en samen de zomer afsluiten

 

Zondag 27 augustus Crea Viva komt terug thuis van hun weekend in Kester

 

Woensdag 30 augustus om 19.30 uur bij Chris en Marc Lefever voorbereiding Malle weekend relatiepastoraal

 

Zaterdag 2 september etentje afscheid Danny Horré uit de Don Bosco ploeg

 

Zondag 3 september omhaling in de Don Bosco viering voor de MS liga en kaarsjes verkoop ten voordele van Ommekaar

 

Dinsdag 5 september om 19.00 uur bureau parochieraad Don Bosco in de pastorie

Dinsdag 5 september om 20.00 uur ploeg Don Bosco ten huize van Nancy en Bart

 

Zondag 10 september kaarsjes verkoop ten voordele van Ommekaar na de viering in Don Bosco

 

Woensdag 13 september om 20.00 uur voorgangersvergadering in de Simmebrug

 

Zaterdag 16 september opendeur dag bij Ommekaar

Zaterdag 16 september Vormselgroep 2 (Conny en Chris) helpen mee bij Ommekaar

 

Dinsdag 19 september om 20.00 uur ploeg Don Bosco ten huize van Steven en Peggy

 

Woensdag 20 september om 20.00 uur parochieraad

 

Zaterdag 23 september groeizegen bijeenkomst tussen 14-17.00 uur in de Don Bosco kerk

Zaterdag 23 september bijeenkomst vormselgroepen in de Don Bosco lokalen tussen 17-20.00 uur

Zaterdag 23 september ouderbijeenkomst vormselgroep 1 in Don Bosco

 

Zondag 24 september om 10.00 uur Kruisoplegging groeizegenjaar met barmoment

 

Donderdag 28 september om 20.00 uur Beheer Gebouwen in de pastorie in Don Bosco

 

Vrijdag 29 september en zaterdag 30 september jongerengroep uit Vlezenbeek op bezoek

 

Dinsdag 3 oktober om 20.00 uur ploeg Don Bosco in de pastorie

 

Vrijdag 6 oktober Pastafestijn Parochie in de Pallieterzaal

 

Zondag 8 oktober winkeltje BZN (Bond zonder Naam) op bezoek na de viering

 

 

 

LITURGISCHE VIERINGEN ... trefpunten van hoop :

 

PAROCHIENIEUWS :

 

MONT-VENTOUX OF TABOR?

Een spiritueel uitstapje bergop bergaf

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Mont-Ventoux, berg van overwinningen, berg van drama's

(c) Erik Meeussen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de eerste zondag van augustus lokte de voorganger Freddy Steens - het was trouwens een zonnige zondag - zijn toehoorders mee naar de Mont-Ventoux. Met de Bijbel onder de arm. Op Mattheüs 17,1-9 werd de Schrift opengeslagen om het verhaal van Jezus op de berg Tabor te lezen. Toen iedereen terug gezeten was ging de homilie als volgt.

 

Ik ga op reis en neem een boek mee

Lieve mensen, vooraleer ik dit bijzonder en rijk evangelie wil duiden en hoe ik dat beleefd heb en aanvoel, kan en moet ik toch even teruggaan naar het gebeuren zelf, en ook naar de evangelist Mattheüs. Hij stelt ons Jezus voor als de nieuwe Mozes, wetgever van het Nieuw Verbond en van het Nieuwe Israël. Christus' leer wordt er verdeeld in vijf redevoeringen, zoals de Thora van Mozes in vijf boeken verdeeld was.

Wat meer is, Jezus verklaart uitdrukkelijk de Thora te komen vervolledigen en de nieuwe wet af te kondigen volgens de Geest. Hij zegt: “Denk niet dat ik gekomen ben om de wet van de profeten op te heffen, maar om ze in vervulling te brengen”. Zo lezen we in Mattheüs hoofdstuk 5. Deze nieuwe profeet, aan Mozes gelijk en toch groter dan hij, is Jezus.

We lezen het in het evangelie. De verdwijning van Mozes en Elia op de berg bewijst dat deze zeer eerbiedwaardige figuren van het Oude Verbond moeten wijken voor Jezus. Christus wordt hier voorgesteld als de leermeester en nieuwe wetgever van de wereld, omdat hij de eerste is geweest, die zich onderworpen heeft aan de wet die Hijzelf is komen brengen: een wet van liefde en zelfverloochening. Jezus geeft aan ons mensen de inwendige mogelijkheden om aan die wet te beantwoorden. Tot zover een kleine historische schets van de voorgeschiedenis van de lezing van deze zondag.

 

De flanken van de Taborberg

Maar dit evangelie gaat veel verder, veel dieper en voor mij neemt dit verhaal een bijzondere plaats in. Ik heb zelf zo een Tabor moment meegemaakt. Deze lezing gebruikte ik tijdens de uitvaart van mijn kozijn waar ik een bijzondere band mee had. Straks geef ik graag wat meer toelichting waarom bij mij juist de keuze viel op dit evangelie en het beeld van een berg, de Taborberg.

 

Waarom vind ik dit Taborverhaal zo bijzonder? Ik ervaar het als een echt levensverhaal, eentje met blije en droeve momenten. Je kant het vergelijken met een medaille die twee kanten heeft. Een berg heeft minstens twee flanken. Zo verloopt ook het leven van een mens. Het heeft een zonnige kant en een schaduwkant. Ons leven is een mengeling van licht en duister, van vreugde en verdriet. In elk leven zijn er dal- en bergervaringen. De dalervaringen vormen de schaduwzijden in het leven, de bergervaringen de deugddoende vreugdevolle momenten.

Met dergelijke dal- en bergervaringen zitten we midden in het evangelie van deze zondag. Mattheüs, en ook de andere evangelisten, wisten, als dit verhaal zich op een berg afspeelde het een diepere betekenis zou krijgen. Bergen hebben iets fascinerend, ze trekken mensen aan. Als je een berg beklimt laat je de vlakte, het vlakke alledaagse leven met zijn beslommeringen, achter je.

 

Zo ging het ook in het verhaal en het leven van mijn kozijn. Hij wou die vlakte, zijn dagelijkse beslommeringen nog even achterwege laten. Zelf was hij al een tijdje ziek, getroffen door een ongeneeslijke ziekte. Hij wilde absoluut nog één keer boven op een berg vertoeven, een berg die voor hem een onvergetelijke herinnering zou achterlaten en hem een goed gevoel gaf.

 

Met een sigaartje en een rosétje op de Ventoux

Het werd niet de berg Tabor maar wel een veel actueler en besproken berg, de Mont-Ventoux, de reus van de Provence waar men zowel overwinningen viert als drama’s kent of herdenkt. Weet je, wij hadden niet altijd dezelfde geloofsovertuiging, maar voelden elkaar sterk aan. We drukten enkel onze overtuiging en gevoelens anders uit. Hij wilde samen met de familie nog één keer die berg beklimmen, nog éénmaal die ervaring en dat gevoel koesteren van geluk en eeuwigheid.

We zaten stil boven op de Ventoux op een oude, inmiddels zeer vervallen bank. We overschouwden het witte maanlandschap en ondanks de pijn, het verdriet kwam voor hem die topervaring van vroeger terug. Als in een flash back overliepen we zijn leven, vooral de mooie momenten. Die momenten - die terugblik - wilde hij vasthouden, net als de apostelen indertijd dat wilden. Hier zou ik willen blijven, hier is het zalig zei hij met in zijn één hand een sigaartje en in zijn andere hand een rosétje.

 

Bergafwaarts

Noemen wij christenen dat niet “hier wil ik een tent bouwen”. Ondanks het feit van een gebrek aan houvast, uitzicht en perspectief voelden we samen het licht, het licht van de zaligheid. Eenzelfde ervaring beschrijft Matteüs. De apostelen willen dat zalige moment vasthouden. Dat mensen dergelijke indrukwekkende, zalig momenten willen vasthouden is begrijpelijk.

We weten dat in ons leven de Tabor- of de Ventoux-uren zeldzaam zijn. Maar het avontuur is nog niet ten einde. Wat maakt de tekst nog sterker? De bewuste keuze van het afdalen. We wisten beiden terwijl we de berg afdaalden dat dit de laatste afdaling zou worden, net zoals het gegaan is met Jezus, de weg naar het einde. Pas later hebben we beseft dat de grauwheid van het leven niet een troosteloos einde is, maar een verheerlijking kan zijn. In de confrontatie met de eindstrijd van mijn kozijn heb ik beseft dat God ons niet alleen nabij is bij de hoogtepunten van ons leven, maar dat Hij ons ook in de dalmomenten nabij kan zijn.

 

Om te blijven koesteren

De ervaring van de lichtende wolk geeft ons kracht om ook in slechtere tijden de steun van de Heer te voelen, een glimp op te vangen van Gods aangezicht. Zo is dit Tabor gebeuren, deze Ventoux gebeurtenis, voor mij een Paasverhaal, een verschijningsverhaal van de Verrezene.

Daarom vind ik deze lezing, deze ervaring zo sterk. Enerzijds om dat super gevoel, maar anderzijds ook om de zin “toen daalden ze de berg af”. Terug naar de realiteit van het dagelijkse leven om daar onze dagelijkse verantwoordelijkheden weer op te nemen. Jezus gaf ons zijn voorbeeld. Onder het afdalen van de berg wist Hij reeds wat hem te wachten stond. Door deze twee elementen: enerzijds de verlichting, het topgevoel, de warmte en anderzijds de realiteit van het afdalen, behoort dit evangelie verhaal tot mijn favorieten.

Dit Bijbelverhaal geeft mij een houvast, een uitzicht, een perspectief en ook een beetje een warm en koesterend gevoel. Dit wil ik ook aan beproefde mensen meegeven die hun geliefde hebben verloren: een ervaring van geloof, hoop en liefde. Een bergervaring én een dalervaring.

Freddy Steens

 

 

Echt gebeurd

 

 

In deze rubriek lees je, zolang het zomert in de parochie, een al dan niet grappig verhaal dat echt is gebeurd in de voorbije decennia in het parochieleven in Buizingen. Deze keer een uiterst recent verhaal van begin juli.

 

Rampkamp in Zennedal

Het eerste vakantiekamp van dit jaar in Zennedal zullen we niet licht vergeten. De Chirojongens uit Loenhout hadden geboekt van 1 tot en met 11 juli. Vree handige gasten die van aanpakken wisten, zo vertelde één van de kookouders ons. Ieder jaar, begin augustus, organiseren ze immers een Strandweekend (‘Beachweekend’ klinkt veel hipper) dat wel 15.000 bezoekers lokt. Even opgezocht via het internet en jawel, het is inderdaad een megaspektakel. Eén van de organisatoren: “Beachweekend zou Beachweekend niet zijn als we niets speciaals in petto voor jullie hadden. We denken iedere keer weer dat we onze limiet hebben bereikt, maar toch gaan we er telkens over.”

 

En of ze iets in petto hadden!

Nu leek de speelweide van Zennedal blijkbaar een geschikte locatie voor een ‘try-out’ (een proefvoorstelling waarbij wordt gepeild hoe het publiek zal reageren op een voorstelling). De beachboys wilden even testen hoever ze konden gaan, zowel op gebied van geluidsoverlast als op gebied van ‘feestje bouwen’.

Tweemaal viel de elektriciteit op de weide uit en een vermeende Reddy Kilowatt -meneer had namelijk een geschikt diploma- vond dat hij het recht had om in te breken in onze zekeringskasten. Ze vonden het ook normaal dat een tafel en enkele stoelen na tien dagen onbruikbaar geworden zijn en op het kampvuur mogen belanden. De ijzeren scharnieren van tafel en stoelen vonden wij in de as van hun kampvuur terug. Ondertussen hadden ze een muur in de slaapzaal geschikt verklaard om er shampoo, douchegel en deodorant tegenaan te gooien.

 

Nog een andere uitspraak over hun festival: “Naderhand moeten we nog wel werk maken van de opkuis, een flink labeur, want we willen het terrein achterlaten zoals we het aangetroffen hebben.”

Nu ik dit teruglees denk ik spontaan: “Luister naar mijn woorden; kijk niet naar mijn daden”.

Bij het vertrek op 11 juli bleek pas hoe waar dit bleek te zijn. Bart Vanvolsem was er als de kippen bij om de gasten weer van de bus te halen om de weide verder op te ruimen. De rekening die ze gepresenteerd kregen was niet om te lachen. Hopelijk lokt hun festival weer evenveel bezoekers als de vorige jaren want hun clubkas kan nu wel een extraatje gebruiken.

Op een enthousiaste reactie van het publiek van de try-out in Buizingen moeten ze alvast niet rekenen.

Anette

 

 

PAROCHIERAAD 2017-2020

 

Mensen die jou en jou van onze Don Boscoparochie vertegenwoordigen in de parochieraad.

Spreek hen gerust aan met een vraag, een suggestie, een opmerking...

De parochieraad wil er zijn voor jou.

Agna Vandenberghe, Ilse Bruyndonckx, Rudy Kips, Jonas Deleener en Steven Decrock ontbreken op de foto.

 

Van André Brems hebben we in maart afscheid moeten nemen.

We blijven met hem en hij met ons verbonden over de dood heen.

 

 

 

UITNODIGING WELZIJNSZORG

 

Maak kennis met de nieuwe Samen Tegen Armoede Campagne: ‘1 op 7 haalt de meet niet’

Vandaag halen 1.700.000 Belgen de meet niet. Hun inkomen is te klein. Deze maand. Volgende maand. Hoe hard ze ook hun best doen, ze vinden geen aansluiting in het peloton, geven op of komen buiten tijd binnen. Hun fiets heeft te veel mankementen, net zoals ons armoedebeleid.

Met onze campagne ‘1 op 7 haalt de meet niet’ wil Samen Tegen Armoede werk maken van een leefbaar inkomen voor iedereen. Door mensen een te laag inkomen te geven of hen tot te hoge vaste kosten te dwingen, stijgt de armoede. Een leefbaar inkomen geeft mensen de kans om de toekomst te plannen en stappen te ondernemen om uit de armoede te ontsnappen. Hoe zuinig mensen in armoede ook leven, ze stellen telkens opnieuw vast dat er op het einde van hun budget nog maand over is. De maanden inkorten, kunnen we niet. Iedereen een leefbaar inkomen garanderen, kan onze samenleving wel.

Je bent van harte welkom op ons startmoment op dinsdag 10 oktober 2017 in GC De Zandloper, Kaasmarkt 75, 1780 Wemmel.

Ons programma:

18u30-19u30: Vrije toegang tot het rennersdorp (onthaal en infomarkt)

19u30–19u50: Teampresentatie (podiumprogramma)

20u–20u40: Koninginnenritten (werkwinkels)

1.Haalt de regering de meet? – door Bert D’hond

2.Samen Tegen Armoede vanuit de wortels – door Hadewijch Van Hove

3.Samen Tegen Armoede op school en in de klas: lager onderwijs - door Kusum Mertens

4.Samen Tegen Armoede met jongeren en in het secundair onderwijs

5.Samen Tegen Armoede in je vereniging – door Nele De Wachter

6.Welzijnsschakels en lokale dialoog – door Bram Verbiest

20u50–21u30: In het wiel van de experts (praktijksessies)

Aan de hand van goede voorbeelden dagen we je uit om mee te denken over hoe jij Samen Tegen Armoede levendig kan maken. Waar ga jij mee aan de slag?

Je kan twee praktijksessies (20u45 – 21u05 & 21u10 – 21u30) mee volgen en zo verschillende onderwerpen kiezen.

-Hoe laten we de campagne leven op de parochie? Een getuigenis uit Buizingen.

-Hoe kan je als school werken rond armoede? Maak kennis met het charter van de Scholengemeenschap Samen voor Beter.

-Wil je zelf eens ervaren wat een leven in armoede inhoudt? Ontdek de talrijke inleefweken in Halle-Vilvoorde i.s.m. Archeduc.

-Denk na over het budget van mensen in armoede aan de hand van jouw eigen keuzes met ons budgetspel.

-Wil je jouw soep op de stoep nog warmer maken? Hoe kunnen we samen hoop en kracht uitstralen?

-Beluister de verhalen en ga in gesprek met onze gesteunde projecten: Buurthuis Ommekaar en Den Diepe Boomgaard.

-Ga in gesprek met Lies Vereecke van Welzijnsschakels en denk mee hoe jouw organisatie kan wegen op het lokaal sociaal beleid.

-Laat je inspireren door Femma Merchtem die hun benen inzetten voor de armen.

-Bekijk onze campagnefilm.

-…

21u30: Bevoorrading (receptie)

We sluiten de avond af bij een glaasje. Tijdens de receptie kun je bij onze medewerkers terecht met jouw vragen.

 

 

 

VOORBEREIDING ADVENTSLITURGIE

 

 

Heb jij jus in de benen? Rij je mee à bloc? Samen trappen we in de boter zodat iedereen met Kerst de meet haalt:

Dinsdag 24 oktober om 19.30 u. gaan we van start en zetten we het parcours uit voor de adventsliturgie in de lokalen van de Don Bosco parochie.

 

Iedereen die wenst mee te werken is hier van harte welkom, noteer jij deze datum alvast in je agenda?

 

 

 

 

 

Herman Moerman

 

 

Op vrijdag 4 augustus 2017 was er in de Don Boscokerk de uitvaart van Herman Moerman. Hij overleed in het ziekenhuis te Brussel op 29 juli. Iedereen die een beetje betrokken is bij de Don Boscoparochie - en dat sinds haar ontstaan - kent Herman.

 

Weinig bewegingen, werkingen, groepen uit onze gemeenschap kan je opnoemen zonder te vermelden dat Herman er bij betrokken was. Dat was al zo bij het ontstaan van parochie. Dat was tot in de voorbije maand nog zo. Met hart en ziel, kritische zin en geestkracht heeft hij deze gemeenschap mee opgebouwd tot wat zij nu is.

 

Al in de jaren '70 is hij samen met zijn echtgenote Hilde reeds betrokken bij de liturgische werkgroepen, als lector, de catechese, de parochieraad, bezinningsavonden, Don Bosconoveen en Don Boscokoor en denk- en vormingsgroepen allerhande. In de loop der volgende jaren zien wij hem naast zijn professioneel werk in het toenmalige CLB van het katholieke onderwijsnet in de Halse regio ook actief bezig als vrijwilliger in het Centrum voor Menswelzijn, Mariage Encounter, het Davidsfonds, de Sint-Paulusjeugdkampen.

 

Later zien wij hem samen met Hilde voorganger van de nevenvieringen worden. Zijn memorabele barbecue avonden zijn niet te vergeten. Ook als gepensioneerde blijft hij actief. Meermaals was hij voorzitter van de parochieraad en lid van de dekanale raad. Bij het ontstaan van Zennedal, het vakantiejeugdhuis van de Don Boscoparochie, werd hij een van de huisverantwoordelijken. Alle evoluties van het Don Boscokoor naar Suma Khantatykoor maakte hij actief mee. Nieuwe evoluties in de kerk greep hij aan als uitdagingen. Nog verschillende jaren hebben wij kunnen genieten van zijn doorleefde preken en van zijn voorgangerschap in de zondagliturgie.

 

Het gehele gezin Moerman, zeker toen de kinderen groter werden, werd zo betrokken bij het actieve en jonge parochieleven via de catechese, de kinderliturgie met nevenvieringen, de Chiro of jongerenliturgie.

 

Herman kon genieten van het samenzijn in welke groep dan ook. Hij hield nieuwsgierig van reizen en nieuwe uitdagingen meemaken. De laatste jaren werd zijn zwakke gezondheid een grote uitdaging. Maar ook in die omstandigheden hield hij niet op met het betrokken zijn bij zijn Don Boscogemeenschap.

 

Herman had een speciale band met de Don Boscofiguur. Door hem werd hij vanuit Oost-Vlaanderen naar het voor die tijd verre Halle gestuurd. In de Derooverlaan in Buizingen bouwde hij zijn warme nest. Dat ook daar een jonge Don Boscogemeenschap in opbouw was, was voor hem een hemels teken. Wie Herman mocht meemaken zal dan ook niet raar opkijken als hij verneemt dat de asse van Herman op de Gedenkweide naast die Don Boscokerk werd uitgestrooid.

 

Leven, dood en verrijzenis is nu bij Herman voltooid.

Leven, dood en verrijzenis de weg die wij allen gaan.

Dank aan allen die ons in dit leven - als Herman - zijn voorgegaan.

rd.

 

 

SAMANA SINT-VINCENTIUS

 

Op donderdag 15 juni 2017 ging Samana St. Vincentius Buizingen, met een dertigtal zieken en begeleiders, op busuitstap naar het FeliXart Museum in Drogenbos.

 

Aan het begin van de jaren twintig was Felix De Boeck één van de eerste modernistische schilders in België. Hij combineerde het kunstenaarschap met het landbouwersbestaan en zei hierover: "Als boer leef ik in de open lucht, de natuur is mij toevertrouwd en het wonder van het licht is een dagelijkse ervaring".

 

We konden heel wat prachtige werken van deze kunstenaar bewonderen en kregen hierbij de nodige uitleg van onze gids. Na de rondleiding smulden we van rijkelijk belegde broodjes met koffie en kregen als afsluiter een stuk heerlijke taart.

Het was een aangename en gezellige namiddag en we keerden allemaal tevreden naar huis terug.

 

 

 

PERMANENTIE AUGUSTUS ELS

vrijdag 4 augustusDanny

zaterdag 5 augustus

zondag 6 augustus

maandag 7 augustusDanny

dinsdag 8 augustusAnne Spirgi

woensdag 9 augustusDanny

donderdag 10 augustusDanny

vrijdag 11 augustusDanny

zaterdag 12 augustus

zondag 13 augustus

maandag 14 augustusDanny

dinsdag 15 augustus

zaterdag 19 augustus

zondag 20 augustus

 

tel. NANCY02 361 05 10

tel. DANNY 02 377 21 83

tel. ANNE02 356 77 71

donboscobuizingen@gmail.com

 

 

 

 

 

 

HOGE ZOMERKRIEBELS

 

Op stap (c) E. Meeussen

 

 

Het hoeft niet altijd zo te zijn, omdat je door omstandigheid alleen in het leven staat, dat je alles op je eentje moet doen. Vraag het maar aan Klimop Buizingen, de socio-culturele vereniging voor alleenstaanden.

 

Op maandag 14 augustus gaan we naar het Liveconcert op Stroppen. Afspraak ter plaatse om 19 uur. Op 15 augustus, de O.-L.-Vrouwfeestdag gaan we fietsen richting Beert onder leiding van Nadine. Afspraak om13.30 u. aan de Vaart in Halle aan de ingang van Delhaize.

Op donderdag 17 augustus gaan we met de trein naar Mechelen om daar een stadswandeling te doen. Graag van te voren een seintje geven aan Francine via 0474 52 87 51. Bij slechte weer en bij twijfelweer eerst even bellen naar Francine.

 

Wil je niet alleen naar culturele of ontspannende activiteiten, dan kan je zeker met ons mee. Op donderdag 17 augustus gaan we 11 km wandelen in Galmaarden. We starten op de parking van El Faro, op de Bosberg, Heirbaan 135 te Galmaarden. Op vrijdag 18 augustus start een wandeling in Essenbeek om 19.45 u. aan het café 't Oud Kasteel te Essenbeek. Op zaterdag 19 augustus kan je mee gaan zwemmen in Sportoase te Halle. Afspraak ter plaatse om 15 uur. Op zondag 20 augustus gaan we 9 km wandelen met Guy, tel. 0478 31 14 74, in Braine le Chateau. We spreken af aan de Don Boscokerk te Buizingen om 13.30 u. Op donderdag 24 augustus kan je 8 km mee wandelen in Affligem.

 

In Vlaanderen zijn honderdduizenden alleenstaanden, velen zijn op zoek naar een vereniging in hun buurt. Misschien bent u een van hen, die een andere wending aan uw leven wilt geven en zo een nieuwe vriendenkring opbouwen? Samen naar een film gaan, wandelnamiddagen of babbelavonden... het kan allemaal.

Wil je eens kennis maken? De eerste stap kan je zetten op vrijdag 25 augustus 2017. In het bovenzaaltje van de Don Boscopastorie op de Alsembergsesteenweg 130 ben je welkom om 20.30 u. Jacqueline (0473 49 19 64) en enkele anderen zullen er zijn om je welkom te heten.

 

Wil je elke maand het Klimoppersnieuws ontvangen met maandelijks telkens een 30-tal activiteiten waar je niet alleen naar toe moet? Neem dan contact op met Jacqueline tel. 02 356 65 34 of gsm 0473 49 19 64.

 

 

 

DE OKKERNOOT

HET HEERLIJK HOEVERESTAURANT IS TERUG

 

 

Het is weer zover! Naar jaarlijkse traditie organiseert zorgaanbieder De Okkernoot op het einde van ook deze zomervakantie opnieuw haar heerlijk hoeverestaurant. Was u nog niet eerder getuige van deze smaakvolle en hartelijke ontmoetingsgelegenheid? Dan is het hoog tijd daar verandering in te brengen.

Er wacht u namelijk een heerlijke barbecue met vlees van superkwaliteit, een rijkelijk gevarieerd groentebuffet, sprankelende dranken en overheerlijke hoeve-ijscoupes. Dit alles tot in de puntjes verzorgd en gebracht voor en door het kortverblijfcentrum en het woonhuis voor personen met autisme in Vollezele, Halle en Denderwindeke. Moet nog meer gezegd worden?

Trommel al je vrienden en familie op en kom naar het hoeverestaurant in hoeve De Okkernoot, Repingestraat 12, 1570 Vollezele. Allen hartelijk welkom op zaterdag 26 augustus vanaf 17u en zondag 27 augustus 2017 vanaf 11u.30 tot 20u. Graag tot dan!

 

 

 

STERVEN VANBINNEN EN TOCH VERDER LEVEN

 

“Groot verlies is niet voor even, maar voor altijd.

En om verder te kunnen leven

moet je dat voetje voor voetje integreren.

En blijven proberen om voorbij alle gemis

toch nog gelukkig te zijn”.

Een vormings- en ontmoetingsdag van Rouwzorg Brussel op zaterdag 30 september in het Jeugdverblijfcentrum Don Bosco te Groot-Bijgaarden.

Inleiding door Kris Gelaude.

Alle info bij Greta Teirlinck tel. 02 533 29 30 E-mail: greta.teirlinck@ccv.be

en ook bij Eliane Delvoye tel. 02 356 85 68.

 

 

 

 

TERWIJL HET OVERAL ZOMERT

werken in zennedal en kerk

 

De zomer is nog verre van halfweg. Meestal associëren wij in Don Bosco dit met rustige ontspannende activiteiten. Deze keer zal dit anders zijn. Zelfs een toevallige passant heeft dit al opgemerkt. Zowel in Zennedal als in de kerk is er ondertussen met veel lawaai, gehamer, geklop, met boor- en breekwerk de zomerse rust verstoord. Gelukkig hoeft dat niet elk jaar zo te zijn.

 

HET HOUTEN PODIUM IN DE DON BOSCOKERK IS NIET MEER

 

 

Start van de breekwerken (c) Els Paridaens

 

 

Het lage met tapijt bedekte podium in de Don Boscokerk is niet meer. Het verdween halverwege juni - week na week een beetje meer - geleidelijk aan tot het helemaal verdween. Dat lage houten podium in de kerk heeft meer dan een halve eeuw stand gehouden. Het werd er gebouwd toen Johan Boon hier kapelaan en later pastoor was van 1962 tot 1973. Hij had in 1971 het - voor die tijd - rare idee opgevat een ronde tafel als altaar te installeren op een nieuw podium, beneden in de kerk, daar waar de mensen toen zaten. Het altaar zou niet langer op het hoogkoor staan in de kerk, maar beneden... nog voorbij de communiebanken. Daar keken sommige mensen wel van op.

 

Hiervoor moesten zelfs de in de grond verankerde communiebanken afgebroken worden. Want als die zouden blijven dienst doen, zouden de mensen 'achter het altaar' te communie moeten gaan. Dat was toch ook geen zicht! Bij de huidige afbraakwerken kwamen de povere restanten van die communiebanken weer te voorschijn net onderaan de trappen richting hoogkoor. De ijzeren constructie was stevig ingemetseld in de arduinen vloer. Op deze versierde smeedijzeren constructie was een houten plank geplaatst waarop de mensen die te communie gingen moesten knielen en hun handen onder een doek steken. Deze communiebanken zagen er dus uit als een langgerekte bidstoel, zoals die nu nog te bewonderen zijn achteraan bij de ingang van de Sint-Vincentiuskerk.

 

De tafel komt stilaan tussen de mensen te staan

In november 1986 werd de toenmalige ronde altaartafel - vervaardigd van wit formica, zwarte marmeren sokkel en aluminium poot - vervangen door een houten ronde tafelblad op houten sokkel. Het middenstuk van het podium werd een trapje hoger gebouwd en de kerkstoelen werden in een halve boog opgesteld. Dat ronde tafelblad doet nog steeds dienst in de knusse zithoek in een van de kamers voor de kookouders van Zennedal, boven de pastorie en de Regenboog en De Ark.

 

Enkele jaren later werd het kleine verplaatsbare podium voor het oude podium geplaatst zodat de ronde tafel nog meer naar het midden van de kerk kwam om met Pasen 2008 op zijn beurt helemaal vervangen te worden door een nieuwe lange tafel zoals ze er nu nog staat, pal in het centrum van het kerkgebouw. Zo verloor het oude podium helemaal zijn nut.

 

Hét kenmerk van golven en stromingen is dat ze steeds veranderen

Sinds halverwege juni 2017 is dat podium helemaal gesneuveld. Zo was de binnenruimte van de Don Boscokerk weer enkele weken zichtbaar zoals ze er uitzag in het eerste decennium van haar geboorte in 1951. Hoe die afbraakwerken geschiedden en of ze nog oude schatten hebben gevonden kan je best aan de afbrekers Felix Mariën, Nancy Speeckaert, Danny Horré, Bart Vanvolsem, Geert Guldentops en José Wets vragen. Zij moesten ook nog de twee muurtjes van de preekstoelen links en rechts afbreken naast de beelden van Maria en Don Bosco. Ondertussen moest de kerk ter beschikking blijven voor de liturgie. Dankbaar zijn wij voor de mannen - en één vrouw - die zorgden voor al die klussen: het afbreken van het podium en de muurtjes en het herschikken van de elektriciteits- en geluidsinstallaties zodat alle diensten vlot konden doorgaan.

 

Bij zo'n grote breekwerken hoort veel stof. Dus is ook een stevige kuisploeg er meermaals ingevlogen. Danny, José, Nancy, Rita, Binneke, Ilse, Katrien, Freddy, Greta, Mieleke, Ben, Salwa, verschenen meermaals op het appel van Els.

 

HET TOOGHANGEN IN ZENNEDAL VERANDERT OOK

 

 

 

De eerste contouren van de nieuwe bar (c) Els Paridaens

 

Het was al meermaals hier en daar te horen. De bar van Zennedal is te klein. Nu is het zo ver. De toog in de Don Boscokelder - ondertussen al meer dan tien jaar zeer van dienst geweest - is gesneuveld. Jan Steenhouwer zat al een tijdje met een ontwerp van een nieuwe tooginstallatie in zijn hoofd. Een totaal nieuw concept maar ook met een nieuwe locatie. Laurant Speeckaert werkte samen met Nancy Speeckaert, Danny Horré, Bart Vanvolsem, Geert Guldentops en José Wets dit plan van Jan verder concreet uit. Het resultaat is er ondertussen al. Het nieuwe barmeubel is te bewonderen - of uit te testen bij een drankje? - in het deel van het Zennedalcomplex dat onder de Don Boscokerk, richting bierkelder onder de kerk eindigt.

 

De kerkelijke voorouders van Don Bosco Buizingen zouden ons hierbij vertellen dat de toog weer naar zijn oorspronkelijk oord is teruggekeerd. In 1951 toen de kerk werd gebouwd was die kleine lage kelderruimte onder de kerk het enige parochielokaal. De huidige Don Boscokelder was toen nog niet gebouwd. Het was gewoon buitengebied, braakliggende grond. Pas na 1962 zal men hier beginnen bouwen met wat we vandaag Zennedal noemen. De eerste tien jaar speelde alle parochieleven zich uitsluitend af in dat kleine kelderke. Daar staat nu de nieuwe bar te pronken, precies onder de sacristie en het hoogkoor dus.

 

Maar nu terug naar vandaag. Naast de opbouw van het nieuwe barmeubel moet ook hier heel wat nevenwerk gebeuren. Bij de afbraak van de oude bar moest ook gezorgd worden voor het verplaatsen of inwerken van elektriciteitskasten, water- en gasleidingen en radiatoren. Het oude behangpapier en de houten muurbekleding moest verwijderd worden zodat de plakker tijdig kon starten. Het vernissen van het nieuwe barmeubel, werk voor Danny en José moest viermaal gebeuren. Bovendien kwamen er ook nog stielmannen als André en Bruno aan te pas. Dat er bovendien hier heel wat poetswerk nodig was, vraag dat maar aan Marcel en Jeanne Hemels. Maar het verhaal is nog niet af.

 

De bar is ondertussen al min of meer klaar. Het meubel is ondertussen volledig afgewerkt. Ook de nieuwe frigo's en de tapinstallatie zijn ondertussen geïnstalleerd. Nu komt nog het opfrissen van de Don Boscokelder. Wil je als eerste het volledige resultaat zien, of beter nog, mee de final touch geven? In de eerste week van september zal niet alleen Eddy de schilderwerken beëindigen maar dan kijken we uit naar vele vrijwilligers die na de zomerkampen alles netjes opblinken voor een nieuwe septemberstart. Je bent welkom!

 

Na breken komt bouwen

Tijdens de maand juli zijn ondertussen ook schilderwerken in de Don Boscokerk gestart. De vorige kerkschildering was weer al 10 jaar geleden. Het is ondertussen een traditie om elke 10 jaar de kerk te schilderen. Misschien lopen de huidige schilderwerken al naar hun einde als je dit leest. Omdat deze werken gelijktijdig verlopen met de podiumvernieuwing én de werken in Zennedal kon deze keer de zondagviering niet worden verplaatst naar Zennedal. Want daar gonst het in juli en augustus van de zomerkampen. Vraag het maar aan Anette en haar onthaalteam van de verschillende jeugdgroepen.

 

Begin augustus start de opbouw van de nieuwe verbindingsunit tussen de kerkvloer en het hoogkoor. In een soort golfbeweging ontstaat een ruimte voor optredens of zitruimte en terzelfder tijd is het een doorgang, ook voor rolstoelgebruikers tot op het huidige hoogkoor. Zelfs een snelle trap zit er in verborgen.

 

Hoe dat idee tot stand kwam is een lange geschiedenis. Reeds drie jaar zijn Kerkbestuur en Ploeg aan het uitzoeken hoe de kerkruimte actueler wordt en maximaal kan benut worden. Daarbij kregen zij heel veel hulp en ondersteuning van Elien Barbé en Zara Schulp van het interieurbureau Blos. Het opbouwen van de nieuwe installatie tussen de kerkvloer en het hoogkoor is door het Kerkbestuur toevertrouwd aan schrijnwerker Arne Boom uit Oudenaken. Via zijn website kan je kennis maken met zijn werk. De constructie, uitgevoerd in bamboe, is gebaseerd op begrippen als: podium, deinen op de golven van het leven, ruimte om te mijmeren... Het sculptuur van de constructie wil vooral open zijn, zodat iedereen er zijn of haar eigen verbeelding bij kan gebruiken.

 

Kom maar binnen

Bij de start begin september, binnen een goeie maand dus, zal zowel de Don Boscokerk als Zennedal weer een update hebben gehad zodat de volgende decennia creatieve gelovigen en nieuwsgierige bezoekers elkaar hier kunnen ontmoeten om enthousiast van hier verder te gaan richting wereldzee om, waar ze ook heen varen, daar vissers van mensen te worden.

 

En voor alle duidelijkheid, ik denk nooit dat dit de laatste plannen waren. Wie een dezer dagen in de kerk komt wordt aangesproken ook mee z'n gedacht te zeggen over de plannen van een nieuwe inkom in de Don Boscokerk. De oude portaaldeuren zijn geen lang leven meer beschoren. Wil jij mee aangeven hoe mensen begroet dienen te worden als ze de Don Boscokerk binnen komen, teken het uit, schrijf het op, giet het desnoods in een lied. Bij de uitgang van de kerk is voor deze zomerperiode een speciaal paneel geplaatst waardoor iedereen die het wenst daar zijn of haar plannen of dromen voor die nieuwe toegang kenbaar kan maken. Er zit nog veel toekomstmuziek op jou te wachten in deze unieke rustgevende ruimte langs deze dichtslippende Alsembergsesteenweg. Rik

 

 

 

Echt gebeurd

 

In deze rubriek lees je, zolang het zomert in de parochie, een al dan niet grappig verhaal dat echt is gebeurd in de voorbije decennia in het parochieleven in Buizingen.

Een verhaal uit de goeie ouwe tijd. Het was de tijd dat in Chiro Oïka nog gezongen werd van rikske met zijn civikske. Maar het was ook de tijd waarin het woord dementie nog moest worden uitgevonden. In die jaren was 'De Kombij' nog springlevend. Alhoewel. Het was de club van de gepensioneerden van Don Bosco die om de veertien dagen een babbel- en koffienamiddag organiseerde in de Don Boscokelder... de ruimte waar nu de nieuwe mooie toog gebouwd is.

In die tijd was het ook vanzelfsprekend dat de pastoor, samen met nog enkele andere vrijwilligers met hun auto de minst mobiele gepensioneerden thuis gingen afhalen om ze naar hun clublokaal te voeren. In een rit waren dat meestal drie personen. Zo stapten Mil, Lucienne en Anna op een bepaalde dinsdagnamiddag in de kleine Honda-Civic van Rik. Na de voorste zetels voorover geklapt te hebben gingen de eerste twee die instapten achteraan zitten. Terwijl Rik zijn chauffeurszetel weer achterover klapte was de derde persoon - die normaal naast Rik vooraan moest zitten - ook ingestapt terwijl die tweede voorste zetel nog voorover ingeklapt was. Deze dame ging op de achterzijde van de schuine opgeklapte zetel zitten, met haar gezicht dus in de richting van de twee die eerder waren ingestapt. Een beetje zoals je in een bus recht tegenover elkaar kan zitten. De pastoor probeerde nog uit te leggen dat dit niet kon. Maar iedereen vond dat ze zo goed zaten. Rik durfde niets meer zeggen en is dan maar zo met dit trio naar de Don Boscokelder gereden. In de Tuinwijk hebben wel een paar opmerkzame wandelaars raar opgekeken. Maar alsof het zo hoorde in de auto te zitten is iedereen bij aankomst aan de zaal netjes dankbaar en zelfverzekerd uitgestapt.

 

 

Helpen bij verlies en verdriet

 

 

 

De dood transformeert relaties maar beëindigt ze niet (c) Rik Devillé

 

 

Helpen bij verlies en verdriet. Zo klinkt de titel van het recent verschenen boek van Manu Keirse.

Het is een volledig nieuwe editie. Het is een gids voor het gezin en de hulpverlener. Het boek dat uitgegeven is bij Lannoo is zeker nuttig voor mensen die mensen in rouw - bij welk verlies dan ook - nabij zijn. Het boek gaat niet alleen in op verlies door de dood, maar besteedt ook aandacht aan andere verliessituaties die vaak onterecht onderbelicht blijven, zoals verlies van je gezondheid, je werk of je toekomstperspectieven. In het boek zijn ook heel wat concrete tips voor de rouwende en zijn omgeving. Zo is het niet een leesboek geworden maar een praktisch instrument, een soort gids voor iedereen die met verlies geconfronteerd wordt. Bij wijze van voorproef dit kleine fragment. Wie het boek eens wil inkijken kan altijd terecht op de Don Boscopastorie.

 

Dingen die je beter niet zegt tegen mensen in verdriet

Hoe gaat het?

Je moet hem loslaten.

Je moet vooruit. Pak je leven weer op.

Ik weet precies hoe je je voelt.

Het is best dat hij zo niet is blijven leven.

Gelukkig heb je nog twee kinderen.

Je bent nog jong. Je kunt er nog krijgen.

Zet het uit je hoofd.

Laat je kop niet hangen.

Je kunt eruit leren.

Je komt er wel overheen.

Je bent veel te emotioneel.

Je moet rouwen.

Je moet sterk zijn. Veel sterkte!

Ben je daar nog altijd mee bezig?

Hoe oud was hij? (alsof de leeftijd een excuus is voor het verdriet)

 

 

 

De weg van yantra was er dankzij 2 mensen: mariël en jan

 

 

Toen 5 jaar geleden Wiebe voor zijn jawoord stond om de lange weg te gaan, wisten we nog niet wie zijn catechisten zouden worden. Het enthousiasme was groot bij het bekendmaken van hun namen. Uit de verhalen van Niels zijn lange weg met Jan en Mariël straalde begeestering en Wiebe zag het helemaal zitten: dit ging boeiend worden.

Ze begonnen met een groep van 7 en eindigden met 4 zoekende toffe jonge gasten, onze jongens zoals Mariël ze benoemt. Ze hebben samen gedroomd, ontdekt, vragen gesteld, zot gedaan, gefietst, gebouwd aan een groots project, … Daar zijn Jan en Mariël sterk in: enthousiasmeren en blijven zoeken om de jongeren gelovig op weg te houden.

En bij deze groep was de aanpak vooral: doen! Vandaar dat ze stiftjes gingen verkopen voor de damiaanactie, een yantra-quiz hebben georganiseerd tvv bosplus, een 2-, 3- of 4-daagse hebben beleefd, en vooral samen de zonohedron hebben uitgedacht en opgebouwd. Dit is een blijvende, sprekende realisatie van hun geloof. Een buitenruimte die leeft, een ‘living room’. De vormselviering is ook voor het grootste deel rond deze ruimte doorgegaan. In de zonohedron zijn de jongeren gezegend en gezalfd door hun zelf gekozen vormheer of -vrouw in aanwezigheid van hun meter en/of peter. Alle aanwezigen konden getuigen zijn van dit sterke moment dankzij de open structuur van de livingroom.

Jan en Mariël, jullie inzet en gedrevenheid hebben onze jongeren blijvend gevormd. Jullie hebben zeker een plaats in hun hart veroverd. Hun zoekend geloof heeft bij jullie woorden gekregen, heeft bij jullie een engagement gekregen. Jullie aanpak is anders en zo uniek. Het is ook fantastisch dat jullie deze lange weg voor de tweede keer hebben gestapt als koppel. Onze dankbaarheid als ouders is groot: een stukje zoekende weg gaan met ons kind in een woelige fase van zijn leven om het op de gelovige weg te begeleiden verdient een dikke pluim! Chapeau voor jullie knappe jarenlange inzet, hoed af voor de mooie mensen die jullie zijn!

De yantraviering eindigde met deze tekst:

“Het is mooi om te dromen dat je de wereld kan veranderen als het je maar helpt om te geloven in een onmetelijke kracht… Er is een hele wereld om achteraan te gaan, toch ligt het kostbaarste diep in jezelf verborgen… ‘Je wordt groot’ zeggen ze, maar wat je ook wordt, blijf een zoeker. En wat je ook vindt, geef het zoeken nooit op.”

Kobe, Kobe, Jarno en Wiebe blijven zoekers… Jan en Mariël gaven kansen tot zoeken. Het ga jullie allemaal goed!

Anne, fiere mama van Wiebe

 

 

 

KRIEBELTJES

Zaterdag 3 juni mocht ik vliegende reporter zijn bij de vormselgroepen. Ik heb veel mooie dingen gezien, inspirerende gesprekken gehad. “Kerk en Leven” is niet groot genoeg voor een artikel van 10 pagina’s, dus schrijf ik over de dingen die mij heeft meest geraakt hebben.

 

Crea Viva kwam bij elkaar in het park van Buizingen. Ik vroeg Andries (zoon”tje” van acht) of hij mee wilde gaan? Spelen in het park, altijd leuk en dus gingen we samen op pad. Aan het park aangekomen zag ik een groep levendige jongeren waarvan het in het begin al duidelijk was dat ze zich goed voelen bij elkaar. Crea Viva: creatief en levendig en gegroeid in het serieuze, zoals ze het zelf noemen.

De jongeren werden op pad gestuurd om individueel opdrachten te maken in het park. Elke opdracht duurde 5 min. Ze werden aan het denken gezet over wat hun in beweging brengt. Natuurlijk waren er ook creatieve opdrachten bij, zoals tekenen waarin je gelooft. Het leuke was dat je je mocht inspireren op wat anderen al getekend hadden. Eén van de jongeren zei: “Ik teken mezelf want ik geloof in mezelf”. Een krachtige uitspraak, waarbij ik dacht: “Ik wou dat ik dit elke dag met evenveel overtuiging tegen mezelf kon zeggen.“ Toen ik later de tekening zag, was het een echt kunstwerk geworden. We gingen terug naar huis om iets te eten.

Toen ik naar Don Bosco wou gaan, vroeg Andries of hij weer mee mocht komen. Ik zei: “je mag mee komen maar misschien zijn ze daar rustig met elkaar aan het praten en ga je stil moeten zijn.” Geen probleem voor Andries. Dus wij terug samen op pad.

Stil zijn? Het tegendeel was waar. Het eerste vormseljaar zat gezellig bij elkaar boterhammen met choco te eten, waarvan we meteen één aangeboden kregen. Ze vertelden mij dat ze het fijn vonden om te komen omdat je een groep vormt, leuke vrienden bij elkaar waarmee je ook nog eens toffe dingen doet. Toen stelde ik hun de vraag of ze in een jeugdbeweging zaten? Enkele jongeren zitten in een jeugdbeweging. Ik stelde volgende vraag: “In een jeugdbeweging zit je ook in een groep met vrienden bij elkaar en doe je ook toffe dingen. Wat is dan het verschil? Hoewel het mij een moeilijke vraag leek, antwoordden ze heel vlot: “In een jeugdbeweging speel je aan één stuk door actieve spelletjes. Hier doe je ook actieve dingen maar je kunt ook rustig iets vertellen en luisteren naar elkaar. Dat hebben wij ook nodig.”

Bij Cascaderos werkten ze rond de vier natuurelementen. Met meel (tarwe uit de grond) en water werd er deeg gemaakt. Het deeg werd rond een stok vast gemaakt en geroosterd in het vuur. Het vuur dat werd aangewakkerd door de wind.

Ik vroeg aan Andries wat hij ervan vond: “Heel leuk! Wandelen in het park, mediteren in een boom, boterhammen met choco eten, een broodje roosteren in het vuur maar ook praten en luisteren naar elkaar.”

En ik? Ik heb mooie dingen gezien en gehoord. Enthousiaste jongeren, begeesterde begeleiders, … Het kriebelde in mijn handen, het kriebelde in mijn tenen, het kriebelde in mijn buik. En volgend jaar ga ik mee op weg met vormselgroep 1. Wie heeft zin om mee te gaan?

Agna

 

 

 

IN GODS HAND

 

 

Tijdens de maand mei werd in de Sint-Vincentiuskerk gelovig afscheid genomen van:

 

Emiel Merens 65 jaar - echtg. Rita Abrams - Beukenstraat, 76 Lembeek

 

Toon Michiels 45 jaar - K. Nerinckxlaan 39/1 Halle

 

Jouw leven moeten wij loslaten in Gods hand en in ons leven houden wij je voor altijd vast.

 

 

 

 

 

 

 

 

Niemand hoeft zich alleen te voelen

 

Bedenk jij heel veel ‘zomaartjes’ ????

 

Een zomaartje : iets wat je zomaar voor iemand doet…

Een kus, een klus, een groet, iets dat niet moet, een wens, een verrassing, een hapje of drankje aanbieden….

 

Je bedenkt er waarschijnlijk nog veel meer.

 

Doe jij mee en schrijf je gegeven ‘zomaartjes’ onder de regenboog.

stuur je regenboog naar donboscobuizingen@gmail.com

 

 

 

NIEUW INTERNETADRES VOOR OMMEKAAR

 

Het initiatief dat werkt aan armoedebestrijding in Buizingen en omstreken namelijk Buurthuis Ommekaar bestaat nu reeds 27 jaar. Tot nog toe hadden ze geen eigen website, maar daar is recentelijk verandering in gekomen. Je kan vanaf nu alle informatie over buurthuis Ommekaar vinden via www.buurthuisommekaar.be. Je vindt er de openingsuren, sluitingsdagen, contactgegevens en andere algemene informatie. Er is ook een speciale pagina voorzien dat u vermoedelijk zal interesseren en deze heet de “nieuwtjes”-pagina. Hierop kan je wekelijks nieuwe promoties, acties en activiteiten vinden die er in het buurthuis plaatsvinden. Op die manier hoef je nooit meer iets te missen. Neem vandaag nog een kijkje op de nieuwe website en laat weten wat jij ervan vindt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RELATIEPASTORAAL

 

Heb je trouwplannen en wil je kerkelijk huwen in één van onze parochies in Halle?

 

Wil je graag hieromtrent informatie zoals

Welke stappen moet ik ondernemen?

Waar en wanneer kan ik een afspraak maken?

Welke documenten heb ik nodig?

Kan ik me inschrijven voor een relatiedag?

Kan ik een wijziging aanbrengen aan datum, uur, …

Hoe maak je een viering? Hebben jullie modellen?

 

Via: relatiepastoraalhalle@gmail.com helpen we je graag verder.

 

 

 

 

 

FACEBOOK DON BOSCO BUIZINGEN!

 

Werken voor en met jonge mensen … hen op weg zetten naar een verdere toekomst, dat was het levenswerk van Don Bosco.

Een open kijk op de wereld, hedendaagse vormen van communicatie…

Een lied zingt door je hoofd : Een zee van mensen, mensenzee, spring er maar in, ga met ons mee…

 

En zie de facebookpagina's werden een feit:

https://www.facebook.com/DonBoscoBuizingen/

https://www.facebook.com/feestzaalkamphuisZennedal/

 

 

Korte berichtjes, foto’s, filmpjes zijn welkom,… Vragen stellen, een discussie starten,…

 

Je kan ons dagelijks volgen en vele malen leuk vinden of een kritische noot neerpennen...

 

 

 

 

EEN ANDER GEZICHT VAN DE KERK (bezield verband) © Golfslag, 9e jrg. editie 2-2015

 

 

 

KOOR SUMA KHANTATY

Het leven is muziek,je bepaalt zelf welke tekst je er op zet.

Met deze titel zou je een roman kunnen schrijven, maar je zou er ook een

uitnodiging kunnen in zien om samen met anderen een beetje muziek te maken,

te zingen en te leven en vitamientjes op te doen.

En dan zou ik alle “jongeren” - wie wil daar niet bij zijn? - willen uitnodigen

om deze levende muziek mee te komen waar maken.

We komen samen elke dinsdag in de lokalen van de parochie vanaf 20 uur

en zingen liederen uit de hele wereld.

In groep gaat dat echt prima en het wordt een muzikaal feest voor de oren

en het hart. Hoge eisen worden niet gesteld, enkel graag zingen in groep,

mekaar ondersteunend en bemoedigend in een blije sfeer van vriendschap.

Dus welkom en geef een seintje aan iemand van het koor die je kent.

Vanwege het koor Suma Khantaty (betekent: Mooie dageraad).

 

ACTIVITEITEN VIA E-MAIL

 

Ben je graag met een klein berichtje op de hoogte van wat er reilt en zeilt in de Don Boscoparochie ?

Doorheen de tijd groeide het mailbestand van de jonggezinde vieringen, waarmee je maandelijks wordt uitgenodigd voor de jonggezinde viering, uit tot een klein mailbestandje waarmee je op de hoogte geraakt en uitgenodigd wordt voor zinvolle parochie-activiteiten.

Toegevoegd worden aan dit mailverkeer kan door een berichtje te sturen naar Nancy en Bart vanvolsem.bart@scarlet.be

We letten erop dat jouw mailadres voor anderen bij de mails niet zichtbaar is.

Het is een eenvoudige manier om leuke activiteiten zeker niet te vergeten !

Nancy en Bart

 

 

CONTACTEN:

www.parochiesinbeweging.be

www.facebook.com/DonBoscoBuizingen

 

SINT-VINCENTIUS

 

Parochie en kerkraad

Gemeenteplein 1, 1501 Buizingen

Contact: tel. 0479 87 32 30

 

DON BOSCO

 

Pastorie

Alsembergsesteenweg 130,

1501 Buizingen tel. 02 356 77 71

 

Permanentie:

di van 9 tot 16u, wo van 9 tot 12u

en vr van 9 tot 12u

 

Centrumverantwoordelijke: Els Paridaens

christiaensparidaens@telenet.be

tel. 02 356 77 71 (of 02 356 17 47)

donboscobuizingen@gmail.com

 

Parochieverantwoordelijke:

vanvolsem.bart@scarlet.be

tel. 02 361 05 10

 

CATECHESE VERANTWOORDELIJKEN

 

Doopsels:

Inge Mertens

peter.inge@telenet.be

tel. 02 377 64 95

 

Kinder-en jongerencatechese:

 

*8-jarigen:

achtjarigensv@gmail.com - Hilke Vanvolsem

achtjarigendb@gmail.com - Kristel Stoffels

 

*Groeizegen:

02 356 77 71

Els O - Anita Sermon en Els Paridaens

els.o@telenet.be

anita.sermon@telenet.be

christiaensparidaens@telenet.be

 

*Vormselcatechese:

donboscobuizingen@gmail.com

tel. 02 356 77 71

 

Verloofdenpastoraal:

Kristel Stoffels

tel. 02 356 77 71

relatiepastoraalhalle@gmail.com

 

Voor alle mededelingen in het parochieblad: buizingenlot@gmail.com

 

Webmeester:

jean-luc@debodt.be

 

NUTTIGE ADRESSEN:

 

LOKAALVERANTWOORDELIJKEN

 

Don Boscoparochie Buizingen

Zennedal

Alsembergestwg 130

1501 Buizingen

 

Reserveren

Activiteiten met overnachting:

www.zennedal.tk, cjt@cjt.be

freddy.steens@telenet.be

tel. 02 360 23 10

Activiteiten zonder overnachting:

Benedenzalen

 

Secretariaat vzw Zennedal-Ommekaar

Alsembergsesteenweg 130

1501 Buizingen

tel. 02 356 77 71

Bovenlokalen: Ark en Regenboog

tel. 02 360 20 49

marij.vanisterbecq@telenet.be

 

Sint-Jozefparochie Lot

Buurthuis Babbellot

(Onze Kring)

Dworpsestraat 90 1651 Lot

 

Reserveren

Activiteiten feestzaal

Henri Vaeye

Dworpsestraat 66 1651 Lot

tel. 02 377 29 03

Henri.vaeye@telenet.be

 

Vergaderingen Klaproos

Mieke Michiels

Beerselsstraat 55 1651 Lot

tel. 02 378 31 07

miemichiels@hotmail.com

Sint-Vincentiusparochie Buizingen

 

De Simmebrug

O. de Kerchove d' Exaerdestr. 48

1501 Buizingen

 

Reserveren:

Geert Guldentops

bij voorkeur via:

simmebrug_reservaties@

outlook.be

of 0496 81 14 44 (na 19u)

 

BUURTHUIZEN

 

Ommekaar

tel. 02 361 22 93

www.parochiesinbeweging.be/

buurthuis-ommekaar.htlm

ommekaar@scarlet.be

 

Babbellot & Wereldwinkel

Mieke Michiels

tel. 02 378 31 07

www.parochiesinbeweging.be/

buurthuis-babellot.html

 

 

 

 

 

NIEUWS UIT ONZE FEDERATIE :

 

Moet er nog water zijn?

 

 

Juni was een warme en vooral droge maand. Voor land- en tuinbouw was regen broodnodig.

Die hebben we intussen al voldoende gekregen, en de vakantiemaanden juli en augustus waren niet van de zonnigste. De ene keer te droog en daarna te nat. Té is nooit goed. Als de mensen konden kiezen, dan zouden ze het ’s nachts laten regenen en overdag de zon volop laten schijnen. Hoop doet leven natuurlijk, maar valse hoop werkt frustrerend. De ideale wereld die wij wensen, bestaat niet. Trouwens, wat is het ideaal?

Wat goed is voor de ene, is dat daarom niet voor de andere. Het is een reflex van de mens om te streven naar het ideale, het best mogelijke. Dat is typisch menselijk, en is kenmerkend voor ons, namelijk er steeds op vooruit willen gaan. Maar ook hier is ‘té’ niet goed.

In onze maatschappij is het zo dat extremen heel wat aantrekkingskracht hebben. Gewoon is niet goed genoeg. In de reclame zie je vaak de gelukkigste mensen omdat ze een bepaald product hebben gekocht of iets van een bepaald merk bezitten. Alsof dat het ultieme geluk

uitmaakt. In de praktijk is het echter vaak anders. Deze ideaalbeelden blijken te hoog gegrepen, men kan dat ideaal niet bereiken, waardoor sommige mensen zich ongelukkig gaan voelen en de jaloezie naar anderen toe de kop opsteekt.

In de voorbije maanden was en is het de gewoonte om de meest lucratieve exotische vakantiebestemmingen aan te prijzen alsof deze de echte paradijzen zijn waar het leven altijd rozengeur en zonneschijn is. Wanneer men dan naar de plaatselijke bevolking kijkt, blijkt vaak het tegenovergestelde waar te zijn. Er is daar dikwijls een hogere werkloosheidsgraad,

de gezondheidszorg laat te wensen over en de sociale zekerheid staat er helemaal niet sterk. Kortom, de welstand ligt er heel wat lager dan in Vlaanderen. En wat men er dan nog vergeet bij te vertellen is dat het toerisme in sommige van deze landen een hele beproeving is voor bijvoorbeeld de watervoorziening. De lokale bevolking in drogere gebieden is daar op voorzien en heeft enkele waterbesparende maatregelen ingebouwd, maar de toerist wordt hier veel minder op aangesproken omdat zij nu eenmaal een belangrijke bron van inkomsten zijn. Men wil ze graag behouden. Maar wat voorgeschoteld wordt als het ultieme of ideale is daarom niet altijd wat het lijkt.

 

De heilige Bernardus, de stichter van het monnikenleven, schreef in de zesde eeuw zijn kloosterregel in Italië. Zijn leuze is tot op vandaag bekend; ‘ora et labora’, hetgeen betekent:

‘bidden en werken’. Volgens hem moet er een gezond evenwicht zijn tussen deze twee grondhoudingen. Je kan wel in het klooster gaan, maar een hele dag bidden, zou een vervreemdend effect hebben. Werken houdt ons met de voeten op de grond en verbonden met de schepping.

Vandaag de dag zien we meer en meer het tegenovergestelde opduiken: mensen die altijd maar werken zonder voldoende ontspanning en bezinning in te bouwen? Een evenwicht is hier belangrijk. Niet het uiterste, maar het ‘tussenin’. Niet te droog en niet te nat.

 

En nog even over water

De Franse schrijver Antoine de Saint-Exupery, bekend om zij mooie boekje ‘De kleine prins’, was ook piloot. Wegens technisch defect moesten hij en zijn co-piloot een noodlanding maken in de Sahara-woestijn. Gelukkig beiden ongedeerd. Hun eerste reactie was dan ook: “Hoera, we leven nog”, maar onmiddellijk daarna kwam de angstschok: “We hebben geen druppel water meer”. Drie dagen zwerven de 2 mannen in de bloedhete woestijn rond op zoek naar water. Telkens menen ze in de hitte een waterplas te zien, maar dat bleek slechts inbeelding. Maar toch gebeurt het onverwachte. Ze komen een groep bedoeïenen tegen die hen te drinken geven. De uitgedroogde mannen gooien zich op het levenreddende water.

Wanneer Saint-Exupery aan deze ontmoeting terugdenkt, heft hij een lofzang aan op het water. Hij schrijft: “Ik was vergeten hoezeer ons leven afhangt van water. Het is alsof wij door een navelstreng met de bron verbonden zijn. Water, jij bent het leven! Door jou keren al onze levenskrachten terug. Dankzij jouw zegen borrelen alle uitgedroogde bronnen van onze ziel opnieuw op. Jij bent het kostbaarste bezit op aarde.”

 

Op vele bedevaartplaatsen wordt diezelfde waarheid eenvoudig voor ogen gehouden. Vaak staat er een bron in het middelpunt van een heilige plaats. In Lourdes heeft Bernadette, op vraag van Maria, met blote handen in de grond gegraven. Zo ontstond een bron die nu reeds ongeveer 160 jaar lang ononderbroken stroomt. In Banneux was er een bron aan de berm van de weg. Maria vraagt aan Mariëtte om haar handen in het water te steken. Sindsdien doen alle pelgrims haar dat na. Water is een teken van heil en genezing, water is symbool van leven. Water is levengevend.

Raymond Decoster, deken

 

 

Had Jezus een racistisch trekje?

 

 

Wanneer houdt het nu toch eens op, dat geweld van groep tegen groep, van volk tegen volk om religieuze redenen? Enkele decenia geleden was er in Ierland het geweld tussen katholiek en protestant, en in de Balkanlanden tussen islam en christenen waardoor Joegoslavië totaal uiteen is gevallen. En de laatste jaren wordt gevochten in Irak, Syrië, Afganistan en elders, en zijn er in zoveel landen vreselijke terreuraanslagen van radicale moslims. De sterke godsdienstige overtuiging lijkt vaak de grondoorzaak van een gevoel van meerwaarde, discriminatie, van misprijzen en vijandigheid.

 

Zoiets lijkt er ook in het evangelie van volgende zondag aan de hand te zijn. Jezus schijnt nogal erg nationalistisch te denken: Israëlieten eerst! De ontmoeting tussen Jezus en een Kananese vrouw, een vrouw van over de grens dus, heeft een sterke actualiteit. Jezus bevindt zich in een heidens gebied en wordt geconfronteerd met een vrouw die zich vanuit een groot vertrouwen Hem smeekt om haar dochter te genezen. En Jezus zegt: “Sorry, Ik kan je niet helpen, Ik heb al werk genoeg met de verloren schapen van Israël. Ik kan het brood dat voor de kinderen van Israël bestemd is, toch niet aan de honden geven”.

Nu moet je weten dat de heidenen ‘honden’ werden genoemd. Jezus beperkt blijkbaar zijn zending tot de grenzen van Israël. Onze voorstelling van Jezus als een ruimdenkende, milde man krijgt hier een flinke deuk. Alle bijbelkenners wringen zich in bochten om deze harde woorden van Jezus te verzachten. Of is het enkel maar de joodse evangelist Matteüs die Jezus ten tonele voert als een rasechte Jood, die zich beter waant dan de niet-Joden, en die op een racistische manier partij trekt voor eigen Joodse volk eerst? Maar de vrouw laat niet af en is zeer creatief. Dat van die honden heeft zij goed gehoord en ze antwoordt: “De honden krijgen toch ook de kruimels die van de tafel vallen”. Waarmee ze wil zeggen: de heidenen mogen toch ook een boterham mee eten van de messiaanse tafel. En dan krijgt het verhaal een andere wending. Door het antwoord van die vrouw is er bij Jezus een lichtje gaan branden. Zij doet Hem van mening veranderen. Hij beseft dat alle mensen onder Gods zorg staan, en die laat zich niet binden door de grenzen van volk of godsdienst. In feite is dit het evangelie van de bekering van Jezus. Hij komt tot het besef dat Hij een boodschap heeft voor alle volkeren en niet alleen voor de Joden. Jezus doorbreekt de grenzen van het Jodendom. Jezus groeit in de gedachte dat Gods redding, dat het heil voor alle volkeren bestemd is. Ook die Kananese, heidense vrouw mag proeven van Zijn liefde. Gods liefde is een geschenk dat wij moeten gunnen aan alle mensen. Later zal de jonge Kerk deze houding van Jezus doortrekken in haar verkondiging: “Ga en maak alle volkeren tot Mijn leerlingen”.

 

Dit evangelieverhaal blijft actueel. De woorden van deze Kananese vrouw kunnen ook ons aan het denken zetten. Mag zij ook jouw leven bevragen op een houding van openheid en nederigheid? Eigenlijk zegt ze: God draagt zorg voor alle mensen, en voor de dieren en de schepping. Moeten wij die zorg van God voor de mensen niet delen met Hem?

De Kerk is geen gebouw waar enkele uitverkorenen zich verzamelen. De Kerk heeft het in de loop der tijden moeilijk gehad met de ‘ongelovigen’, de joden, de moslims…Maar als het waar is dat God inderdaad wil dat ALLE mensen gered worden, dan kan het christendom niet de enige weg zijn naar het heil. Deze heidense vrouw had reeds begrepen door haar groot geloof dat niet de kleur, niet de taal, zelfs niet de geloofsovertuiging, bepalend is voor het heil. Welke godsdienst is dan de beste? Een open vraag, maar de voorkeur van God gaat zeker uit naar die godsdienst die het best het pad effent naar Zijn Rijk van gerechtigheid en vrede. Een gemeenschap waar geen kerkelijke belangen centraal staan, maar wel het geluk en het welzijn van de concrete mens.

 

Dit verhaal is ook grensverleggend. Wij denken vaak in termen van ‘wij’ en ‘zij’. Wij die erbij horen en zij die anders doen en denken. Denken wij niet te vaak dat wij meer rechten hebben dan andersgelovigen? Iemand had eens het vrijdaggebed mogen bijwonen in een moskee. Hij was getroffen door de ernst van die biddende mannen en vrouwen. Plots besefte hij dat ook de islam een mooi geloof is, en dat je ook met hen een diepgaand gesprek kan hebben over het zoeken naar God. Vanaf dan viel er voor hem een grens weg, en voelde hij zich als christengelovige toch iets meer met gelovige moslims verwant. Zijn wij bereid

grenzen te overschrijden? Laten we blij zijn om alle kruimels van geloof die in elke overtuiging wel ergens aanwezig zijn.

Raymond Decoster, deken

 

 

 

MAAKT LIEFDE BLIND?

 

Sedert de restauratie van de basiliek is het aantal kerkelijke huwelijken fors toegenomen. Het zijn natuurlijk niet meer de cijfers van weleer, maar in 2016 waren er dat 27 en voor 2017 staan er al 19 op de agenda.

Een goede oudere vriend die al meer dan 50 jaar gelukkig getrouwd is, zei mij ooit eens: “Weet je, de liefde maakt blind en het huwelijk opent de ogen”. Ik heb er toen hartelijk om gelachen, maar ik denk er nog wel eens aan terug. Wat die gelukkig getrouwde man mij toen zei, in aanwezigheid van zijn vrouw, bevat veel wijsheid. Ik dacht er vooral recent aan terug toen ik een pastoraal gesprek voerde met een koppel dat gaat trouwen, en waarvan de aanstaande bruid, een studente in godsdienstwetenschappen, mij vertelde dat ze een boek aan het lezen was over de apostel Petrus. Al pratend maakten we de vergelijking tussen Petrus en een huwelijk, daaruit ontstond dit artikel dat wellicht ook de basis van mijn preek zal worden.

 

Petrus

Bijna blindelings is Petrus zijn meester Jezus gevolgd. Minstens driemaal is hij zwaar ontgoocheld geweest. Reeds vlug in het begin moet Petrus toch wel beseft hebben wat hij allemaal had moeten loslaten: zijn familie, zijn beroep als zelfstandig visser, zijn boot, zijn collega’s en zijn helpers. Hij had dit allemaal achtergelaten om nu Jezus te volgen voor een onzeker bestaan. Maar zijn groeiende bewondering, zijn sympathie en vriendschap voor Jezus hebben hem ongetwijfeld geholpen om deze eerste ontgoocheling te boven te komen.

Na een tijd heeft Petrus ook scherp beseft dat die Jezus toch wel anders was dan hij zich had gedroomd. Petrus opteerde wellicht voor een soort geweldenaar die nu eens eindelijk orde op zaken zou stellen, maar in geen geval droomde Petrus van een Jezus die de voeten van zijn leerlingen waste en sprak over ‘ter dood gebracht worden’.

De derde en grootste ontgoocheling van Petrus was ongetwijfeld dat hij moest toezien hoe Jezus zomaar aanvaardde om weerloos te zijn, wat leidde tot die schandelijke dood aan een kruis. Toen heeft Petrus tot driemaal toe zijn Meester verloochend.

 

Huwelijk

Deze drie ontgoochelingen kunnen we ook aanduiden binnen elke (geslaagde) huwelijksrelatie. De eerste ontgoocheling is nog de minst zware. Wie begint aan een huwelijk, aan een leven met twee, moet altijd loslaten. Bepaalde gewoontes, een vroeger levensritme, een eigen manier van aankijken tegen de dingen en de mensen, ook bepaalde waarden waar je tot nog toe misschien erg aan gehecht was… moeten ongetwijfeld wat wijken, achterwege gelaten worden, loslaten.

De tweede ontgoocheling begint daar waar gehuwden van mekaar ontdekken dat ze toch wel anders zijn dan ze het van elkaar gedroomd hadden. Anders en zeker niet volmaakt. Hij is dan toch niet die droomprins en zij kan wel eens als een katje uit de hoek komen. Hij blijkt niet die dynamische bedrijfsleider te zijn, en zij is niet zo tactvol in de omgang met haar schoonmoeder…

De derde ontgoocheling is de meest pijnlijke. Je voelt je niet altijd echt begrepen en gewaardeerd door je partner, en dat kan je soms woedend of depressief maken.

 

Maar Petrus is zijn Meester trouw gebleven. Omwille van Hem stierf hijzelf zoveel jaren later ook de kruisdood. Ondanks de onvermijdelijke ontgoochelingen kunnen mensen, ook in huwelijksverband, mekaar levenslang trouw blijven. Maar daar zijn alleszins twee mensen van goede wil voor nodig, mensen met ruggengraat die bereid zijn ervoor te gaan en voor hun liefde te vechten. Ze gaan niet blindelings voorbij aan de ontgoochelingen, maar samen kunnen ze groeien naar verdieping en innerlijke vrijheid. Dat kan alleen maar hun liefde verdiepen.

En… bij God die Liefde is, mogen mensen steeds weer kracht putten.

 

Raymond Decoster, deken