Parochies in beweging Buizingen

" Waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden."

dixit Christus (Mattheüs 18:20)

 

------------------------------------------------------

 

" En word je in een of ander dorp niet aanvaard...? Schud het stof uit je sandalen:

Er zijn plekken te over waar Jezus' kritische droom wel wortel schiet."

dixit Priester Rik Devillé.

 

Sint Vincentius kerk

1501 Buizingen

 

 

 

Don Bosco kerk

1501 Buizingen

 

 

Zondag 24 september

11.00 u. Gedachtenisviering overledenen van de maand augustus

Jaargetijde Annie Mertens

 

 

 

 

Zondag247 september

10.00 u. Viering

 

 

AGENDA 2 KERKEN

 

Elke dinsdag om 20.30 u in Don Bosco, in lokaal

De Ark: repetitie van het Suma Khantatykoor.

 

 

Dinsdag 19 september om 20.00 uur ploeg Don Bosco ten huize van Steven en Peggy

 

Woensdag 20 september om 20.00 uur parochieraad

 

Zaterdag 23 september groeizegen bijeenkomst tussen 14-17.00 uur in de Don Bosco kerk

 

Zaterdag 23 september bijeenkomst vormselgroepen in de Don Bosco lokalen tussen 17-20.00 uur

 

Zaterdag 23 september ouderbijeenkomst vormselgroep 1 in Don Bosco

 

Zondag 24 september om 10.00 uur Kruisoplegging groeizegenjaar met barmoment

 

Donderdag 28 september om 20.00 uur Beheer Gebouwen in de pastorie in Don Bosco

 

Vrijdag 29 september en zaterdag 30 september jongerengroep uit Vlezenbeek op bezoek

 

Dinsdag 3 oktober om 20.00 uur ploeg Don Bosco in de pastorie

 

Vrijdag 6 oktober Pastafestijn Parochie in de Pallieterzaal

 

 

 

LITURGISCHE VIERINGEN ... trefpunten van hoop :

 

PAROCHIENIEUWS :

 

 

EEN SMAKELIJKE UITNODIGING

 

 

Op donderdag 21 september nodigt SAMANA (vroegere Ziekenzorg) je uit op een lezing rond het thema ‘Van worteltaart tot oorlogskonijn’.

Zoals de titel al laat vermoeden gaat het over voeding, maar dan over ietwat andere voeding dan deze die wij ‘gewoon’ zijn.

Wij leven vandaag in een voedselparadijs, volgen alle internationale trends, kunnen allerhande producten uit verschillende landen aanschaffen. Er zijn tijden geweest - en sommigen zullen het nog beleefd hebben - dat dit onmogelijk was. In oorlogstijd bv. was het niet ‘leven om te eten’ maar ‘eten om te leven’.

Wat kwam er (niet) op tafel, welke nieuwe dingen leerde men eten en hoe creatief sprongen de mensen om met de crisis? Kunnen we het ons voorstellen: leverpastei zonder lever, gemaakt van bruine bonen, brood gemaakt van aardappelen, konijn (of liever kat),….

Dieren werden opgeëist door de bezetter, heel wat van de landbouwproducten werden in beslag genomen, de invoer van voedsel van overzee viel weg, met als gevolg hongersnood.

Het weinige eten werd verdeeld via voedselbonnen en de vrouwen moesten heel creatief zijn om toch maar iets eetbaars op tafel te brengen.

Kom luisteren naar het verhaal, kom kijken naar foto’s en krijg zo een beeld van hoe mensen deze moeilijke periode beleefden.

Aanvang 19.30 u., in bovenlokaal Regenboog, achter de Don Boscokerk, Alsembergsesteenweg 130 te Buizingen. De inkom is gratis.

Samana Don Bosco

 

 

 

KLIMOPPERSNIEUWS

LATE ZOMERKRIEBELS

 

 

 

 

 

Samen op stap © E. Meeussen

 

 

 

 

 

 

 

 

Het hoeft niet altijd zo te zijn omdat je door omstandigheid alleen in het leven staat dat je alles op je eentje moet doen. Vraag het maar aan Klimop Buizingen, de socio-culturele vereniging voor alleenstaanden.

 

Op donderdag 21 september doen we met de Krekels een wandeling van 8 km in Tollembeek. We vertrekken om14 uur aan de parking van het Duivenlokaal Commando, Hernestraat 3. Op zondag 24 september verzamelen we voor carpooling aan de Don Boscokerk om 13.30 uur voor een 'Pol De Mont' wandeling van 8 km in Wambeek onder begeleiding van Linda. Ook willen we nu al meegeven dat we op 6 oktober om 18 uur afspreken ter plaatse op het jaarlijks Pastafestijn van Don Bosco in Zennedal.

 

Eens kennis maken?

In Vlaanderen zijn honderduizenden alleenstaanden, velen zijn op zoek naar een vereniging in hun buurt. Misschien bent u een van hen, die een andere wending aan uw leven wilt geven en zo een nieuwe vriendenkring opbouwen?

Wil je eens kennis maken? De eerste stap kan je zetten op vrijdag 6 oktober 2017. In het bovenzaaltje van de Don Boscopastorie op de Alsembergsesteenweg 130 ben je welkom om 20.30 uur. Jacqueline (0473/49.19.64) en enkele anderen zullen er zijn om je welkom te heten. Samen naar een film gaan, wandelnamiddagen of babbelavonden... het kan allemaal.

 

Wil je elke maand het Klimoppersnieuws ontvangen met maandelijks telkens een 30-tal activiteiten waar je niet alleen naar toe moet? Neem dan contact op met Jacqueline tel. 02/356.65.34 of gsm 0473/49.19.64.

 

 

 

 

ZEENEDAL na de zomervakantie

 

Na een ontgoochelende eerste groep maakten de volgende groepen weer alles goed!

Van drie groepen kregen we volgende deugddoende berichtjes:

Chiro Ierlinck uit Knesselare: “Het was super om bij jullie te mogen verblijven. Perfecte ondersteuning van de mensen daar en bij vragen altijd direct antwoord.”

Chiro Ixagodo uit Langemark-Poelkapelle: “Wij hebben echt genoten van ons kamp in zo’n zalig kamphuis. We zullen het zeker aanraden aan andere groepen.”

KSA Zandvoorde uit Houthulst: “Vanaf onze kant ook nog eens bedankt dat wij in jullie verzorgde kamphuis ons kamp mochten laten doorgaan. Wij hebben een week beleefd die we niet snel zullen vergeten.” (in goede zin bedoeld!)

 

Gasten najaar 2017

Nu is Zennedal weer helemaal klaar om in het najaar enkele groepen te ontvangen.

Van 18 tot 22 september ontvangen we de studentengroep Politika uit Leuven. Het is een kennismakingsweek voor de nieuwe lichting studenten. Ook vorig jaar verbleef deze groep een week in Zennedal.

Er is amper tijd om alles weer in orde te brengen, want op 22 september start het weekend van de 39ième unité Notre Dame uit Ukkel. Zij zijn vaste gasten van Zennedal.

Van 29 september tot 1 oktober ontvangen we Chiro Wacko uit Hellebecq.

Op 2 oktober komt het 5de en 6de leerjaar van GBS Windroos, een school uit Molenbeek, andermaal met de fiets naar Zennedal. Zij houden het zoals gewoonlijk sober want zij gebruiken enkel de slaapzaal en de douches. Van 6 tot 8 oktober en van 13 tot 15 oktober worden de lokalen van Klein Zennedal bezet door twee kleinere groepen.

De tot nu toe laatste groep, van 1 tot 4 november, is alweer een terugkomer: Kazou Midden-Vlaanderen, regio Gent. We kijken ernaar uit!

Anette & Freddy

 

 

STERVEN VANBINNEN EN TOCH VERDER LEVEN

 

“Groot verlies is niet voor even, maar voor altijd.

En om verder te kunnen leven

moet je dat voetje voor voetje integreren.

En blijven proberen om voorbij alle gemis

toch nog gelukkig te zijn”.

Een vormings- en ontmoetingsdag van Rouwzorg Brussel op zaterdag 30 september in het Jeugdverblijfcentrum Don Bosco te Groot-Bijgaarden.

Inleiding door Kris Gelaude.

Alle info bij Greta Teirlinck tel. 02 533 29 30 E-mail: greta.teirlinck@ccv.be

en ook bij Eliane Delvoye tel. 02 356 85 68.

 

 

EMPATHISCH EN VERBINDEND LUISTEREN

 

In samenwerking met de vormingsdienst van de Bond Zonder Naam wordt in Zennedal op de zaterdag 4 en 11 november telkens van 9.30 tot 12.30 uur een vorming opgezet rond empathisch en verbindend luisteren.

 

Met haar vormingsaanbod wil Bond zonder Naam mensen een groeikans schenken. Tegelijkertijd willen we de deelnemers aanmoedigen om nieuw verworven vaardigheden in te zetten in het verenigingsleven, in de parochie, in de eigen omgeving of buurt, als vrijwilliger enzovoort.

Dit aanbod is toegankelijk voor iedereen maar in het bijzonder voor vrijwilligers die zich inzetten in het verenigingsleven. De workshops vinden plaats in heel Vlaanderen tijdens de week of in het weekend. Groepen tellen 6 tot 12 deelnemers en worden begeleid door een team van regionale vormingsvrijwilligers.

Wat kan je er leren?

In een workshop leer je hoe je het empathisch luisteren kan inzetten in je omgeving, zonder daarom een luisterdeskundige te zijn. Empathisch luisteren vertrekt vanuit de interesse in wat mensen doen en waar ze mee bezig zijn. Wie echt leert luisteren naar mensen, helpt hen om voor zichzelf te weten te komen wat ze voelen, willen en denken. Wat is empathie en hoe scherp ik mijn empathisch vermogen aan? Welke tips zijn er om beter te leren luisteren in de strijd tegen eenzaamheid? Welke factoren spelen bij mij persoonlijk mee bij het empathisch luisteren? Moet ik altijd klaarstaan om te luisteren? Je krijgt een antwoord op deze vragen in de workshop.

 

Praktisch

Inschrijven kan via de website van de Bond zonder Naam www.bzn.be of via een mail naar vorming@bzn.be. Op de pagina Vormingen van deze website kan ook meer lezen over de inhoud van deze vorming evenals getuigenissen van mensen die deze vorming al meemaakten. Inschrijven is verplicht en kost 12 euro. Het maximum aantal inschrijvingen is 12 personen.

 

 

 

 

GRATIS PAKJE TROOST

Vanaf nu Oxfam koffie

 

 

Vanaf nu gaat iedereen aan de Oxfam-koffie. Want op zaterdag 14 oktober krijg je in elke Oxfam-Wereldwinkel een gratis pakje van 250 gram als je een lege koffieverpakking meebrengt. Ideaal om eens een nieuwe soort te proberen. Vertel het verder. Hier graag enkele basisprincipes.

 

Oxfam pakt het helemaal anders aan dan een andere winkel of grootwarenhuis. De koffie in de Wereldwinkel komt van Fair Trade Coöperaties. Door samen te werken staan de boeren sterker tegenover de grote spelers in de sector. En uiteraard krijgen ze een goede prijs voor hun koffiebonen.

 

Ook jij kan een verandering op gang brengen met zo'n gratis pakje troost. En de Oxfam Wereldwinkels willen je daarbij helpen. Nodig ook je vrienden uit om op zaterdag 14 oktober 2017 naar de Wereldwinkeldag te komen. Vertel hen dat ze daar in ruil voor een lege koffieverpakking gratis een Oxfam pakje koffie krijgen. Want overschakelen op Fair Trade koffie is meer dan van kopje koffie veranderen. Jouw keuze is een stap vooruit naar eerlijke handel voor iedereen.

 

WERELDWINKELS IN DE REGIO

Wereldwinkel Alsemberg

Brusselsesteenweg 10

Open op woensdag en vrijdag van 10 u. tot 18 u. en op zaterdag van 10 u. tot 17 uur.

 

Wereldwinkel Halle

Ninoofsesteenweg 5

Open van woensdag tot en met zaterdag telkens van 09.30 u. tot 17.30 uur.

 

Wereldwinkel Lennik

Markt 4A

Open op dinsdag van 09.30 u. tot 12.30 u., woensdag van 14 u. tot 17 u., vrijdag van 09.30 u. tot 12.30 u. en op zaterdag van 09.30 u. tot 12.30 u. en van 13.30 tot 16 uur.

 

Verkooppunt Buizingen

Buurthuis Ommekaar, Hoogveld 1

Open van dinsdag tot en met donderdag van 9 u. tot 12 u. en van 14 u. tot 17 uur.

Open op vrijdag en zaterdag van 14 u. tot 17 uur.

 

Verkooppunt Lot

Buurthuis Babbellot, Dworpsestraat 90

Open op woensdag en vrijdag van 14 u. tot 17 uur.

Open op zaterdag van 09.30 u. tot 12 uur.

 

Eerlijk Feesten?

Jeugd- of sportverenigingen, culturele en andere maatschappelijke organisaties bestellen twee weken vooraf in één van de Wereldwinkels. Ongeopende niet gebruikte producten mogen meestal na het feest of na de activiteit gewoon terug gebracht worden. Deze betaal je niet. Vraag naar onze voorwaarden voor verenigingen in de Oxfam Wereldwinkel in je buurt.

 

 

EEN OUTDOORS-INDOORS LUXURY BARBECUE WITH FINGER BUFFET

mooie zomer afsluiter

 

Nog volop zomer en toch al de laatste vakantiezondag. De dagkalender duidt 27 augustus 2017 aan. De zon staat hoog. En de laatste zomerse vakantieviering in de Don Boscokerk loopt ten einde. Verjaardagen van de voorbije week werden met handgeklap bezegeld. Johan vertelt van de grote voettocht van de man van Lieve Janssens hoog boven de Middelandse Zee. Els en Alis komen met een verrassingscadeautje te voorschijn omdat Anette en Freddy nu al 10 jaar de eindverantwoordelijkheid voor alle overnachtingen van de kampplaats Zennedal ter harte nemen. De hierbij horende toespraak lees je verder op deze bladzijden. Aan het applaus komt geen einde. Dankjewel, Anette en Freddy.

 

Maar ook het najaar dient zich aan. Jolien maakt reclame voor de opendeurdag van Ommekaar op 16 september en Bart maakt reclame met een eerste mooie flyer voor het parochiaal pastafestijn van 6 oktober. Eindelijk kan Katrien Moerman met de zegen de laatste zomerse vakantieviering afsluiten. Tijd om te starten met de door Nancy aangekondigde picknick. Hopelijk gaat niet iedereen direct huiswaarts. En ja, het lukt!

 

Warm en heet

Zo geschiedde dus. Er was zon besteld zodat ook buiten een paar banken werden geplaatst. Anderen hadden voor een dekentje gezorgd zodat ook een petit déjeuner sur l'herbe mogelijk was. De bar was open voor allerlei frisse of warme drankjes. Uiteindelijk was er een overvloedig buffet met fruitige zomergroeten en pikante spiesjes. De kers op de taart was Jolien. Zij had zich halverwege opgesteld tussen binnen en buiten zodat zowel outdoors als indoors kon worden genoten van haar muziek en zang én van het luxury finger buffet. De rustige babbels, nieuwtjes, droeve en minder droevige, werden gedeeld en meegenomen naar huis. Niet zomaar een gewone picknick. Het had meer iets weg van Boterhammen in het park maar dan met dàt tikkeltje meer!

 

Een droom die weer in vervulling is gegaan. Een nieuwe zevende dagervaring is toegevoegd aan de annalen van het Don Boscogebeuren langs de boorden van de Alsembergsteeenweg te Buizingen. Dank aan heel de liturgieploeg, koster en muziekbedienaars incluis, voor de voorbije zomervieringen met veel aandacht voor mooie muzikale stukjes. Tijdens het naar huis rijden dacht ik: hoeveel keren is heel die kerk niet moeten worden geschikt en opnieuw geschikt, gekuist en opnieuw gekuist omwille van de schilder- en podiumwerken de voorbije zomermaanden?

Het was dus niet enkel een warme vakantiezomer, het was ook een hete werkzomer in Don Bosco. rd.

 

 

Zennedal in goede handen

 

Anette en Freddy,

tien jaar Kampverantwoordelijken voor Zennedal. Wat een engagement!

En... we weten waarover we praten. In 2007 gaven wij, Jan en ik, de Zennedalfakkel door aan Anette en Freddy. Zennedal is daardoor al 10 jaar in zeer goede handen.

 

Wat die handen van Anette en Freddy zo allemaal doen voor Zennedal is niet te schatten.

Handen schudden als welkom aan groepen die komen kijken naar Zennedal en aan groepen die Zennedal boekten voor een verblijf.

Met handen en voeten uitleggen wat kan (mag) en niet kan (niet mag).

Met zorgzame handen energiemeters noteren, materiaal aankopen, nakijken en tellen, lakens wassen en drogen, rekeningen maken, brieven schrijven, subsidiedossiers invullen…

Met sterke handen afval wegbrengen bij de boer.

Helpende handen overal waar nodig.

Handen voor de ogen slaan wanneer er materiaal zomaar beschadigd wordt en het bierverbruik heel groot is.

Dweilen, vodden en borstels ter hand nemen wanneer er gepoetst moet worden.

 

Anette en Freddy, al 10 jaar lang steken jullie jullie gouden handen uit de mouwen voor Zennedal en dat verdient een hele dikke ‘dankjewel’ vanwege de Don Boscoparochie.

Alis

 

 

Buizingse parochiebladen digitaal

 

In KADOC Leuven worden de parochiebladen door een vrijwilliger ingescand voor digitalisering

© Erik Meeussen

In samenwerking met KADOC Leuven, het Onderzoeks- en Documentatiecentrum voor Religie en Samenleving van de Katholieke Universiteit van Leuven kunnen in de loop van 2018 alle parochiebladen die in de archieven van de Don Boscoparochie en de Sint-Vincentiusparochie te Buizingen en van de vroegere Sint-Jozefparochie te Lot gearchiveerd zijn geconsulteerd worden via het internet. Dit is een waardevolle evolutie in het openbaar maken van het archief van deze drie parochies.

 

Op 24 augustus 2017 werd dit gedeelte van het archief overhandigd aan KADOC te Leuven zodat een begin kan gemaakt worden van dit werk. Het invoeren van al die gegevens zal binnen de zes maanden geklaard zijn. Het betreft de parochiebladen Kerk en Leven van deze drie parochies, verschenen onder de volgende titels:

 

Buizingen, Sint-Vincentius en Heilige Johannes Bosco

1949-1955: Parochieblad Sint-Vincentius Buizingen

1956-1977: Parochieblad Buizingen

1978-1993: Kerk in Buizingen

1994-2009: Kerk in-zicht Buizingen-Lot

2010-2016: Parochies in Beweging

 

Lot, Sint-Jozef - parochie opgeheven in 2015 -

1957: Parochieblad Sint-Jozef Ons Parochieblad

1986-1987: doorslag van teksten voor het parochieblad bestemd voor de drukkerij Halewijn

1988-1989: doorslag van teksten en Parochieblad De Bode Sint-Jozef Lot

1990-1993: Parochieblad Leven in Lot

Vanaf 1994 tot en met 2015 heeft de parochie van Lot eenzelfde editie van het parochieblad als de beide Buizingse parochies. Ook hiervan is een eigen archief bewaard.

 

Het einde van een tijdperk

Wij zijn uiteraard de mensen dankbaar die in de loop van die bijna 70 jaar zorg droegen dat deze parochiebladen gearchiveerd zijn. De aandachtige lezer zal opmerken dat er hiaten zijn. Vooral in Lot zijn de jaren 1958 tot 1985 niet terug te vinden. Ondertussen hebben de hoogtijdagen van de gedrukte parochiebladen hun tijd gehad. Sinds de millenniumwissel heeft elke parochie - of een groep van parochies - wel een website op het internet of hebben zij links via Facebook of Instagram. Ook in onze parochies zijn wij aan het nadenken hoe we deze overgang zo vloeiend mogelijk kunnen maken. Via de parochiewebsite www.parochiesinbeweging.be of via Facebook zijn wij al geruime tijd online. Sneller, hipper en kleurrijker deinen wij mee op deze nieuwe communicatiewegen. En toch zullen wij blijven oog hebben voor de ouderen onder ons die deze nieuwe hoge snelheids communicatie trein aan hen laten voorbijrazen.

 

Waar wordt het parochiearchief bewaard?

Het archief van de Sint-Vincentiusparochie van Buizingen is het oudste. Van deze eeuwenoude parochie is er archief bewaard in het Rijksarchief te Brussel, in het archief van het Aartsbisdom te Mechelen en in het Oud Gemeentehuis op het Gemeenteplein 1 te Buizingen waar ook het archief van het recente parochieleven zich bevindt. De oudste gegevens over Eysinghen-Buizingen dateren van het jaar 850. De parochie Eysinghen - nu grondgebied Buizingen - bestond tot in het jaar 1813 en verdween onder de spoorlijn Halle-Brussel en het kanaal Brussel-Charleroi.

Het archief van de Sint-Jozefparochie van Lot, die een goeie 100 jaar oud is geworden, wordt bewaard in de pastorie van Huizingen, gelegen naast de Sint-Jan Baptist de Doperkerk. Het archief van de Don Boscoparochie die een goeie halve eeuw jong is wordt bewaard op de archiefzolder boven de pastorie achter de Don Boscokerk aan de Alsembergsesteenweg 130 te Buizingen.

 

 

Een beetje gistkracht, veel Geestkracht

 

 

Gistkracht en geestkracht, twee veelzeggende en gelijkwaardige woorden…

In onze gesprekken over de parochie in de toekomst, de pastorale zone, hebben we het vaak over levendige of vitale geloofsgemeenschappen. Dat zijn gemeenschappen met gistkracht, bezieling, geestkracht en spirit.

Gist is altijd een kleine hoeveelheid in de grote deegmassa. Het is evenwel geen harde klomp

die op zichzelf blijft zitten. Het verspreidt zich snel, en doet alles opgaan en maakt het lichter.

Gist brengt ook een proces op gang tot alles doordrongen en doordesemd is. Ergens in het evangelie heeft Jezus ons daarvan een mooie, duidelijke en vruchtbare gelijkenis verteld voor het leven van een parochie, als Hij zegt: “Het Rijk der hemelen gelijkt op gist die een vrouw in drie maten bloem verwerkt, totdat deze in hun geheel gegist waren”.

We weten niet of onze gemeenschap in de toekomst nog een even grote groep zal zijn ofwel een kleine rest. In ieder geval zullen we niet mogen verschrompelen tot een kern die zich alleen maar beschermt en verdedigt, maar niet meer durft rekenen op de eigen evangelische getuigeniskracht. We hebben op vele plaatsen al structurele macht uit handen moeten geven, en we hebben op het maatschappelijk gebeuren niet meer die bepalende greep als voorheen. En dat hoeft misschien ook niet. We zullen wél opnieuw moeten gaan geloven in de aanstekelijke werking van een echte evangelische levenswijze, ook al zijn we maar met twee of drie die in Jezus’ naam samenkomen.

We zullen ons vooral moeten toeleggen op de diepere spirituele bewogenheid die ons persoonlijk leven en het leven van de gemeenschap draagt, doordesemt en stimuleert. Pastorale hervormingen zullen broodnodig zijn, maar tegelijk zullen we terugkeren naar de Bron die ons telkens het onstuitbare leven terug schenkt.

Van daaruit zullen we weer moed hebben om in onze levenswijze als christen kwetsbaar te worden. We mogen ons niet bang terugtrekken, maar vrij en met eerbied voor anderen, getuigenis afleggen van het evangelie dat ons leven bezielt en zin geeft. Door een aantrekkelijke verbondenheid tussen mensen komen er in de parochie gemeenschaps-opbouwende krachten vrij die aanstekelijk werken.

Omdat de christelijke gemeenschappen in de eerste eeuwen van de Kerk zo trachtten te leven, werd over hen gezegd: “Steeds meer mensen sloten zich bij hen aan!”. De wervingskracht vond evenwel haar geheim in de innerlijke geestkracht van deze gemeenschappen. Hun evangelische levenswijze was voor de maatschappij van toen tegelijk een kritische bevraging, maar ook een boeiend en bezielend gebeuren van liefdevolle solidariteit onder elkaar en bewuste verbondenheid met de Heer, want Hij had gezegd dat ze zouden zijn als ‘gist in het deeg’.

Raymond Decoster, deken

 

 

 

KERKWERK

 

 

De laatste weken is er heel wat gewerkt in de Don Boscokerk.

Het was niet altijd zo duidelijk wat het zou worden. Misschien is het op dit ogenblik helemaal klaar.

Toch graag hier nog enkele beelden van de opbouw.

 

 

EN TOCH IN ROUW

Hecht en knus

 

© Ilse Van Halst

 

Zo wordt het kleine dorp Dikkele uit de Vlaamse Ardennen beschreven in Kerk & Leven van 16 augustus 2017 op bladzijden 8 en 9. Je leest er twee dikke bladzijden vol hoe heerlijk leven het is in Dikkele in de Zwalm. Landelijk, dun bevolkt met toch nog een paar cafés. Alvast een gedroomde groene wandelroute voor de natuurliefhebber of een rustpauze voor de wielertoerist. Bewoners van het dorp verklaren dat het er hecht en knus leven is.

 

Maar nu verandert het parochiale leven er. "Dat onze kerk werd onttrokken aan de eredienst valt ons zwaar. Het is een rouwproces waar we door moeten" vertelt de cafébaas. Het werkwoord moeten komt veelvuldig voor in het artikel. Het heeft telkens te maken met geen mis meer hebben op zondag in hun eigen kerk, geen doopsel, geen huwelijk, geen communiefeest meer, zelfs geen begrafenis meer. Zelfs als ze begraven worden moeten mensen nog naar een andere plek verhuizen.

 

Uit het hele artikel blijkt dat de gelovigen het liever anders hadden zien evolueren maar dat het nu even niet meer kan en ze dus maar moeten stoppen met hun dorpskerk. Het dekenaat heeft voor deze sanering zelfs een mooie heilige geclaimd. De verschillende fuserende parochies krijgen nu de naam parochiale eenheid Oscar Romero. Waarbij ik mij de wenkbrauwen frons. Was Oscar Romero niet de recent zalig verklaarde El Salvadoraanse bisschop die het opnam voor de verstoten mensen en hen ging opzoeken in hun eigen miserie en daar aan hun zijde ging staan? Nooit heeft hij een van hun schamele kerkjes gesloten. Integendeel.

 

Wat mij eveneens opvalt is dat wie in Dikkele nog wil aansluiten bij die zgn. 'parochiale eenheid' zoveel moetwoorden in de mond neemt, dat het niet meer aangenaam leest. Bemoedigend is het zeker niet. Het begrip geloven associëren met het werkwoord moeten is dat niet iets van lang geleden toen de gelovigen nog onderdanen waren en in het Latijn de mis moesten horen? Sinds het Tweede Vaticaans Concilie kwam er toch een nieuwe wind van samen gedragen verantwoordelijkheid, van overleg, van verbondenheid in vrijheid? Is die nieuwe Conciliewind dan weer helemaal gaan liggen?

 

Hoe lees je de uitspraak 'onze kerk werd onttrokken'? Wie die zin op de canapé bij de psychiater laat ontleden zal ontdekken dat dit een contradictio in terminis is. Een tegenspraak in je eigen hersenkronkels. Bekijk in die zin eens de combinatie van de woorden 'onze' en 'werd onttrokken'. Het zou rustiger lezen zijn als hier gestaan zou hebben: 'dat wij onze kerk onttrokken hebben aan' ofwel 'dat zij hun kerk gesloten hebben'. Dat zou duidelijker klinken. En logischer. Nu lees ik in dit artikel enkel dat iets wat mensen dierbaar is hen wordt ontnomen. In de volksmond vertaald als afgepakt. Op zo'n idee zou de zalige aartsbisschop Oscar Romero nooit gekomen zijn, denk ik.

Rik Devillé

 

 

Echt gebeurd

 

In deze rubriek lees je, zolang het zomert in de parochie, een al dan niet grappig verhaal dat echt is gebeurd in de voorbije decennia in het parochieleven in Buizingen. Deze keer een spannend Chiroverhaal. Een ding moet vooraf verteld worden: we zitten nog net niet in het gsm-tijdperk.

 

De leiding van Chiro Oïka zit zoals elke vrijdagavond in het speelclublokaal voor de wekelijkse leidingskring. Daar wordt de laatste hand gelegd aan het programma van de volgende zondag. Het is winter en het is buiten stikke donker. Midden in de vergadering valt het gesprek plots stil want iedereen denkt hetzelfde: 'een inbreker!'

 

We horen een zware mannenvoet de houten trap naast ons lokaal naar boven lopen richting eerste verdiep. We horen dat er boven op een deur wordt gebonkt... Iedereen van ons weet dat die deuren niet op slot zijn. Toch blijft die indringer op een deur beuken tot we horen dat die deur kraakt. Gedonder van jewelste. Daarna nog wat voetstappen en dan wordt het stil. Muisstil.

In die stilte wordt beneden in de leidingskring met gebaren gecommuniceerd. We besluiten op een teken van 'een, twee, drie' allemaal recht te staan en buiten te spurten. We kunnen niet anders dan langs diezelfde gang naar buiten.

In paniek bellen we aan bij de eerste de beste gebuur en roepen uit één mond: bel de politie. We durven pas weer buiten komen bij die mensen als de politie aankomt in de Kerkstraat. We doen die twee politiemannen ons verhaal: er zit een inbreker boven in onze Chirolokalen.

Zegt toch wel een van die twee politiemannen tegen ons: wij kennen de weg niet daar boven, wil iemand van jullie ons voorgaan? Er zat dus niets anders op, met de politie achter ons - gewapend met zaklampen - om naar boven te trekken.

 

Daar vonden we een man half in slaap in een zetel. De politie wist meteen wie het was. Het was een man uit Halle die stomdronken wellicht het Noorden kwijt was en die per ongeluk in Buizingen verzeild was geraakt en die de Chirolokalen was binnen gestrompeld. Hij zocht wellicht een slaapplaats. Zijn nacht was echter kort. Want hij moest mee én hij moest natuurlijk ook de schade betalen want die was ruim voldoende aanwezig. Hij had namelijk een deur die niet op slot was willen openen. Maar het was een deur die openging door te trekken. Door te blijven duwen en bonken op die deur forceerde de dronken man deze zozeer dat heel het deurkader uit de - oude - muur mee los kwam en zo is hij letterlijk met de deur in het Tiptienslokaal binnen gevallen.

 

Later werd op een leidingskring nog overwogen hier een nachtspel over uit te werken. Maar dat werd uiteindelijk afgevoerd want de voltallige leiding vond dat het te beangstigend zou zijn voor de kinderen. De leiding wist wat ze zelf hadden meegemaakt.

 

 

STARTMOMENT WELZIJNSZORG

 

Samen Tegen Armoede Campagne

Vandaag halen 1.700.000 Belgen de meet niet. Hun inkomen is te klein. Deze maand. Volgende maand. Hoe hard ze ook hun best doen, ze vinden geen aansluiting in het peloton, geven op of komen buiten tijd binnen. Hun fiets heeft te veel mankementen, net zoals ons armoedebeleid.

Met onze campagne ‘1 op 7 haalt de meet niet’ wil Samen Tegen Armoede werk maken van een leefbaar inkomen voor iedereen. Door mensen een te laag inkomen te geven of hen tot te hoge vaste kosten te dwingen, stijgt de armoede. Een leefbaar inkomen geeft mensen de kans om de toekomst te plannen en stappen te ondernemen om uit de armoede te ontsnappen. Hoe zuinig mensen in armoede ook leven, ze stellen telkens opnieuw vast dat er op het einde van hun budget nog maand over is. De maanden inkorten, kunnen we niet. Iedereen een leefbaar inkomen garanderen, kan onze samenleving wel.

Je bent van harte welkom op ons startmoment op dinsdag 10 oktober 2017 in GC De Zandloper, Kaasmarkt 75, 1780 Wemmel.

Ons programma:

18u30-19u30: Vrije toegang tot het rennersdorp (onthaal en infomarkt)

19u30–19u50: Teampresentatie (podiumprogramma)

20u–20u40: Koninginnenritten (werkwinkels)

1.Haalt de regering de meet? – door Bert D’hond

2.Samen Tegen Armoede vanuit de wortels – door Hadewijch Van Hove

3.Samen Tegen Armoede op school en in de klas: lager onderwijs - door Kusum Mertens

4.Samen Tegen Armoede met jongeren en in het secundair onderwijs

5.Samen Tegen Armoede in je vereniging – door Nele De Wachter

6.Welzijnsschakels en lokale dialoog – door Bram Verbiest

20u50–21u30: In het wiel van de experts (praktijksessies)

Aan de hand van goede voorbeelden dagen we je uit om mee te denken over hoe jij Samen Tegen Armoede levendig kan maken. Waar ga jij mee aan de slag?

Je kan twee praktijksessies (20u45 – 21u05 & 21u10 – 21u30) mee volgen en zo verschillende onderwerpen kiezen.

•Hoe laten we de campagne leven op de parochie? Een getuigenis uit Buizingen.

•Hoe kan je als school werken rond armoede? Maak kennis met het charter van de Scholengemeenschap Samen voor Beter.

•Wil je zelf eens ervaren wat een leven in armoede inhoudt? Ontdek de talrijke inleefweken in Halle-Vilvoorde i.s.m. Archeduc.

•Denk na over het budget van mensen in armoede aan de hand van jouw eigen keuzes met ons budgetspel.

•Wil je jouw soep op de stoep nog warmer maken? Hoe kunnen we samen hoop en kracht uitstralen?

•Beluister de verhalen en ga in gesprek met onze gesteunde projecten: Buurthuis Ommekaar en Den Diepe Boomgaard.

•Ga in gesprek met Lies Vereecke van Welzijnsschakels en denk mee hoe jouw organisatie kan wegen op het lokaal sociaal beleid.

•Laat je inspireren door Femma Merchtem die hun benen inzetten voor de armen.

•Bekijk onze campagnefilm.

•…

21u30: Bevoorrading (receptie)

We sluiten de avond af bij een glaasje. Tijdens de receptie kun je bij onze medewerkers terecht met jouw vragen.

 

IN GODS HAND

 

In de Sint-Vincentiuskerk werd gelovig afscheid genomen van:

Irène Luyckfasseel. ° 1932

w. Joseph Ameys

Diebeekweg, 7 1501 Buizingen

 

Jean Demesmaeker ° 1944

e. Ingrid Van Brakel

E. Hertecantlaan, 18/ A 2. 9290 Berlare

 

Jozef Deleener ° 1940

w. Trinette Meert

Zonnig Huis, 1500 Halle

 

Mathilde Vanhoorebeek. ° 1925

w. Felix Bosmans

Lucie Lambert 1501 Buizingen

 

Marie-Louise Magnus. ° 1923

w. Gustaaf Vanheghen

Maretak 1500 Halle

 

Jouw leven moeten wij loslaten,

in Gods hand en in ons leven

houden wij je voor altijd vast.

 

VOORBEREIDING ADVENTSLITURGIE

 

 

Heb jij jus in de benen? Rij je mee à bloc? Samen trappen we in de boter zodat iedereen met Kerst de meet haalt:

Dinsdag 24 oktober om 19.30 u. gaan we van start en zetten we het parcours uit voor de adventsliturgie in de lokalen van de Don Bosco parochie.

 

Iedereen die wenst mee te werken is hier van harte welkom, noteer jij deze datum alvast in je agenda?

 

 

 

 

 

BIJBELGROEP DON BOSCO BUIZINGEN

 

De Bijbel, het meest gelezen boek ter wereld en allicht ook het meest besproken boek, blijft een unieke bron van inspiratie. Het boek is tijdloos: geschreven uit een andere tijd en een andere cultuur en toch zo actueel en toe te passen op vandaag. Het heeft onze westerse cultuur intens beïnvloed, denk maar aan de muziek, de beeldende kunsten, de literatuur….

Niet verwonderlijk dat wij ook vandaag nog samenkomen omdat dit boek ons zo boeit.

Belangstelling, dat is de enige vereiste om mee te doen met onze bijbelgroep. Tijdens zo’n bijeenkomst is ieder vrij om iets te zeggen over de vooraf overeengekomen tekst. Ieder respecteert de uitleg/visie van de andere. Eventuele vragen of opmerkingen komen achteraf aan bod. Ieder om beurt zorgt voor een bezinning vooraf.

Eenmaal per jaar nodigen wij een spreker/spreekster uit om een stukje bijbel toe te lichten. Warm aanbevolen ook aan wie geen ‘vaste’ deelnemer is.

In oktober verzorgt de bijbelgroep een zondagsviering met een ‘speciale gast’.

Zo hadden wij al Zuster Maria Van Doren te gast, theologe en ex-missionaris in Mexico, Piet Stienaers, Salesiaan van Don Bosco, Herman Van Rompuy en Meyrem Almaci, politici die ons lieten delen in hun geloofsbeleving.

Zin om mee te doen? Welkom elke eerste maandag van de maand, behalve in juli en augustus, telkens om 20u in één van de bovenlokalen achter de Don Boscokerk, Alsembergsesteenweg 130 te Buizingen.

Ter info nog het programma voor de komende maanden:

2 oktober: Mt.16, 24-28 (volgen van Jezus)

6 november: Mt.21, 18-27 (de vijgenboom)

4 december: Mt.27, 3-10 (zelfmoord van Judas)

Bijbelgroep Don Bosco Buizingen

 

 

TERWIJL

 

 

HET TWEEDE LEVEN VAN EEN TOOG

 

Zo’n tien jaar geleden werd ik neergepoot in de lokalen van Zennedal van de parochie Don Bosco in Buizingen. Heel wat mensen hebben dicht bij mij gestaan: achter de tapkranen, bij de afwas, … Voor de jeugdgroepen die hier op kamp kwamen was ik een blikvanger: ha, een toog met tapinstallatie, maar helaas, de tapkranen bleven voor hen buiten dienst.

Ik heb vele verhalen gehoord en vele mensen zien voorbijgaan en deze Don Boscogemeenschap zal mij nooit loslaten. Ik zet nu een stapje opzij voor een nieuwere versie (zo gaat dat nu eenmaal in het leven). Bravo voor de ontwerpers, de bouwers en de installateurs van mijn opvolger, het is een waar prachtexemplaar!

Een tijdje mocht ik buiten op het terras kant keuken nog genieten alvorens naar mijn nieuwe bestemming te verhuizen. Op zaterdag 12 augustus werd ik in stijl opgehaald door 8 officiële dragers en 4 kookouders van de Chirogroep die in Zennedal op kamp was (ik ben nu eenmaal geen superslank model). Voor een appel en een gezond ei verhuisde ik naar Vilvoorde.

 

In de geest van Don Bosco

En nu komt het: ik zet mijn leven verder, geheel in de geest van Don Bosco: mensen kansen geven, kansen om plezier te maken, om groep te vormen, om hun talenten te verkennen.

Even uitleggen: in Vilvoorde werd ‘Vilvoorde City’ gestart, een nieuw project voor alle jongeren van de stad. Initiatiefnemer is Faruk Akkus die al jaren actief is in het voetbalmilieu in Vilvoorde. ‘Vilvoorde City’ is een bijzondere voetbalclub. Via de vrijetijdspas van de gemeente betalen de jongeren een lager inschrijvingsgeld. Op die manier wordt een kwetsbare doelgroep bereikt en kunnen jongeren hun sportieve talenten ontplooien.

Een club heeft ook inkomsten nodig om te kunnen overleven, o.a. inkomsten via de kantine, en dat was in het verleden een eikel punt. In het domein 3 Fonteinen, waar de activiteiten plaatsvinden, was geen kantine beschikbaar. Sinds vorig jaar zijn vroegere fitnesslokalen onder de tribune omgebouwd tot kantine en secretariaat. En daar kan je mij vanaf nu vinden.

 

Taalproject

En het verhaal gaat verder, want vanaf september start er een taalproject in de kantine en ik zal er de stille getuige van zijn. Terwijl de jongeren voetballen kunnen anderstalige moeders die vaak weinig voeling hebben met de Nederlandse taal hun Nederlands bijschaven. Het clublokaal werkt drempelverlagend en niet ieder heeft de tijd of de middelen om elders een cursus te volgen. Gedurende 20 weken komen 20 moeders samen voor groepsgesprekken waarop telkens ook een spreker uitgenodigd wordt.

Een win-win situatie!

Het prachtige lied ‘Vilvoorde City’ van Kris De Bruyne krijgt zo weer wat meer glans. De tekst schetst niet zo’n fraai beeld van bepaalde wijken van Vilvoorde en jaren geleden kreeg de zanger van de toenmalige premier dan ook het verzoek om de tekst te herschrijven. Bij mijn weten waren er voorstellen, maar ik koester nog altijd de oorspronkelijke tekst. Misschien ontging de premier de haat-liefde-verhouding van de zanger met Vilvoorde City.

Voor mij is het voortaan ‘Leve Vilvoorde-City’ ! Kom maar eens langs.

Jullie ‘oud maar niet out’- toog

 

 

 

PAROCHIERAAD 2017-2020

 

Mensen die jou en jou van onze Don Boscoparochie vertegenwoordigen in de parochieraad.

Spreek hen gerust aan met een vraag, een suggestie, een opmerking...

De parochieraad wil er zijn voor jou.

Agna Vandenberghe, Ilse Bruyndonckx, Rudy Kips, Jonas Deleener en Steven Decrock ontbreken op de foto.

 

Van André Brems hebben we in maart afscheid moeten nemen.

We blijven met hem en hij met ons verbonden over de dood heen.

 

 

 

 

 

 

 

 

STERVEN VANBINNEN EN TOCH VERDER LEVEN

 

“Groot verlies is niet voor even, maar voor altijd.

En om verder te kunnen leven

moet je dat voetje voor voetje integreren.

En blijven proberen om voorbij alle gemis

toch nog gelukkig te zijn”.

Een vormings- en ontmoetingsdag van Rouwzorg Brussel op zaterdag 30 september in het Jeugdverblijfcentrum Don Bosco te Groot-Bijgaarden.

Inleiding door Kris Gelaude.

Alle info bij Greta Teirlinck tel. 02 533 29 30 E-mail: greta.teirlinck@ccv.be

en ook bij Eliane Delvoye tel. 02 356 85 68.

 

 

 

 

 

Niemand hoeft zich alleen te voelen

 

Bedenk jij heel veel ‘zomaartjes’ ????

 

Een zomaartje : iets wat je zomaar voor iemand doet…

Een kus, een klus, een groet, iets dat niet moet, een wens, een verrassing, een hapje of drankje aanbieden….

 

Je bedenkt er waarschijnlijk nog veel meer.

 

Doe jij mee en schrijf je gegeven ‘zomaartjes’ onder de regenboog.

stuur je regenboog naar donboscobuizingen@gmail.com

 

 

 

NIEUW INTERNETADRES VOOR OMMEKAAR

 

Het initiatief dat werkt aan armoedebestrijding in Buizingen en omstreken namelijk Buurthuis Ommekaar bestaat nu reeds 27 jaar. Tot nog toe hadden ze geen eigen website, maar daar is recentelijk verandering in gekomen. Je kan vanaf nu alle informatie over buurthuis Ommekaar vinden via www.buurthuisommekaar.be. Je vindt er de openingsuren, sluitingsdagen, contactgegevens en andere algemene informatie. Er is ook een speciale pagina voorzien dat u vermoedelijk zal interesseren en deze heet de “nieuwtjes”-pagina. Hierop kan je wekelijks nieuwe promoties, acties en activiteiten vinden die er in het buurthuis plaatsvinden. Op die manier hoef je nooit meer iets te missen. Neem vandaag nog een kijkje op de nieuwe website en laat weten wat jij ervan vindt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RELATIEPASTORAAL

 

Heb je trouwplannen en wil je kerkelijk huwen in één van onze parochies in Halle?

 

Wil je graag hieromtrent informatie zoals

Welke stappen moet ik ondernemen?

Waar en wanneer kan ik een afspraak maken?

Welke documenten heb ik nodig?

Kan ik me inschrijven voor een relatiedag?

Kan ik een wijziging aanbrengen aan datum, uur, …

Hoe maak je een viering? Hebben jullie modellen?

 

Via: relatiepastoraalhalle@gmail.com helpen we je graag verder.

 

 

 

 

 

FACEBOOK DON BOSCO BUIZINGEN!

 

Werken voor en met jonge mensen … hen op weg zetten naar een verdere toekomst, dat was het levenswerk van Don Bosco.

Een open kijk op de wereld, hedendaagse vormen van communicatie…

Een lied zingt door je hoofd : Een zee van mensen, mensenzee, spring er maar in, ga met ons mee…

 

En zie de facebookpagina's werden een feit:

https://www.facebook.com/DonBoscoBuizingen/

https://www.facebook.com/feestzaalkamphuisZennedal/

 

 

Korte berichtjes, foto’s, filmpjes zijn welkom,… Vragen stellen, een discussie starten,…

 

Je kan ons dagelijks volgen en vele malen leuk vinden of een kritische noot neerpennen...

 

 

 

 

EEN ANDER GEZICHT VAN DE KERK (bezield verband) © Golfslag, 9e jrg. editie 2-2015

 

 

 

KOOR SUMA KHANTATY

Het leven is muziek,je bepaalt zelf welke tekst je er op zet.

Met deze titel zou je een roman kunnen schrijven, maar je zou er ook een

uitnodiging kunnen in zien om samen met anderen een beetje muziek te maken,

te zingen en te leven en vitamientjes op te doen.

En dan zou ik alle “jongeren” - wie wil daar niet bij zijn? - willen uitnodigen

om deze levende muziek mee te komen waar maken.

We komen samen elke dinsdag in de lokalen van de parochie vanaf 20 uur

en zingen liederen uit de hele wereld.

In groep gaat dat echt prima en het wordt een muzikaal feest voor de oren

en het hart. Hoge eisen worden niet gesteld, enkel graag zingen in groep,

mekaar ondersteunend en bemoedigend in een blije sfeer van vriendschap.

Dus welkom en geef een seintje aan iemand van het koor die je kent.

Vanwege het koor Suma Khantaty (betekent: Mooie dageraad).

 

ACTIVITEITEN VIA E-MAIL

 

Ben je graag met een klein berichtje op de hoogte van wat er reilt en zeilt in de Don Boscoparochie ?

Doorheen de tijd groeide het mailbestand van de jonggezinde vieringen, waarmee je maandelijks wordt uitgenodigd voor de jonggezinde viering, uit tot een klein mailbestandje waarmee je op de hoogte geraakt en uitgenodigd wordt voor zinvolle parochie-activiteiten.

Toegevoegd worden aan dit mailverkeer kan door een berichtje te sturen naar Nancy en Bart vanvolsem.bart@scarlet.be

We letten erop dat jouw mailadres voor anderen bij de mails niet zichtbaar is.

Het is een eenvoudige manier om leuke activiteiten zeker niet te vergeten !

Nancy en Bart

 

 

CONTACTEN:

www.parochiesinbeweging.be

www.facebook.com/DonBoscoBuizingen

 

SINT-VINCENTIUS

 

Parochie en kerkraad

Gemeenteplein 1, 1501 Buizingen

Contact: tel. 0479 87 32 30

 

DON BOSCO

 

Pastorie

Alsembergsesteenweg 130,

1501 Buizingen tel. 02 356 77 71

 

Permanentie:

di van 9 tot 16u, wo van 9 tot 12u

en vr van 9 tot 12u

 

Centrumverantwoordelijke: Els Paridaens

christiaensparidaens@telenet.be

tel. 02 356 77 71 (of 02 356 17 47)

donboscobuizingen@gmail.com

 

Parochieverantwoordelijke:

vanvolsem.bart@scarlet.be

tel. 02 361 05 10

 

CATECHESE VERANTWOORDELIJKEN

 

Doopsels:

Inge Mertens

peter.inge@telenet.be

tel. 02 377 64 95

 

Kinder-en jongerencatechese:

 

*8-jarigen:

achtjarigensv@gmail.com - Hilke Vanvolsem

achtjarigendb@gmail.com - Kristel Stoffels

 

*Groeizegen:

02 356 77 71

Els O - Anita Sermon en Els Paridaens

els.o@telenet.be

anita.sermon@telenet.be

christiaensparidaens@telenet.be

 

*Vormselcatechese:

donboscobuizingen@gmail.com

tel. 02 356 77 71

 

Verloofdenpastoraal:

Kristel Stoffels

tel. 02 356 77 71

relatiepastoraalhalle@gmail.com

 

Voor alle mededelingen in het parochieblad: buizingenlot@gmail.com

 

Webmeester:

jean-luc@debodt.be

 

NUTTIGE ADRESSEN:

 

LOKAALVERANTWOORDELIJKEN

 

Don Boscoparochie Buizingen

Zennedal

Alsembergestwg 130

1501 Buizingen

 

Reserveren

Activiteiten met overnachting:

www.zennedal.tk, cjt@cjt.be

freddy.steens@telenet.be

tel. 02 360 23 10

Activiteiten zonder overnachting:

Benedenzalen

 

Secretariaat vzw Zennedal-Ommekaar

Alsembergsesteenweg 130

1501 Buizingen

tel. 02 356 77 71

Bovenlokalen: Ark en Regenboog

tel. 02 360 20 49

marij.vanisterbecq@telenet.be

 

Sint-Jozefparochie Lot

Buurthuis Babbellot

(Onze Kring)

Dworpsestraat 90 1651 Lot

 

Reserveren

Activiteiten feestzaal

Henri Vaeye

Dworpsestraat 66 1651 Lot

tel. 02 377 29 03

Henri.vaeye@telenet.be

 

Vergaderingen Klaproos

Mieke Michiels

Beerselsstraat 55 1651 Lot

tel. 02 378 31 07

miemichiels@hotmail.com

Sint-Vincentiusparochie Buizingen

 

De Simmebrug

O. de Kerchove d' Exaerdestr. 48

1501 Buizingen

 

Reserveren:

Geert Guldentops

bij voorkeur via:

simmebrug_reservaties@

outlook.be

of 0496 81 14 44 (na 19u)

 

BUURTHUIZEN

 

Ommekaar

tel. 02 361 22 93

www.parochiesinbeweging.be/

buurthuis-ommekaar.htlm

ommekaar@scarlet.be

 

Babbellot & Wereldwinkel

Mieke Michiels

tel. 02 378 31 07

www.parochiesinbeweging.be/

buurthuis-babellot.html

 

 

 

 

 

NIEUWS UIT ONZE FEDERATIE :

 

 

De lat iets hoger leggen

 

De drie pastorale aandachtspunten van wijlen Mgr. Lemmens die hij prioritair noemt,

zijn: evangelisatie, diaconie en zorg voor de zondag. Ik wil even met jullie nadenken over evangelisatie: wat bedoelen we hiermee?

 

Secularisatie

Wij leven in een zeer geseculariseerde wereld, we groeien meer en meer los van God en het religieuze. De Kerk en de godsdienst doordesemden vroeger onze samenleving en heel onze levenssfeer. Onze godsdienst was bodembedekkend. Wij leefden nu eenmaal in een christelijk land, punt. Van dat christelijk geloof is ons leven al lang niet meer doordrongen. Wij beleven het einde van het christendom. De ‘dwang’ tot geloven is niet meer. Vandaag leven wij in een cultuur die hartstochtelijk de vrijheid liefheeft. We redeneren als volgt: “Niemand moet geloven wat anderen willen, iedereen mag leven volgens zijn eigen waarden”. Ook wij leven in die cultuur, en ook wij willen die vrijheid. Maar wij dragen nog de gevolgen mee van die voorafgaande dwangmatige Kerk. Bijna heel de katholieke zuil en veel katholieke bewegingen willen afstand nemen van die Kerk. En we grijpen daarvoor de negatieve kanten aan, zoals het kindermisbruik binnen de Kerk. We hebben de schijn tegen, het instituut is ongeloofwaardig geworden. Je kan daarom treuren, maar dit biedt ook nieuwe positieve kansen,

 

Evangelisatie

Nu de menselijke families in de samenleving vaak stuklopen, zoeken mensen weer een familie. Zou dat de Kerk niet kunnen zijn? Is de ‘pastoraal van de ontmoeting’ geen inrijpoort? Dit lijkt mij een wezenlijk onderdeel van de evangelisatie. Werkelijke evangelisatie verloopt van mens tot mens, bij authentiek en geloofwaardig getuigen.

We zitten een beetje in het schuitje van Kana: ‘De wijn is op, en naast 6 kruiken water hebben we nog amper 5 broodjes en 2 vissen. In de komende rozenkransmaand kan Maria onze gids zijn: “Doe maar wat Hij u zeggen zal!” En dat is nu juist onze opdracht: getuigen, verkondigen, evangeliseren!

Echte evangelisatie begint bij het besef dat het een geluk is christen te zijn. Gelukkige mensen die christen mogen en kunnen zijn! Wij dragen die overtuiging te weinig uit. Evangeliseren is anderen laten delen in ons geluk. We hebben wel degelijk een goed product, maar we krijgen het niet meer verkocht, we kunnen het niet deftig aan de man brengen.

Het vaak voorkomend fenomeen van depressie, het feit dat euthanasie zo vrij bespreekbaar is geworden, zijn tekens dat het evangelie te veel afwezig is. We zitten onder de maat, en we geven de samenleving niet waar ze recht op heeft. Evangeliseren is niet moeilijk, maar we zijn er bang voor. Nochtans, het volstaat je te laten grijpen door Jezus en zijn evangelie. Eens gegrepen door Jezus, spreekt Hij door jou. Je voelt aan sommige mensen dat Jezus in hen leeft. Ergens in het evangelie zegt Andreas tot zijn broer Simon: “We hebben de Heer ontmoet, kom eens kijken!” En de rest doet Jezus. En elders in het evangelie vragen de leerlingen aan Jezus: “Waar houdt Gij U op?”, en dan antwoordt Jezus: “Kom en zie!”

Laten we meer op zoek gaan naar de Heer, laten we voeding zoeken in de Eucharistie, in gebed en bezinning, in bijbelgroepen, in nieuwe bewegingen en bedevaarten…

Als een fles vol is, dan barst ze of loopt ze over. Als we vol zijn van de Heer, dan mogen wij barsten van levenskracht, dan mogen we overlopen van vreugdevol en gelovig vertrouwen.

Raymond Decoster, deken

 

 

55 jaar later

 

 

Dit najaar is het 55 jaar geleden dat het Tweede Vaticaans Concilie (1962-65) startte. Geen enkel evenement heeft zo'n grote inpakt gehad op de plaatselijke parochiegemeenschappen, zeker in Buizingen. Zeker als je constateert dat meteen na het concilie in beide parochies werk gemaakt werd van de Concilitieteksten die het Volk Gods opriepen om in de Kerk meer verantwoordelijkheden op te nemen. In beide parochies was eind de jaren '60 al een parochieraad gestart. En in de jaren '80 werd hiervan de sluitsteen gelegd door het starten met de oprichting van Parochieploegen in beide parochies. Zo werd gevolg gegeven aan de oproep van het Concilie dat gelovigen verantwoordelijkheid en zelfs eindverantwoordelijkheid dragen zowel in de pastorale uitbouw van een parochie en het plaatselijk dienstbetoon alsook in het vieren van de plaatselijke liturgie en voor het zorg dragen dat alle sacramenten er gevierd kunnen worden.

 

Er is in de voorbije decennia hierdoor veel hoop gewekt maar ook pijn. Geleidelijk aan sijpelde door dat Rome aarzelde de besluiten van haar eigen Concilieteksten toe te passen en uit te voeren. Bij het aantreden van elke nieuwe paus werd dit steeds meer en meer duidelijk. Gelukkig is er weer een keerpunt gekomen met het aantreden van de huidige paus.

 

Om de evolutie van de tijdsgeest te schetsen laat ik je graag meeluisteren naar een stukje uit een toespraak -uit het Spaans vertaald - van de Belgische priester en professor José Comblin, jaren lang werkzaam in Latijns-Amerika, die hij hield bij de herdenking van de 30ste verjaardag van de moord op mgr. Arnolfo Romero, aartsbisschop van El Salvador.

 

Kritisch en hoopvol testament

De vragen van gisteren geven mij de indruk dat veel mensen enigszins uit hun lood zijn geslagen door de huidige situatie van de Kerk. Oftewel met een gevoel van onzekerheid zitten. Toen ik jong was, heb ik iets dergelijks, en misschien wel erger, meegemaakt. Het was tijdens het pontificaat van Pius XII, paus van 1938 tot 1958. Hij had alle belangrijke theologen veroordeeld, hij had alle belangrijke sociale bewegingen veroordeeld, zoals bijvoorbeeld het experiment van de priesterarbeiders in Frankrijk, België en andere landen. Als jonge seminaristen en jonge priesters waren we onthutst en vroegen we ons af of er nog toekomst was? Ik herinner me dat ik in die tijd een biografie van Pius XII door een Oostenrijkse schrijver gelezen had. Daarin haalde hij een paar woorden aan die Pater Liber, SJ, professor kerkgeschiedenis aan de Gregoriana, - de Universiteit van het Vaticaan - geschreven had. Pater Liber was biechtvader van de paus. Hij wist alles wat er omging in het hoofd van Pius XII en zei: "Vandaag is de situatie van de katholieke kerk zoals die van een middeleeuwse burcht omgeven door water. De ophaalbrug werd opgetrokken en de sleutels werden in het water gegooid. Je kan er op geen manier meer uit (gelach). Dat wil zeggen: de kerk is van de wereld afgesneden, en je kan er onmogelijk meer in.” Het zijn de woorden van de biechtvader van de paus die redenen had om het te kunnen weten. Daarna kwam Johannes XXIII (paus van 1958 tot 1963) en zie: allen die voorheen vervolgd waren geweest, werden plotseling de lichten van het Concilie en alle verboden werden meteen opgeheven. Daar werd de hoop herboren. Ik zeg dit opdat jullie niet onthutst zouden zijn. Iets is op komst; iets is op komst en we weten niet juist wat, maar er gebeurt altijd iets.

Tot zover Comblin enkele jaren terug.

 

Ondertussen is dat ook geschied. Wie had ooit nog durven dromen dat paus Franciscus ondertussen op 23 mei 2015 mgr. Romero zalig verklaard heeft? Wat een decennium geleden nog voor onmogelijk werd gehouden is toch gebeurd. Meer en meer wordt duidelijk dat de Geest van het Concilie niet dood is maar overal - vooral in kleine gemeenschappen - weer neerstrijkt. Het heeft wel meer dan 50 jaar geduurd om in te zien dat die Geest nog overal waait. Misschien iets minder in Vlaanderen, maar ook hier bij ons zie je nieuwe frisse kerkgemeenschappen actief. Werden ze enkele decennia geleden nog kritisch bekeken of gemeden, stilaan groeit nu het besef dat zonder deze nieuwe gemeenschappen nog weinig toekomst overschiet voor de kerk in Vlaanderen. Zonder dat sprankeltje hoop zou het heel wat moeilijker geworden zijn om het geloof en de liefde die de Bijbelse traditie aanbiedt in onze Westerse wereld nog verder te beleven.

rd.

 

 

 

Een christen is dienstbaar

 

 

Iedere vogel zingt zoals hij gebekt is, hij kan trouwens ook niet anders. Het paard loopt zoals het getraind is, het kan ook niet anders. En ook de mens ontsnapt niet aan bepaalde gegevenheden, maar hij kan wél anders, want hij beschikt in zekere zin over de vrijheid van keuze.

Een parochie werkt en leeft vanuit haar christelijke wortels, en hoort te evolueren en te groeien. Ook voor de Kerk als gemeenschap is dat niet anders. Zij leeft vanuit een rijk verleden, rijk aan ervaringen en inzichten, rijk aan beleving, rijk door vallen en opstaan. Vooral dat opstaan is belangrijk. Het is opgeroepen worden om aanwezig te zijn, om een antwoord te geven op een verlangen van anderen, van dé Andere, van concrete gezichten en situaties veraf en dichtbij. Om het in bijbelse termen te zeggen: de vreemde, de arme, de weduwe en de wees. Vandaag zouden we dat als volgt kunnen invullen: het gebroken gezin, de jongere die moet opgroeien zonder liefde, de zieke of gehandicapte mens die lijdt en geen plannen meer kan maken. Mensen op de vlucht voor geweld, mensen die het beroepsmatig moeilijk hebben enz… Hopelijk vinden al deze mensen steun en hulp in hun omgeving. Hopelijk zijn er christenen, is er een Kerk, is er dienstbaarheid en diaconie.

Het is niet iets wat je er ook nog eens bij kan doen als we even tijd hebben of als het past. Het is niet enkel de zorg om medegelovigen, het is niet een dienst aan mensen die bij het juiste ziekenfonds of bij het gepaste syndicaat zijn aangesloten, of die in het koor zingen. Neen, diaconie is heel ruim en breed. Ze is steeds een antwoord op noden, en ingaan op uitdagingen.

Diaconie is geen privilege voor de barmhartige Samaritaan, voor de enkeling of voor een beperkte groep. Van wezenlijk belang voor de dienstbaarheid van iedere christen is dat ze gedragen wordt door een gemeenschap. Dienstbaarheid is de gemeenschap op haar verantwoordelijkheid en haar plichten wijzen. Het is attent en gevoelig zijn voor wie als individu of als groep uit de boot is gevallen of er dreigt uit te vallen.

Dienstbaarheid is oprecht geven om de schepping en de natuur, is opkomen voor het welzijn van mensen, is meewerken aan solidariteit. Dienstbaarheid is heel verscheiden, is soms grens-verleggend, is openstaan voor alles en allen.

Tenslotte is dienstbaarheid ook bekering, van anderen en van onszelf. Dienstbaarheid is vooral (mede)mens worden, is met andere woorden leven naar het model van Maria en het grote voorbeeld van Jezus.

Raymond Decoster, deken

 

 

Feest van de Kruisverheffing

 

 

Donderdag 14 september viert de liturgie het feest van de Kruisverheffing, één van de oudste christelijke feesten.

Het klinkt wat tegendraads, maar het feest van de Kruisverheffing is eigenlijk de verheerlijking van het kruis, dat een teken van verlossing is geworden. De liturgie van die dag

toont ons een dubbele beweging. Enerzijds wordt Jezus voorgesteld als de mens die het vreselijke lijden van de passie moet ondergaan en aan een kruis sterft. Maar anderzijds zien we Christus als de verheerlijkte goddelijke Koning.

Doorheen de tijden is het kruis geëvolueerd tot hét teken van de christenen, het teken van ons geloof. Jezus behaalt de overwinning op zonde en dood door het kruis. Daarom zien wij het kruis eerder als een symbool van overwinning dan een teken van lijden en ondergang. Het kruishout is op Goede Vrijdag een marteltuig, maar is met Pasen uitgegroeid tot een overwinningsteken, tot de levensboom . En de Kerk wil dit teken van de Mensenzoon verheffen. Niet toevallig dat dit feest gevierd wordt met de herfst in aantocht. Stilaan gaan we de natuur zien afsterven dat een teken kan zijn van duisternis en vernieling en de machten van het kwaad. Maar we weten dat diezelfde natuur in de lente zal overwinnen en herleven.

De naam van het feest ‘Kruisverheffing’ zinspeelt op de dubbele betekenis van dit woord: verheffen in figuurlijke zin (verheerlijken) en in de letterlijke zin (omhoog heffen). Ook de schriftlezingen verwijzen naar deze dubbele betekenis. Zoals de Heer verheerlijkt wordt door zijn gehoorzaamheid tot de dood aan een kruis, zo kunnen ook wij door gehoorzaamheid komen tot de verheerlijking. Dat zegt de eerste lezing, en het evangelie spreekt ook van verheffing. Jezus spreekt over zijn dood waarbij Hij aan het kruis zal worden omhoog geheven. Maar zijn dood heeft een dubbel gevolg: de overwinning op de dood, en daardoor het samenbrengen bij Hem van allen die de verlossing aanvaarden.

De ‘prefatie’, het begin van het grote dankgebed vermeldt 2 bomen: de boom van kennis van goed en kwaad in het aards paradijs, en de levensboom van het kruishout. Door de eerste boom werd het kwaad de overwinnaar van de mensheid, en de tweede boom overwon dan weer het kwaad en de dood.

We zouden kunnen stellen in een beeldrijke taal: het kruis, teken van Gods liefde, brengt ons van de aarde naar de hemel. Het is de doorgang naar nieuw leven, het is de ladder waarlangs wij opklimmen naar Hem die ons heil en onze verrijzenis is.

Raymond Decoster, deken

 

 

 

STERVEN VANBINNEN EN TOCH VERDER LEVEN

 

“Groot verlies is niet voor even, maar voor altijd.

En om verder te kunnen leven

moet je dat voetje voor voetje integreren.

En blijven proberen om voorbij alle gemis

toch nog gelukkig te zijn”.

Een vormings- en ontmoetingsdag van Rouwzorg Brussel op zaterdag 30 september in het Jeugdverblijfcentrum Don Bosco te Groot-Bijgaarden.

Inleiding door Kris Gelaude.

Alle info bij Greta Teirlinck tel. 02 533 29 30 E-mail: greta.teirlinck@ccv.be

en ook bij Eliane Delvoye tel. 02 356 85 68.

 

 

De Bijbel, een geïnspireerd en inspirerend boek

 

Evangelisatie is een werkwoord

Heel wat federaties maken er werk van om weldra als nieuwe pastorale zone erkend te worden. Net zoals voordien in de parochie is er ongeveer een zelfde geleding: zoneploeg, zoneraad en de economische raad. Zo worden wij uitgenodigd om het project ‘Nieuwe wegen banen’ van wijlen Mgr. Lemmens waar te maken. In die zoneploeg zitten de pastores en een verantwoordelijke voor elk van de 4 pastorale velden: catechese, diaconie, evangelisatie en het tijdelijke.

Ik pik er even ‘evangelisatie’ uit. Waar catechese periodiek op een vast doelpubliek is gericht

(doop, eerste communie, vormsel) is evangelisatie veel ruimer. Je herkent er het woord ‘evangelie’ in, zoals in ‘vertrouwen’ het woordje ‘trouw’ primeert. Evangeliseren is veel meer dan het evangelie lezen, erover mediteren en het ter sprake brengen, het is ook getuigenis afleggen van dat evangelie, het beleven. De Bijbel is niet enkel een leesboek, maar ook een leefboek.

Jaren geleden verscheen er een succesvol boek van Fons Van Steenwegen met als titel “Liefde is een werkwoord”. Inderdaad, aan liefde moet gewerkt worden. Twee mensen die huwen, moeten hun liefde elke dag opnieuw waarmaken. Hun ja-woord moet elke dag vernieuwd worden; huwelijksliefde is een teer plantje dat elke dag moet begoten worden.

Soms zeg ik dat ook in de Eucharistieviering bij de vredewens. Vrede is een werkwoord. Het was de belofte van Jezus aan zijn leerlingen, maar die vrede is nog ver weg, er is nog werk aan de winkel. We moeten niet enkel elkaar vrede wensen, maar zelf mensen van vrede zijn, we moeten er voortdurend zelf werk van maken.

 

Bijbel als inspiratiebron

De Bijbel is een fascinerend boek. Teksten die soms meer dan 3000 jaar oud zijn weten ons ook vandaag nog te boeien en te inspireren, terwijl de moderne mens de krant van gisteren vandaag reeds als achterhaald beschouwt. Wat maakt dat de Bijbel zoveel eeuwen heeft overleefd? Wat is het geheim van dit boek dat wij het vandaag nog lezen en er ons eigen leven in herkennen? Wordt het geen tijd om dit meest invloedrijke boek aller tijden te herontdekken?

Zeker, de Bijbel is geen boek als andere boeken. Voor gelovige mensen is het een geïnspireerd boek; een ‘onmetelijke schatkamer’ zegt Edith Stein, een onuitputtelijke bron van inspiratie voor wie bereid is zich ervoor open te stellen. En dus ook een inspirerend boek!

Maar al te vaak blijft de Bijbel ook een gesloten boek. Voor zoveel mensen die vandaag op zoek zijn naar antwoorden op de grote vragen van het leven, is dit meer dan een gemiste kans.

Daarom zouden we er alles moeten aan doen om de Bijbel toegankelijk te maken voor alle mensen: jong en oud, laaggeschoold of hooggeschoold, iedereen moet de kans krijgen toegang te krijgen tot die wondere en rijke wereld van de Bijbel. Misschien gaat iemand dan merken dat het verhaal over de uittocht uit Egypte, of de profetische kritiek op onrecht en uitbuiting, of de liefdesgedichten uit het Hooglied óók over ons gaan. Misschien wordt de persoon van Jezus van Nazareth een klein beetje concreter, komt Hij wat dichter en slaat er een vlam van zijn inspiratie op ons over.

De kracht van de Bijbel ligt er ook in dat hij alle christenen verbindt, over de grenzen van hun eigen traditie heen. Ook dat is een reden tot vreugde. Protestant of katholiek, het maakt niet uit, als de Bijbel spreekt, dan vallen de grenzen die wij stellen als vanzelf weg, dan staan we op gemeenschappelijke, heilige grond.

 

Bijbelgroep

Ook vandaag kunnen Bijbelverhalen nog mensen samenbrengen en dit gebeurt op verschillende plaatsen. Zo bijvoorbeeld komen elke maand een 15-tal mensen samen in het O.L.-Vrouwcentrum, onze Bijbelgroep, om de lezingen van de volgende zondag te lezen, biddend te overwegen en toe te passen op hun eigen leven. Ook jij bent welkom, zelfs al woon je in een andere zone.

Raymond Decoster, deken

 

 

Mijmeringen bij een nieuwe start

 

Augustus loopt naar zijn einde. De voorbije vakantie dwarrelt nog in flarden door ons hoofd. Binnen twee dagen stappen we september binnen, de maand die een hoop gevarieerde gevoelens oproept. Daar speelt de school zeker een hoofdrol in. Er zijn de peuters die voor het eerste geconfronteerd worden met het begrip ’school’. Daar vloeit (aan beide kanten) wel eens een traantje als mama of papa zonder hen huiswaarts keren.

Maar kleintjes worden groot en ze leren zich wel te reppen en de wereld wat naar hun hand te zetten. Sommigen gaan zelfs graag naar school. Eens afgestudeerd gaan ze op zoek naar de job van hun hart. En op een gedenkwaardige dag stappen ze dan hun eerste ‘werk’ binnen.

Ook de leerkrachten delen in die gemengde gevoelens van bang afwachten, tot enthousiast mee opstappen, want er is werk aan de winkel. En ouders en grootouders kijken erg betrokken

mee naar het groeien van hun kinderen. Redden ze het? De slimsten doorgaans wel, maar er is meer dat moet opgevolgd worden: zijn ze ook lief voor elkaar, en wat gedaan als het allemaal tegenvalt? Kind zijn is niet zo eenvoudig, en het ouderschap al evenmin. Ze kunnen best geregeld wat ontspanning gebruiken.

 

Met een nieuw schooljaar staan we ook aan het begin van een nieuw werkjaar in de parochie. Nu de kinderen de schoolboeken opnieuw hebben opgenomen, gaan wij weer onze verantwoordelijkheden in de parochie opnemen. In september begint het verenigingsleven zich weer te organiseren, en we vragen Gods zegen over hun werking. Vrienden zoeken elkaar op: wat maken we ervan? Wat kunnen we zo bereiken? Je voelt het allemaal groeien en dan plots een verrassend aanbod: probeer je ook eens iets uit? Wedden dat het meevalt en dat je een hoop toffe mensen ontmoet? Want die zijn er, ook dichtbij…misschien een buurman of buurvrouw nog wel, die leer je nu plots beter kennen. En vrienden heb je nodig in het leven, dat weet je ondertussen wel.

 

Ook in de parochies betekent september in vele opzichten een startmaand. We willen vanuit pastoraal oogpunt weer degelijk werk leveren. Misschien is de band met de goede God wat verwaterd in de vakantie, of is die juist wat dichter aangehaald. De vele goede vakantiemensen, de mooie natuur die je ontdekte, de rust die je vond en het vertrouwen in Hem, het kan zo een deugd doen. Maar het is een gevoel dat je moet voeden, dan groeit het en bloeit het als de druivelaar in het evangelie. Goed verzorgd door de Heer van de wijngaard levert die prachtige vruchten.

Dit jaar richten we onze focus vooral op het vormen van onze pastorale zone. Niet evident en niet gemakkelijk. Sommigen raken ontgoocheld. Maar opgeven staat niet in ons woordenboek. Nog nooit kwamen veranderingen tot stand door mensen die het opgeven, maar wel door mensen die blijven dromen, die hun toekomstvisie uitzuiveren en hun verwachtingen vertalen in een stevig engagement in Kerk en samenleving.

Ik wens alle kinderen en jongeren een vruchtbaar schooljaar, en aan alle vrijwilligers in onze federaties wens ik een constructief nieuw werkjaar, een jaar waarin wij wegen banen naar mekaar, naar de zone en naar God.

Ik wens iedereen een goed werkjaar met voldoende levenskracht om rijke vruchten te dragen. Succes gewenst!

Raymond Decoster, deken

 

 

 

BIJ HET ZONDAGSEVANGELIE

Jezelf durven prijsgeven

 

Na verschillende ontmoetingen met het volk en de joodse religieuze leiders richt Jezus zich in het evangelie van volgende zondag uitdrukkelijk tot zijn leerlingen. Hij spreekt met hen openlijk over zijn naderend lijden en sterven. Petrus is onthutst bij het aanhoren van deze lijdensvoorspelling, het is voor hem ondenkbaar dat de ‘Christus’ ter dood zou worden gebracht. En de dood van Jezus zal niet het gevolg zijn van een jammerlijke samenloop van omstandigheden die niet meer kunnen vermeden worden. Neen, het zal de uiterste consequentie zijn van zijn Messiasschap. Het ‘moet’ gebeuren. Jezus zoekt het lijden niet, Hij kiest er niet voor, maar er is nu eenmaal de levenswet van de graankorrel die moet sterven om verder te leven. Heel zijn optreden getuigde van een sterke gehoorzaamheid aan de wil van zijn Vader. De vestiging van het Rijk Gods heeft heel zijn leven geleid en gericht. Daaraan zal Hij trouw blijven, ook als dit de kruisdood tot gevolg heeft. Alleen vanuit de liefde voor zijn Vader kan Jezus het kruis aanvaarden. Met deze overgave zet Hij zijn weg verder naar Jeruzalem.

Aan zijn leerlingen zegt Jezus: “Men moet zijn leven durven prijsgeven. Men moet zijn leven verliezen om het te redden.” Dat wil eigenlijk ook zeggen dat het kruis onvermijdelijk is voor wie in de voetsporen van Jezus wil leven. Deelnemen aan de zending van Jezus is eveneens zijn kruis dragen.

 

Petrus kan dit allemaal niet goed plaatsen. Hij houdt van Jezus en is best bereid Hem te volgen, maar die gedachte aan het lijden is voor hem ondraaglijk. Jezus mocht niet lijden, dat verhoede God. En dan verwijt Jezus aan Petrus dat hij zich laat leiden door menselijke overwegingen en niet door wat God wil. Vorige zondag noemde Jezus hem nog ‘steenrots’ en

komende zondag is Petrus eerder een ‘steen des aanstoots’ of een struikelsteen.

Als Jezus zijn verstand zou gebruiken, kon Hij misschien nog de dood ontvluchten, maar Hij volgt zijn hart, en blijft trouw aan zijn roeping en is bereid om de gevolgen daarvan te dragen.

Bij Jezus groeide het bewustzijn: als Ik opkom voor de rechten van de verdrukten, zal Ik zelf het eerste slachtoffer worden.

Daarom zegt Jezus tegen Petrus: “Wie Mij wil volgen, moet zijn kruis willen dragen.”

En dat geldt ook voor ons. Als wij de weg van Jezus willen gaan, dan zullen ook wij het kruis tegenkomen. We hoeven het niet te zoeken, het zal op ons afkomen in de mate dat wij willen opkomen voor de armen. Ieder die opkomt voor gerechtigheid, zal zelf ongerechtigheid moeten verduren. Dat is de wet van de liefde. Wie zijn leven verliest voor de anderen, die ontvangt zelf de volheid van leven.

Raymond Decoster, deken

 

 

Moet er nog water zijn?

 

 

Juni was een warme en vooral droge maand. Voor land- en tuinbouw was regen broodnodig.

Die hebben we intussen al voldoende gekregen, en de vakantiemaanden juli en augustus waren niet van de zonnigste. De ene keer te droog en daarna te nat. Té is nooit goed. Als de mensen konden kiezen, dan zouden ze het ’s nachts laten regenen en overdag de zon volop laten schijnen. Hoop doet leven natuurlijk, maar valse hoop werkt frustrerend. De ideale wereld die wij wensen, bestaat niet. Trouwens, wat is het ideaal?

Wat goed is voor de ene, is dat daarom niet voor de andere. Het is een reflex van de mens om te streven naar het ideale, het best mogelijke. Dat is typisch menselijk, en is kenmerkend voor ons, namelijk er steeds op vooruit willen gaan. Maar ook hier is ‘té’ niet goed.

In onze maatschappij is het zo dat extremen heel wat aantrekkingskracht hebben. Gewoon is niet goed genoeg. In de reclame zie je vaak de gelukkigste mensen omdat ze een bepaald product hebben gekocht of iets van een bepaald merk bezitten. Alsof dat het ultieme geluk

uitmaakt. In de praktijk is het echter vaak anders. Deze ideaalbeelden blijken te hoog gegrepen, men kan dat ideaal niet bereiken, waardoor sommige mensen zich ongelukkig gaan voelen en de jaloezie naar anderen toe de kop opsteekt.

In de voorbije maanden was en is het de gewoonte om de meest lucratieve exotische vakantiebestemmingen aan te prijzen alsof deze de echte paradijzen zijn waar het leven altijd rozengeur en zonneschijn is. Wanneer men dan naar de plaatselijke bevolking kijkt, blijkt vaak het tegenovergestelde waar te zijn. Er is daar dikwijls een hogere werkloosheidsgraad,

de gezondheidszorg laat te wensen over en de sociale zekerheid staat er helemaal niet sterk. Kortom, de welstand ligt er heel wat lager dan in Vlaanderen. En wat men er dan nog vergeet bij te vertellen is dat het toerisme in sommige van deze landen een hele beproeving is voor bijvoorbeeld de watervoorziening. De lokale bevolking in drogere gebieden is daar op voorzien en heeft enkele waterbesparende maatregelen ingebouwd, maar de toerist wordt hier veel minder op aangesproken omdat zij nu eenmaal een belangrijke bron van inkomsten zijn. Men wil ze graag behouden. Maar wat voorgeschoteld wordt als het ultieme of ideale is daarom niet altijd wat het lijkt.

 

De heilige Bernardus, de stichter van het monnikenleven, schreef in de zesde eeuw zijn kloosterregel in Italië. Zijn leuze is tot op vandaag bekend; ‘ora et labora’, hetgeen betekent:

‘bidden en werken’. Volgens hem moet er een gezond evenwicht zijn tussen deze twee grondhoudingen. Je kan wel in het klooster gaan, maar een hele dag bidden, zou een vervreemdend effect hebben. Werken houdt ons met de voeten op de grond en verbonden met de schepping.

Vandaag de dag zien we meer en meer het tegenovergestelde opduiken: mensen die altijd maar werken zonder voldoende ontspanning en bezinning in te bouwen? Een evenwicht is hier belangrijk. Niet het uiterste, maar het ‘tussenin’. Niet te droog en niet te nat.

 

En nog even over water

De Franse schrijver Antoine de Saint-Exupery, bekend om zij mooie boekje ‘De kleine prins’, was ook piloot. Wegens technisch defect moesten hij en zijn co-piloot een noodlanding maken in de Sahara-woestijn. Gelukkig beiden ongedeerd. Hun eerste reactie was dan ook: “Hoera, we leven nog”, maar onmiddellijk daarna kwam de angstschok: “We hebben geen druppel water meer”. Drie dagen zwerven de 2 mannen in de bloedhete woestijn rond op zoek naar water. Telkens menen ze in de hitte een waterplas te zien, maar dat bleek slechts inbeelding. Maar toch gebeurt het onverwachte. Ze komen een groep bedoeïenen tegen die hen te drinken geven. De uitgedroogde mannen gooien zich op het levenreddende water.

Wanneer Saint-Exupery aan deze ontmoeting terugdenkt, heft hij een lofzang aan op het water. Hij schrijft: “Ik was vergeten hoezeer ons leven afhangt van water. Het is alsof wij door een navelstreng met de bron verbonden zijn. Water, jij bent het leven! Door jou keren al onze levenskrachten terug. Dankzij jouw zegen borrelen alle uitgedroogde bronnen van onze ziel opnieuw op. Jij bent het kostbaarste bezit op aarde.”

 

Op vele bedevaartplaatsen wordt diezelfde waarheid eenvoudig voor ogen gehouden. Vaak staat er een bron in het middelpunt van een heilige plaats. In Lourdes heeft Bernadette, op vraag van Maria, met blote handen in de grond gegraven. Zo ontstond een bron die nu reeds ongeveer 160 jaar lang ononderbroken stroomt. In Banneux was er een bron aan de berm van de weg. Maria vraagt aan Mariëtte om haar handen in het water te steken. Sindsdien doen alle pelgrims haar dat na. Water is een teken van heil en genezing, water is symbool van leven. Water is levengevend.

Raymond Decoster, deken

 

 

 

Had Jezus een racistisch trekje?

 

 

Wanneer houdt het nu toch eens op, dat geweld van groep tegen groep, van volk tegen volk om religieuze redenen? Enkele decenia geleden was er in Ierland het geweld tussen katholiek en protestant, en in de Balkanlanden tussen islam en christenen waardoor Joegoslavië totaal uiteen is gevallen. En de laatste jaren wordt gevochten in Irak, Syrië, Afganistan en elders, en zijn er in zoveel landen vreselijke terreuraanslagen van radicale moslims. De sterke godsdienstige overtuiging lijkt vaak de grondoorzaak van een gevoel van meerwaarde, discriminatie, van misprijzen en vijandigheid.

 

Zoiets lijkt er ook in het evangelie van volgende zondag aan de hand te zijn. Jezus schijnt nogal erg nationalistisch te denken: Israëlieten eerst! De ontmoeting tussen Jezus en een Kananese vrouw, een vrouw van over de grens dus, heeft een sterke actualiteit. Jezus bevindt zich in een heidens gebied en wordt geconfronteerd met een vrouw die zich vanuit een groot vertrouwen Hem smeekt om haar dochter te genezen. En Jezus zegt: “Sorry, Ik kan je niet helpen, Ik heb al werk genoeg met de verloren schapen van Israël. Ik kan het brood dat voor de kinderen van Israël bestemd is, toch niet aan de honden geven”.

Nu moet je weten dat de heidenen ‘honden’ werden genoemd. Jezus beperkt blijkbaar zijn zending tot de grenzen van Israël. Onze voorstelling van Jezus als een ruimdenkende, milde man krijgt hier een flinke deuk. Alle bijbelkenners wringen zich in bochten om deze harde woorden van Jezus te verzachten. Of is het enkel maar de joodse evangelist Matteüs die Jezus ten tonele voert als een rasechte Jood, die zich beter waant dan de niet-Joden, en die op een racistische manier partij trekt voor eigen Joodse volk eerst? Maar de vrouw laat niet af en is zeer creatief. Dat van die honden heeft zij goed gehoord en ze antwoordt: “De honden krijgen toch ook de kruimels die van de tafel vallen”. Waarmee ze wil zeggen: de heidenen mogen toch ook een boterham mee eten van de messiaanse tafel. En dan krijgt het verhaal een andere wending. Door het antwoord van die vrouw is er bij Jezus een lichtje gaan branden. Zij doet Hem van mening veranderen. Hij beseft dat alle mensen onder Gods zorg staan, en die laat zich niet binden door de grenzen van volk of godsdienst. In feite is dit het evangelie van de bekering van Jezus. Hij komt tot het besef dat Hij een boodschap heeft voor alle volkeren en niet alleen voor de Joden. Jezus doorbreekt de grenzen van het Jodendom. Jezus groeit in de gedachte dat Gods redding, dat het heil voor alle volkeren bestemd is. Ook die Kananese, heidense vrouw mag proeven van Zijn liefde. Gods liefde is een geschenk dat wij moeten gunnen aan alle mensen. Later zal de jonge Kerk deze houding van Jezus doortrekken in haar verkondiging: “Ga en maak alle volkeren tot Mijn leerlingen”.

 

Dit evangelieverhaal blijft actueel. De woorden van deze Kananese vrouw kunnen ook ons aan het denken zetten. Mag zij ook jouw leven bevragen op een houding van openheid en nederigheid? Eigenlijk zegt ze: God draagt zorg voor alle mensen, en voor de dieren en de schepping. Moeten wij die zorg van God voor de mensen niet delen met Hem?

De Kerk is geen gebouw waar enkele uitverkorenen zich verzamelen. De Kerk heeft het in de loop der tijden moeilijk gehad met de ‘ongelovigen’, de joden, de moslims…Maar als het waar is dat God inderdaad wil dat ALLE mensen gered worden, dan kan het christendom niet de enige weg zijn naar het heil. Deze heidense vrouw had reeds begrepen door haar groot geloof dat niet de kleur, niet de taal, zelfs niet de geloofsovertuiging, bepalend is voor het heil. Welke godsdienst is dan de beste? Een open vraag, maar de voorkeur van God gaat zeker uit naar die godsdienst die het best het pad effent naar Zijn Rijk van gerechtigheid en vrede. Een gemeenschap waar geen kerkelijke belangen centraal staan, maar wel het geluk en het welzijn van de concrete mens.

 

Dit verhaal is ook grensverleggend. Wij denken vaak in termen van ‘wij’ en ‘zij’. Wij die erbij horen en zij die anders doen en denken. Denken wij niet te vaak dat wij meer rechten hebben dan andersgelovigen? Iemand had eens het vrijdaggebed mogen bijwonen in een moskee. Hij was getroffen door de ernst van die biddende mannen en vrouwen. Plots besefte hij dat ook de islam een mooi geloof is, en dat je ook met hen een diepgaand gesprek kan hebben over het zoeken naar God. Vanaf dan viel er voor hem een grens weg, en voelde hij zich als christengelovige toch iets meer met gelovige moslims verwant. Zijn wij bereid

grenzen te overschrijden? Laten we blij zijn om alle kruimels van geloof die in elke overtuiging wel ergens aanwezig zijn.

Raymond Decoster, deken

 

 

 

MAAKT LIEFDE BLIND?

 

Sedert de restauratie van de basiliek is het aantal kerkelijke huwelijken fors toegenomen. Het zijn natuurlijk niet meer de cijfers van weleer, maar in 2016 waren er dat 27 en voor 2017 staan er al 19 op de agenda.

Een goede oudere vriend die al meer dan 50 jaar gelukkig getrouwd is, zei mij ooit eens: “Weet je, de liefde maakt blind en het huwelijk opent de ogen”. Ik heb er toen hartelijk om gelachen, maar ik denk er nog wel eens aan terug. Wat die gelukkig getrouwde man mij toen zei, in aanwezigheid van zijn vrouw, bevat veel wijsheid. Ik dacht er vooral recent aan terug toen ik een pastoraal gesprek voerde met een koppel dat gaat trouwen, en waarvan de aanstaande bruid, een studente in godsdienstwetenschappen, mij vertelde dat ze een boek aan het lezen was over de apostel Petrus. Al pratend maakten we de vergelijking tussen Petrus en een huwelijk, daaruit ontstond dit artikel dat wellicht ook de basis van mijn preek zal worden.

 

Petrus

Bijna blindelings is Petrus zijn meester Jezus gevolgd. Minstens driemaal is hij zwaar ontgoocheld geweest. Reeds vlug in het begin moet Petrus toch wel beseft hebben wat hij allemaal had moeten loslaten: zijn familie, zijn beroep als zelfstandig visser, zijn boot, zijn collega’s en zijn helpers. Hij had dit allemaal achtergelaten om nu Jezus te volgen voor een onzeker bestaan. Maar zijn groeiende bewondering, zijn sympathie en vriendschap voor Jezus hebben hem ongetwijfeld geholpen om deze eerste ontgoocheling te boven te komen.

Na een tijd heeft Petrus ook scherp beseft dat die Jezus toch wel anders was dan hij zich had gedroomd. Petrus opteerde wellicht voor een soort geweldenaar die nu eens eindelijk orde op zaken zou stellen, maar in geen geval droomde Petrus van een Jezus die de voeten van zijn leerlingen waste en sprak over ‘ter dood gebracht worden’.

De derde en grootste ontgoocheling van Petrus was ongetwijfeld dat hij moest toezien hoe Jezus zomaar aanvaardde om weerloos te zijn, wat leidde tot die schandelijke dood aan een kruis. Toen heeft Petrus tot driemaal toe zijn Meester verloochend.

 

Huwelijk

Deze drie ontgoochelingen kunnen we ook aanduiden binnen elke (geslaagde) huwelijksrelatie. De eerste ontgoocheling is nog de minst zware. Wie begint aan een huwelijk, aan een leven met twee, moet altijd loslaten. Bepaalde gewoontes, een vroeger levensritme, een eigen manier van aankijken tegen de dingen en de mensen, ook bepaalde waarden waar je tot nog toe misschien erg aan gehecht was… moeten ongetwijfeld wat wijken, achterwege gelaten worden, loslaten.

De tweede ontgoocheling begint daar waar gehuwden van mekaar ontdekken dat ze toch wel anders zijn dan ze het van elkaar gedroomd hadden. Anders en zeker niet volmaakt. Hij is dan toch niet die droomprins en zij kan wel eens als een katje uit de hoek komen. Hij blijkt niet die dynamische bedrijfsleider te zijn, en zij is niet zo tactvol in de omgang met haar schoonmoeder…

De derde ontgoocheling is de meest pijnlijke. Je voelt je niet altijd echt begrepen en gewaardeerd door je partner, en dat kan je soms woedend of depressief maken.

 

Maar Petrus is zijn Meester trouw gebleven. Omwille van Hem stierf hijzelf zoveel jaren later ook de kruisdood. Ondanks de onvermijdelijke ontgoochelingen kunnen mensen, ook in huwelijksverband, mekaar levenslang trouw blijven. Maar daar zijn alleszins twee mensen van goede wil voor nodig, mensen met ruggengraat die bereid zijn ervoor te gaan en voor hun liefde te vechten. Ze gaan niet blindelings voorbij aan de ontgoochelingen, maar samen kunnen ze groeien naar verdieping en innerlijke vrijheid. Dat kan alleen maar hun liefde verdiepen.

En… bij God die Liefde is, mogen mensen steeds weer kracht putten.

 

Raymond Decoster, deken