Parochies in beweging Buizingen

" Waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden."

dixit Christus (Mattheüs 18:20)

 

------------------------------------------------------

 

" En word je in een of ander dorp niet aanvaard...? Schud het stof uit je sandalen:

Er zijn plekken te over waar Jezus' kritische droom wel wortel schiet."

dixit Priester Rik Devillé.

 

Sint Vincentius kerk

1501 Buizingen

 

 

 

Don Bosco kerk

1501 Buizingen

 

Zondag 25juni - 11.00 u.

Viering

misintentie: Maurice en Marie-Louise

Leunens-Bosmans

Gedachtenisviering voor de overledenen

van de voorbije maand

 

Zondag 2 juli - 11.00 u.

Viering

 

Zondag 9 juli - 11.00 u.

Viering

 

Zondag 16 juli - 11.00 u.

Viering met Ivo Vanvolsem

 

 

 

Zondag 25 juni

10.00 u. Viering

15.00 u. Doopsel

van Louise Weverbergh en Lily Nystens

 

Zaterdag 1 juli - 15.00 u.

Doopsel van Todesco Axelle en Marie Lou

 

Zondag 2 juli - 10.00 u.

Viering voor overledenen van de maand: Madeleine Schelfhout

Christelle Queeckers en Lucien Spiessens

Dank voor 40 jaar huwelijk: Simonne Pelicaen en Jean-Norbert Uylenbroek

 

Zondag 9 juli - 10.00 u.

Viering

 

Zondag 16 juli - 10.00 u.

Viering

 

AGENDA 2 KERKEN

 

Elke dinsdag om 20.30 u in Don Bosco, in lokaal

De Ark: repetitie van het Suma Khantatykoor.

 

Dinsdag 20 juni

20.00 u. Ploeg Don Bosco in de pastorie

 

Woensdag 21 juni

20.00 u. Parochieraad in Don Bosco

 

Zaterdag 24 juni

Start groeizegenjaar 2017-2018, In Petto

Midzomerbarbecue en nacht op de Zenneweide

 

Dinsdag 4 juli

20.00 u. Ploeg Don Bosco op verplaatsing bij Eric

 

Dinsdag 18 juli

20.00 u. Ploeg Don Bosco op verplaatsing bij Els

 

Dinsdag 1 augustus

20.00 u. Ploeg Don Bosco op verplaatsing bij Danny

 

 

 

 

LITURGISCHE VIERINGEN ... trefpunten van hoop :

 

PAROCHIENIEUWS :

 

Midzomernacht …

 

Middelpunt van de zomer, de zon staat op het hoogste punt aan de noordelijke hemel,

langste dag, langdurig licht, de nacht is kort de dag lijkt oneindig.

We vieren deze langste dag vol overvloed, vruchtbaarheid, licht, warmte, vreugde

maar deze dag is ook de overgang naar de donkere tijd van het jaar.

Bezinning en stilte gaan hand in hand met vreugde en gezelligheid.

 

Dus dachten we: waarom niet samen vieren, plezier maken, blijven slapen in onze tent en dit op zaterdag 24 juni 2017 aan de Don Boscokerk.

Je tent en kampeermateriaal kan je opstellen vanaf 16 uur op de Zennewei. Wie geen eigen materiaal heeft geef ons dan gerust een seintje.

We starten om 18 uur met het aansteken van het grote kampvuur.

Waarom niet samen aperitieven en barbecuen, iedereen brengt zijn eten mee (vlees, groenten, brood,…) en dit delen we op een grote tafel. Drank is ter plaatse te bekomen.

Waarom niet gezellig nakletsen en genieten van leuke momenten die zich aanreiken door iedereen die zich daartoe geroepen voelt: pomp je stembanden op, stem je gitaar, trek je dansschoenen aan…

Waarom niet samen ontbijten de day-after? Alles wordt voorzien en hiervoor vragen we een kleine bijdrage van 3 euro per persoon en 2 euro per persoon tot 18 jaar.

 

Iedereen welkom en het blijven slapen in de tent is heus niet verplicht, je mag gerust aanschuiven aan de barbecue tafel en/of de ontbijttafel.

 

Inschrijven tegen 20 juni aanstaande.

Aantal personen en wie?

Overnachting?

Eigen kampeermateriaal?

Ontbijt?

Bij Els en Luc Christiaens-Paridaens, Meiboom 79 te 1500 Halle tel. 02 356 17 47 christiaensparidaens@telenet.be

 

 

Melkweg

 

 

Je kunt in de wei uit een melkweg van wit

één takje fluitekruid plukken om thuis

in een vaasje te zetten en van dat takje

één twijgje afbreken en daarvan één

steeltje en daarvan één bloempje

en van dat bloempje één pointe

van het godganse pointillisme.

Nee, dat kun je niet.

Herman de Coninck

 

We wensen jullie een zomer vol waardevolle ontmoetingen en geestige dagen.

 

 

Père Ivo in het land

 

 

Een paar maanden geleden konden we in een aflevering van 'Alloo in de gevangenis' Ivo Vanvolsem aan het werk zien in Kananga. Daar leidt hij een opvangcentrum voor vluchtelingen en is hij aalmoezenier in de gevangenis. Hier wil hij mensen hoop bieden en het evangelie in de praktijk brengen. Zijn keuze vraagt veel moed en innerlijke kracht.

 

Momenteel is Ivo met vakantie in België. Hij verblijft in het Missiehuis van Scheut.

Omdat onze parochie Sint-Vincentius hem zeer genegen is, hebben we Ivo uitgenodigd om voor te gaan in de Eucharistieviering van zondag 16 juli om 11 uur. Hij zal er ook de homilie houden. De omhaling van deze viering zal dan ook volledig naar zijn werk gaan.

Samen met de mensen van Kananga rekenen we op jullie milde steun...

 

De parochieploeg van Sint-Vincentius

 

 

 

 

Echt gebeurd

 

 

In deze rubriek lees je, zolang het zomert in de parochie, een al dan niet grappig verhaal dat echt is gebeurd in de voorbije decennia in het parochieleven in Buizingen.

 

Het is ongeveer bijna twee jaar geleden dat Els en Rita op een zondagochtend rond 8 uur aan Zennedal arriveerden. Els had namelijk twee feesten in Zennedal aangenomen voor dat weekend, eentje op zaterdag en een op zondag. De feestelingen van zaterdag moesten op zondag om 8.00 uur de zaal verlaten en de keuken moest opgekuist zijn en alles netjes weggezet, omdat de volgende mensen om 10.00 uur in de zaal kwamen.

Samen met Rita ging Els de zaal, het café en de toiletten kuisen. Zij spraken af om 8.00 uur aan de keuken. Hun eerste verbazing was dat er nog veel auto's op de parking stonden, en het licht in de keuken scheen doorheen de ramen. Toen Els en Rita de deur van de keuken open deden viel hun mond open van verbazing. Twee vrouwen lagen te slapen op een stoel met hun hoofd op de inox tafels in de keuken, met een handdoek in hun hand, een andere dame was met piepkleine oogjes haar best aan het doen om de vaatwasser te vullen. De keuken stond nog bomvol, de zaal nog vol tafels en stoelen, servies nog niet afgewassen en de berging was een ware ramp.

 

Na een paar minuten van verbazing riep Rita "kom Els we brengen dit hier in orde". In een snel tempo hebben ze de dames uit de zaal gewerkt, al hun vuilnis mee naar buiten gezet en begonnen Els en Rita te schrobben en te boenen om alles op tijd klaar te krijgen. En de feestbeesten van het zaterdagse feest sliepen ondertussen verder op hun stoel buiten aan de keukendeur.

 

 

Zennedal, toplocatie voor alle maten en gewichten

 

Met de adem van de grote vakantie in de nek, blikt Zennedal traditioneel terug op de voorbije maanden. De meer dan 2.000 overnachtingen van januari tot eind juni werden ingevuld door 11 verschillende groepen uit binnen- en buitenland.

Het was een bonte waaier van jeugdbewegingen zoals KLJ, Scouts, Gidsen, politieke-, religieuze- of culturele jeugdverenigingen.

Scholen vinden doorgaans iets minder de weg naar Zennedal, omwille van de zelfkook-formule, maar voor de leerlingen van hotelschool ter Groene Poorte uit Brugge was dit geen obstakel. Ze hadden hun zaakjes op voorhand geregeld en de bereidingen vacuüm verpakt zodat ze volop konden genieten van uitstappen, al dan niet gelinkt aan hun opleiding. Volgens hun zeggen mogen wij ze in de toekomst nog verwachten.

Sla je tent eens op bij de buren!

Wat ons bijzonder veel deugd gedaan heeft is dat groepen van zeer dichtbij kennis konden maken met onze kampplaats. Zo hield de jeugdafdeling van Weredi uit Lot in de Paasvakantie een theaterkamp in Zennedal en blijkbaar viel dit in de smaak want een volgende reservatie is al gepland.

En dan nog dit: de voorwaarde om de attractie Zennedal te mogen betreden hangt niet af van een minimale of een maximale lengte, zoals in sommige pretparken. Eind mei kregen we een primeur: een vijftigtal kleuters (110 à 120 cm groot) van een school uit Alsemberg kwamen op driedaagse (de begeleiders waren wel wat groter).

Achteraf ontvingen we van de verantwoordelijke volgend bericht: “We willen jullie hartelijk bedanken voor de vriendelijke ontvangst in Zennedal. De kleuters (en wij ook) hebben drie geweldige dagen beleefd in een mooie omgeving en prachtige gebouwen”.

 

We maken onze borst nat!

In juni wapperden 104 lakens en kussenslopen aan de balkonrelingen van Zennedal; een ware Blijde inkomst-decoratie. De bedden liggen er intussen weer kleurrijk en fris bij, klaar om de komende gasten te ontvangen.

Vanaf 1 juli tot en met 30 augustus passeren er 6 groepen van telkens zo’n 100 jongeren de revue.

Dit worden onze gasten: Chirojongens uit Loenhout, Chiro Ierlinck uit Knesselare, Chiro Ixagodo uit Langemark-Poelkapelle, Chiro ’t Scamanderke uit Staden, Chiro Spartok uit Handzame en KSA Zandvoorde uit … Zandvoorde zeker?

Het wordt dan weer alle hens aan dek… maar je hierop voorbereiden is al even efficiënt als een hordeur in een onderzeeër.

De ervaring leert wel dat alles doorgaans op zijn pootjes terechtkomt. En, mocht er al eens iets in ons nadeel verlopen, dan trekken we ons op aan die wijsheid van Johan Cruijff ‘Elk nadeel heb se voordeel’.

Alvast dank aan alle medewerkers die alles van nabij mee opvolgen!

Anette Rimez

 

 

Creaviva hield het vuur brandend

 

 

Het voorbije jaar heeft het vierde jaar Vormsel, beter gekend als Creaviva, sterk ingezet op ‘engagement’.

Zij kozen Het Goteringenhof, de zorgboerderij van Dirk en Anita uit om in daden te steunen. Wellicht hebben velen onder jullie ook de Bilpoetsdoekjesactie gesponsord, of misschien schoof je wel aan in de rij om je auto te laten wassen bij de carwash.

Creaviva, met Joël, Jochen, Mathis, Robbe, Jasmien, Sen, Flor, Yin-the, Esther, Celine, Sander, Dorien, Eva, Steven en Marleen willen jullie allemaal danken voor de steun.

Zij mochten vandaag in de Pinksterviering maar liefst €700 overhandigen aan Anita. Hiermee kunnen ze op de boerderij 1 of 2 speciaal uitgeruste kruiwagens aankopen waarmee de jongeren met een beperking die tewerkgesteld zijn op de boerderij makkelijker aan de slag kunnen.

Eind augustus wordt de hele groep verwacht om 2 dagen op de boerderij door te brengen. Dan kunnen zij proeven van het landbouwleven, genieten, een beetje meedraaien in het dagelijks leven daar. En ook al een beetje vooruitkijken naar hun laatste jaar. Dan worden zij immers gevormd.

Marga Devalck

 

 

Het feesten kan niet op

 

 

 

Als je weet dat er op zondag al meer dan 30 jaar Kindernevenvieringen gehouden worden in de Don Boscokerk dan verschiet je niet dat bij de jaarlijkse junivergadering van de voorgangers al een aantal respectabele 70-ers en 80-gers aanwezig zijn. Terwijl de jongste voorgangers niet anders kunnen dan de drukke juniblokperiode alle voorrang te verlenen, geniet traditiegetrouw de iets meer gevorderde jeugd van een gezellige avond in de Ark. Dat was op 8 juni laatstleden ook weer het geval. Er waren 16 ingeschrevenen. Enkel Josette moest op het laatste moment afzeggen omwille van een hospitalisatie van René. We hopen dat René intussen weer aan de beterhand is.

De vijftien overigen, - meestal mensen van het eerste uur nl. Lydia, Marij, Marijke, Christel, Victoria, Herman en Hilde, Katrien, Ingrid, Anne, Hilde, Rooske en Mia vulden de feestelijke avond met gezang, zoekopdrachten, een pikante receptie en een overheerlijke kaasschotel. Els, als parochieverantwoordelijke en de schrijver van dit artikel mochten mee genieten. Er valt telkens wel iemand in de bloemekes. Letterlijk. Deze keer was dat Marij. Met enige K3-allure zongen de aanwezigen haar een deugddoend grootmoederschap toe: "Marij aan de top, het feesten kan niet op met Marij aan de top...". Wat buitenstaanders ook niet weten is dat op elke jaarlijkse junisamenkomst een nieuw Nevenvieringlied gezonden wordt. Dit moet dus ondertussen al een hele bundel zijn. Hilde Van Parys beloofde alle composities eens te verzamelen.

 

Elke feestvergadering volgt eenzelfde stramien en toch worden de deelnemers verrast met nieuwe weetjes. Zo vernamen we deze keer hoe Victoria en Jozef jaren terug in de Don Boscokerk belandden; dat Ingrid niet alleen ritmisch en sportief is maar ook geweldige desserts kan maken, wat we ook meteen konden proeven; dat Katrien van gewone koffiekoppen disignerbekers maakt, dat zij samen met Marijke al een klasje hoger zit in het bedrijven van de bloemsierkunst; dat Hilde Van Uytfanck soms met haar gedachten in Spanje zit; dat Lydia zo'n straffe madam is dat ze haar zoveelste kleinzoon kan verplichten pas ter wereld te komen nadat zij weer voet op Belgische bodem heeft gezet na een van haar vele buitenlandse missies voor de Damiaanactie; dat Christel en Victoria zich in de Bijbelse ontstaansgeschiedenis van de naam Ezra - recent geboren eerste kleinzoon van Marij - hebben verdiept om zo'n geschenk voor hem te zoeken én te vinden dat waardig bij hem past. Anne schreef een mooie tekst voor Ezra, de bruggenbouwer. Anne is ook onze zangstem die ons mee op weg neemt zodat wij toch een beetje in de toon zingen. Van Els vernamen wij dat Ruben, haar zoon, diezelfde dag in New York 'urbi et orbi' promootte als kok in het Eleven Madison Parkrestaurant dat in 2017 verkozen werd tot het beste restaurant van de wereld. En was Herman ook deze keer ook weer niet de charmantste geschenkjesaanbieder? Niet waar, Marij? Wees gerust dat nog meer nieuwtjes werden uitgewisseld. Maar niet alles kan aan de grote klok gehangen worden.

 

Ik hoop dat elke andere deelnemer ook goed is thuisgeraakt, beladen met een herinneringsbloemstukje, een originele beker, liedjes in het hoofd en overladen met mooie verhalen uit het verleden en troostende gedachten voor wie met zorgen zit. Ik mag niet klagen, ik werd bovendien deskundig naar het verre Tollembeek getaxied met Marijke als chauffeur.

 

Als het verleden zo vol mooie herinneren zit, herinneringen die er nooit waren geweest hadden al die vrienden niet zondag na zondag voor sprankelende kindermomenten gezorgd terwijl de volwassenen 'grootsere' dromen uitzongen in de liturgie, wat houdt ons dan tegen om niet te geloven en er van te dromen dat ook de toekomende generaties precies zo'n mooie momenten zullen meemaken?

 

Ik ben die avond ook nog effe binnengewipt in de Don Boscokelder en in de kerk. Ik was te nieuwsgierig hoe het met 'de werken' verloopt van de nieuwe toog in de kelder en met het nieuwe podium in de kerk. Beiden zijn in volle gang... en ik zag Danny en Bart nog laat op de avond actief in de weer. Stof genoeg. Ook stof tot nadenken. Maar vooral een warm gevoel voor al wat leeft in deze gemeenschap stroomde bij mij binnen. Er wordt meer dan ooit gebroken en gebouwd voor een nieuwe tijd. Ook in de kerk. Dat was op het eerste zicht pakkend. Al dat breekwerk. Moedig van die mannen, dacht ik. Ze geloven erin. De toekomst wordt weer nieuw. Zelfs in de kerk. Hoopvoller kan het niet worden. Ik krijg al goesting het resultaat te bewonderen.

Rik Devillé

 

 

Echt gebeurd

 

In deze rubriek lees je, zolang het zomert in de parochie, een al dan niet grappig verhaal dat echt is gebeurd in de voorbije decennia in het parochieleven in Buizingen.

Juni was rond de eeuwwisseling de maand met de meeste kerkelijke huwelijken. Op zo'n zomerse zaterdag in juni staan de pastoor en de koster, Rik en Marij, samen aan de grote kerkdeur de trouwstoet die zou gaat aankomen op te wachten. Ze deden dat meestal; kwestie van voor een goed onthaal te zorgen. Maar dit koppel is blijkbaar ruim over tijd. Zoals nogal vaak gebeurt dat bij trouwstoeten. Zo blijven pastoor en koster rustig wachten. Tot uiteindelijk in de verte allerlei claxons de Alsembergsesteenweg oprijden.

Eindelijk zou er kunnen begonnen worden met de huwelijksviering. Maar de trouwstoet rijdt toeterend en wuivend de kerk voorbij. In een flits is nog te zien dat het wel degelijk het te verwachten koppel is dat in de witte open en bebloemde cabrio zit. Vraagtekens in de ogen van beide kerkwachters. Pastoor en koster hebben dat koppel nooit meer teruggezien. Dit koppel had zich wel laten inschrijven voor een kerkelijk huwelijk en ze hadden een relatiedag meegemaakt maar ze moeten zich later blijkbaar bedacht hebben en de tussenstop - voor de kerkelijke trouw - tussen stadhuis en feestzaal van het trouwprogramma geschrapt hebben. Pastoor en koster hebben in alle stilte weer alle voorbereiding netjes opgeborgen en konden beiden met een nooit eerder niet gebeurd huwelijksverhaal huiswaarts keren.

 

IN GODS HAND

 

 

Tijdens de maand mei werd in de Sint-Vincentiuskerk gelovig afscheid genomen van:

 

Emiel Merens 65 jaar - echtg. Rita Abrams - Beukenstraat, 76 Lembeek

 

Toon Michiels 45 jaar - K. Nerinckxlaan 39/1 Halle

 

Jouw leven moeten wij loslaten in Gods hand en in ons leven houden wij je voor altijd vast.

 

 

 

 

de pinkstergeest heeft het weer gedaan!

 

 

 

Met Pinksteren, de 50ste dag na Pasen, vieren we in Buizingen traditiegetrouw Naamopgave.

Dan worden alle jongeren vanuit het voorbije Groeizegenjaar opgeroepen hun naam op te geven en ja te zeggen om mee in te stappen in het Lange Weg project.

Dit jaar was niet anders.

Van de 12 jongens en meisjes uit de Groeizegengroep waren er maar liefst 6 aanwezig in de kerk. Dat was best wel spannend. Want bij een eerdere rondvraag wie er al dan niet zou verder gaan met Vormselcatechese, waren er maar 2 die enthousiast hun hand hadden opgestoken. We waren dus allemaal reuzebenieuwd wie er nu daadwerkelijk verder ging gaan.

En of het nu de warmte van de voorbije dagen was, of het zien van al die jonge mensen die zich met hun reeds bestaande groep rond de lezenaar hadden verzameld… of was het dan toch de Pinkstergeest? Wie zal het zeggen… Er waren maar liefst 5 jongeren die hun naam opgaven en hun plekje innamen in de grote groep van kandidaat-vormelingen.

Het zien van die 5 jongeren bracht onmiddellijk veel beweging op gang. We hadden immers de intentie om de nieuwe groep van 2 verwachte jongeren op te nemen in het huidige eerste jaar Vormsel. Nu er 5 kandidaten rechtstonden werden de plannen onmiddellijk bijgesteld. We waren dus plotseling op zoek naar 2 catechisten.

De pinkstergeest kreeg er echter niet genoeg van. Bij het einde van de viering stonden er al 2 mensen met een vurige blik te wachten met de mededeling dat ze heel veel goesting hadden om in te stappen als Vormselcatechist.

Hopelijk brengen de beloofde denktijd en oriënterend gesprek genoeg ‘spirit’ met zich mee en groeit er hier een volmondige ‘ja’ uit.

Wordt vervolgd…

Alvast een dikke proficiat aan Lies, Tiebe, Maxine, Fien en Elena! We wensen hen een fantastisch avontuur toe met heel veel genstertjes van geestdrift en kansen om op zoek te gaan naar wat het voor hen betekent om gelovig door het leven te gaan.

Marga Devalck

 

 

Hemelvaart en onze visietekst

 

Het Hemelvaartverhaal werd vooral door Lucas beschreven. Enerzijds is dit ongeveer het einde van zijn Evangelie, anderzijds vangt hij de Handelingen der apostelen aan met het Hemelvaartverhaal. Duidelijker kan het niet zijn: het verhaal van Jezus is afgesloten en een nieuw verhaal begint: dat van de apostelen. Het is alsof Lucas nog eens duidelijk wou stellen waar het om gaat en zoals wel meer gebeurt in de bijbel haalt hij hiervoor een straf verhaal uit de kast:’ Jezus die in een wolk ten hemel opstijgt’. Jezus is weg, het is nu aan ons.

Anders gezegd: verwacht niet dat iemand anders het voor jou zal doen, je zal het zelf moeten doen. Maar weet: je bent niet alleen. Pinksteren benadrukt nog eens dat we kunnen rekenen op de hulp van de Heilige Geest: God is overal aanwezig en ook en vooral in mensen. In onze visietekst is dit verwoord als: God zit in elk van ons, niet meer en niet minder.

 

Lucas was duidelijk bezorgd dat de belangrijkste boodschap van het Evangelie niet zou overkomen en daarom wou hij ze op het einde nog eens serieus in de verf zetten. En met reden; De apostelen hadden de boodschap duidelijk door, getuige hiervan: de handelingen der apostelen. Maar toch is deze boodschap nadien wat ondergesneeuwd geraakt: er ontstond een kerk die gedurende eeuwen God op een hoogaltaar plaatste, waar een gewone sterveling niet welkom was. Alleen de Priester mocht het hoogaltaar betreden en fungeerde alzo als een soort boodschapper tussen God en mensen. Na het concilie werd de Priester iets menselijker: hij richtte zich niet meer tot God, maar tot de mensen en daalde, iets dichter naar de mensen, neer. In onze DB-parochie daalde Rik +/- 10 jaar geleden nog wat meer naar beneden om echt tussen de mensen te staan: we plaatsten de grote tafel in het midden. 7 jaar geleden beleefden we hier als het ware Rik ’s “Hemelvaart”; net als Jezus zei hij: nu is het aan jullie en hij stelde een aantal voorgangers aan.

Een voorganger voelt zich niet als iemand die tussen GOD en de mensen staat. Een voorganger is iemand die getuigt over zijn geloof, die de teksten (uit de Bijbel en andere) probeert te doorleven zodat andere mensen hier mee kunnen van genieten en uitgenodigd worden om hun geloof te beleven.

 

‘Wij moeten het doen’ vertalen wij in onze visietekst naar: de kans ervaren om je geloof te beleven, vrij en toch verbonden.

Om dit meer tastbaar te maken, zijn we 3 jaar geleden gestart met een vervolg op de handelingen der apostelen; Je zou het de handelingen van onze gevormden kunnen noemen. De gevormden schrijven hun engagement neer in een boek: een vervolg op het Evangelie.

Soms moet je dingen scherp stellen, om duidelijk te zijn. ‘Salut en de kost’ klinkt als: ‘ ik laat u volledig aan uw lot over’; maar zo is het natuurlijk niet. Zowel Jezus als Rik zijn nog steeds heel sterk aanwezig en zullen ook altijd heel sterk aanwezig blijven. Ook dat is de Kracht van de heilige Geest.

Maar geef toe, ook in de bijbel wordt met overdreven beelden en soms met echt choquerende woorden gewerkt. Hoe kan je anders met teksten de aandacht trekken en iets duidelijk maken, zeker als het over Geloof gaat.

 

De bijbel is wat mij betreft een ontdekkingstocht. En het boeiende is dat ik in de bijbel beschreven vind wat in onze Don Boscogemeenschap gebeurt. Of, kijk ik teveel door een gekleurde bril? Blijkbaar niet, want in Pastoralia vond ik volgende tekst van Steven Wielandts die me inspireerde voor dit artikel. Hierna een fragment:

WIJ moeten het doen!

Steven Wielandts citeert de theoloog René Grotenhuis die Hemelvaart omschrijft als ‘een goddelijk waagstuk’: ’ Hemelvaart betekent volgens mij dat we het echt in handen hebben gekregen: WIJ MOETEN HET DOEN. God zet zijn waagstuk van de menswording onverdroten voort door het vervolg van het verhaal van Jezus ons in handen te geven.’

Tot op vandaag begrijpen mensen die boodschap: in een verscheidenheid aan taken, woekeren zij vaak met hun talenten voor een levende en levendige kerk en doen ze wat ze moeten doen! Dankzij hen kan God zijn waagstuk van menswording verder zetten. Zij dragen het vervolg van het kostbare Jezusverhaal in handen.

Steven Wielandts vervolgt: En toch. Hoe inspirerend en aanmoedigend het ook klinkt: ‘Wij moeten het doen’ is eigenlijk maar een halve waarheid. De vraag moet ook durven zijn:‘Wat moeten we doen?’ De opdracht van Hemelvaart is immers heel precies: wachten op de Geest die kracht geeft tot getuigenis. Dat relativeert een al te overdreven daadijver die wel eens de valkuil zou kunnen worden van een hoogmoedig ‘Wij moeten het doen’. Is pastorale drukdoenerij een garantie voor een krachtig getuigenis over de verrezen Heer? Geeft het nog ruimte aan de Geest? Het is immers de Geest, ons door Jezus toevertrouwd, die de Kerk verrijkt met gaven die vernieuwen en opbouwen (Evangelii Gaudium Paus Franciscus 130). Is dat niet het eerste waaraan onze pastoraal vandaag nood heeft: opbouwende vernieuwing? En lang niet alle zekerheden van het rijke verleden hebben de nodige draagkracht voor nieuwe dingen. Daarom moeten we wachten; Wachten op de komst van de Geest.

 

Dat is de eigenlijke boodschap van Hemelvaart: verwachtend uitkijken naar de bezielende kracht die ons de nieuwheid van het Evangelie doet verkondigen, altijd en overal (EG259) . Na Hemelvaart leven we 10 dagen in een goddelijke passiefruimte waarin we groeien in het verlangen om door Gods Geest bewogen te worden. De Geest doet het. De Geest evangeliseert. En wij doen mee. Juister: wij laten ons doen. Het is niet zozeer de verplichting van ‘wij moeten het doen’-immers: de vrijheid van mensen is heilig voor God!- het is veeleer een zaak van ‘uitgenodigd worden’ om te getuigen met de adem van Gods Geest. En heel bewust, of alvast meer bewust, ingaan op de uitnodiging. Niet langer op de automatische piloot van het ‘zo is het altijd geweest’. Hemelvaart is de kleine advent van Pinksteren. Niet meer. Maar daarom juist zo belangrijk in deze tijd.

Tot hier het fragment van Steven Wielandts.

 

Toch nog enkele vragen:

Moeten wij wachten?

Waarop moeten wij wachten?

Is de Geest niet altijd en overal aanwezig?

Hebben we niet meer behoefte aan hemelvaarders dan aan roepingen?

 

 

Sprekende tekens

 

Voor sommige zaken of gevoelens zijn woorden niet voldoende geschikt, ze schieten tekort. Voor bepaalde werkelijkheden heb je gebaren of sprekende tekens nodig die duidelijker en krachtiger uitdrukken wat je wil meedelen. Een handdruk, een kus, een knuffel, een knipoog of een schouderklopje ‘zeggen’ méér dan woorden ooit kunnen.

Als iemand jou graag ziet, en hij of zij geeft je iets, dan is dat geschenk geen dood object meer, maar een levend teken van liefde of genegenheid. Als je het voorwerp bekijkt, zie je er als het ware dwars doorheen, tot op de ziel van de zaak: de waardering en de vriendschap die ermee uitgedrukt wordt.

Zo gaf Jezus bij zijn afscheid brood en wijn als tekens van zijn zelfgave. Hoe zou God een krachtiger teken hebben kunnen nalaten waarmee Hij liet voelen dat Hij de mens innerlijk nabij wou blijven? Hij wilde ons het geschenk geven van een blijvende aanwezigheid. Het eigenlijke geschenk is Zijn liefde!

Stel je eens voor dat je vóór je dood aan goede vrienden iets definitief van jezelf wil nalaten. Wat zou je dan wel nemen: een foto, een schilderij, een brief of een meubelstuk?

Jezus liet zichzelf na in brood en wijn. Omdat Hij voedsel wilde zijn, en wij ons bij elke maaltijd zouden herinneren dat de mens pas echt voedsel vindt in de liefde die hij van anderen krijgt en aan anderen mag geven. Uiteindelijk komt het erop neer dat de honger als mens pas echt gestild wordt als hij zich mag voeden aan Jezus, die Woord en Brood van Leven is.

Zomaar even deze eenvoudige gedachte op de vooravond van Sacramentsdag.

 

Dromen en visie vertaald in interieur

 

 

In de eerste fase van het project rond het kerkinterieur hebben we het idee van ‘t is aan jullie” of in visietekstwoorden “God zit in elk van ons, niet meer en niet minder” willen vertalen. Dit past in een evolutie die startte sinds het tweede vaticaans concilie.

Vroeger was er het hoogaltaar, niemand mocht er komen, enkel de priester, want het hoogaltaar was de plaats van GOD. Voor het concilie, richtte de priester zich zelfs tot GOD en stond met de rug naar de mensen. Sindsdien is er al heel wat veranderd: de priester is iets meer naar beneden gedaald (ergens tussen GOD en de mensen) en richt zich tot de mensen.

Ook in onze kerk is deze evolutie zichtbaar: onderaan de trappen werd er een podium geplaatst met het nieuwe altaar, dat intussen ook alweer verdwenen is. We kozen immers ongeveer 10 jaar geleden voor de grote tafel in het midden van de kerk. De voorganger (want intussen is er geen priester meer) staat tussen de mensen en niet ergens tussen God en de mensen. In onze visie hebben we dit verwoord door te zeggen: ‘GOD zit in elk van ons, niet meer en niet minder’

Een hele evolutie dus van GOD van BOVEN, naar GOD tussen en in de mensen.

 

Dit vertalen we naar het interieur door het hoogkoor en de ruimte waar we vieren met elkaar te verbinden. Zo verbinden op een manier dat er plek is voor iedereen, met een originele zit- en trapstructuur. Jongeren vinden er een zitplek, het koor vindt er meer ruimte om zich op te stellen, je kan er langs wandelen, kinderen kunnen het creatief beklimmen en, wil je toch snel naar boven, dan kan je de trap nemen aan de rechterzijde.

De eerste echo’s van mensen die dit plan zagen, geven aan dat de trapstructuur aan ‘golven’ doet denken. Dat is hoopvol, want de blauwe trappen verdwijnen onder de constructie en de 2 boegen van het schip (de muurtjes van de vroegere preekstoelen) worden afgebroken en daarmee verdwijnt er ook een stukje link met de zee.

De keuze om deze constructie zo te realiseren heeft alles te maken met de nood aan openheid die duidelijk naar voor kwam uit de brainstorming en bevraging van jongeren, parochieraad, ploeg en kerkraad gedurende de voorbije 3 jaar. Kijken met een open, hoopvolle en milde blik is een van de aspecten die ook in de visietekst vervat zitten. We dromen ervan, dat mensen die onze kerk binnenkomen, die openheid niet alleen in de mensen, maar ook in ons kerkinterieur meer en meer mogen ervaren.

Een openheid tussen jong en minder jong want de constructie is toegankelijk voor alle leeftijden.

Een openheid voor toekomst met respect voor de traditie want in het geheel van het project worden de plekjes voor de beelden van Don Bosco en Maria behouden en anderzijds willen we een leuke chillplek creëren voor jongeren.

Een openheid voor andere projecten of activiteiten want het geheel kan zowel als podium of als zitruimte worden gebruikt.

Een openheid voor andere geloofsvormen want iedereen kan hier een plek vinden.

 

Deze eerste fase van het project kerkinterieur is intussen gestart. Stap voor stap worden de podia vooraan afgebroken en naarmate de maand juni vordert, zullen ook de stenen muurtjes een stukje kleiner worden. We leggen de uitvoering van dit project in jonge handen: Elien Barbé en Zara Schulpé van interieurarchitectenbureau BLOS hielpen ons op weg om de dromen vorm te geven en Arne Boom, schrijnwerker uit Oudenaken zal het geheel deskundig uitvoeren in bamboe.

Maar ook ieder van u kan nog bijdragen aan de realisatie van het project kerkinterieur.

Enerzijds zoeken we voor de zomer nog heel wat helpende handen voor voorbereidend werk en het schoonmaken van de kerk nadien. Ben je bereid hier wat zomertijd in te investeren, geef dan gerust een seintje aan Els, zo weten we wie we mogen bellen….

 

Daarnaast gaat de realisatie van de zit- en trapstructuur over een eerste fase van het project. In een volgende fase hopen we de ingang aan te pakken.

Deze zomer willen we u vragen al uw dromen en ideeën voor de ingang van de kerk op papier te zetten, te schilderen, knutselen, tekenen, zodat we hiermee aan de slag kunnen met de ploeg in september.

Met het geheel van het project willen we verbinding vormen tussen individu en kerkgebouw, tussen binnen en buiten, tussen traditie en toekomst.

‘t is dus aan jullie of met andere woorden: God zit in elk van ons, niet meer en niet minder.

 

 

 

Niemand hoeft zich alleen te voelen

 

Bedenk jij heel veel ‘zomaartjes’ ????

 

Een zomaartje : iets wat je zomaar voor iemand doet…

Een kus, een klus, een groet, iets dat niet moet, een wens, een verrassing, een hapje of drankje aanbieden….

 

Je bedenkt er waarschijnlijk nog veel meer.

 

Doe jij mee en schrijf je gegeven ‘zomaartjes’ onder de regenboog.

stuur je regenboog naar donboscobuizingen@gmail.com

 

 

 

NIEUW INTERNETADRES VOOR OMMEKAAR

 

Het initiatief dat werkt aan armoedebestrijding in Buizingen en omstreken namelijk Buurthuis Ommekaar bestaat nu reeds 27 jaar. Tot nog toe hadden ze geen eigen website, maar daar is recentelijk verandering in gekomen. Je kan vanaf nu alle informatie over buurthuis Ommekaar vinden via www.buurthuisommekaar.be. Je vindt er de openingsuren, sluitingsdagen, contactgegevens en andere algemene informatie. Er is ook een speciale pagina voorzien dat u vermoedelijk zal interesseren en deze heet de “nieuwtjes”-pagina. Hierop kan je wekelijks nieuwe promoties, acties en activiteiten vinden die er in het buurthuis plaatsvinden. Op die manier hoef je nooit meer iets te missen. Neem vandaag nog een kijkje op de nieuwe website en laat weten wat jij ervan vindt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RELATIEPASTORAAL

 

Heb je trouwplannen en wil je kerkelijk huwen in één van onze parochies in Halle?

 

Wil je graag hieromtrent informatie zoals

Welke stappen moet ik ondernemen?

Waar en wanneer kan ik een afspraak maken?

Welke documenten heb ik nodig?

Kan ik me inschrijven voor een relatiedag?

Kan ik een wijziging aanbrengen aan datum, uur, …

Hoe maak je een viering? Hebben jullie modellen?

 

Via: relatiepastoraalhalle@gmail.com helpen we je graag verder.

 

 

 

 

 

FACEBOOK DON BOSCO BUIZINGEN!

 

Werken voor en met jonge mensen … hen op weg zetten naar een verdere toekomst, dat was het levenswerk van Don Bosco.

Een open kijk op de wereld, hedendaagse vormen van communicatie…

Een lied zingt door je hoofd : Een zee van mensen, mensenzee, spring er maar in, ga met ons mee…

 

En zie de facebookpagina's werden een feit:

https://www.facebook.com/DonBoscoBuizingen/

https://www.facebook.com/feestzaalkamphuisZennedal/

 

 

Korte berichtjes, foto’s, filmpjes zijn welkom,… Vragen stellen, een discussie starten,…

 

Je kan ons dagelijks volgen en vele malen leuk vinden of een kritische noot neerpennen...

 

 

 

 

EEN ANDER GEZICHT VAN DE KERK (bezield verband) © Golfslag, 9e jrg. editie 2-2015

 

 

 

KOOR SUMA KHANTATY

Het leven is muziek,je bepaalt zelf welke tekst je er op zet.

Met deze titel zou je een roman kunnen schrijven, maar je zou er ook een

uitnodiging kunnen in zien om samen met anderen een beetje muziek te maken,

te zingen en te leven en vitamientjes op te doen.

En dan zou ik alle “jongeren” - wie wil daar niet bij zijn? - willen uitnodigen

om deze levende muziek mee te komen waar maken.

We komen samen elke dinsdag in de lokalen van de parochie vanaf 20 uur

en zingen liederen uit de hele wereld.

In groep gaat dat echt prima en het wordt een muzikaal feest voor de oren

en het hart. Hoge eisen worden niet gesteld, enkel graag zingen in groep,

mekaar ondersteunend en bemoedigend in een blije sfeer van vriendschap.

Dus welkom en geef een seintje aan iemand van het koor die je kent.

Vanwege het koor Suma Khantaty (betekent: Mooie dageraad).

 

ACTIVITEITEN VIA E-MAIL

 

Ben je graag met een klein berichtje op de hoogte van wat er reilt en zeilt in de Don Boscoparochie ?

Doorheen de tijd groeide het mailbestand van de jonggezinde vieringen, waarmee je maandelijks wordt uitgenodigd voor de jonggezinde viering, uit tot een klein mailbestandje waarmee je op de hoogte geraakt en uitgenodigd wordt voor zinvolle parochie-activiteiten.

Toegevoegd worden aan dit mailverkeer kan door een berichtje te sturen naar Nancy en Bart vanvolsem.bart@scarlet.be

We letten erop dat jouw mailadres voor anderen bij de mails niet zichtbaar is.

Het is een eenvoudige manier om leuke activiteiten zeker niet te vergeten !

Nancy en Bart

 

 

 

NUTTIGE ADRESSEN

 

Lokaalverantwoordelijken:

 

DON BOSCO parochie - Buizingen

 

Zennedal - Alsembergestwg 130 - 1501 Buizingen

 

Reserveren activiteiten met overnachting:

 

Webpagina: http://parochiesinbeweging.be/zennedal.html

E-mail: cjt@cjt.be

E-mail: freddy.steens@telenet.be

Telefoon: 02 360 23 10

 

Reserveren activiteiten zonder overnachting:

Benedenzalen

Secretariaat vzw Zennedal-Ommekaar

Alsembergsesteenweg 130

1501 Buizingen

Telefoon: 02 356 77 71

 

Bovenlokalen:

Ark en Regenboog

E-mail: marij.vanisterbecq@telenet.be

 

SINT JOZEF parochie - Lot

 

Buurthuis Babbellot

(Onze Kring)

Dworpsestraat 90

1651 Lot

 

Reserveren activiteiten feestzaal:

Henri Vaeye

Dworpsestraat 66 - 1651 Lot

Telefoon: 02 377 29 03

E-mail: henri.vaeye@telenet.be

 

Vergaderingen Klaproos:

Mieke Michiels

Beerselsestraat 55 - 1651 Lot

Telefoon: 02 378 31 07

E-mail: miemichiels@hotmail.com

 

SINT VINCENTIUS parochie - Buizingen

 

De Simmebrug

O. de Kerchove d' Exaerdestraat 48 - 1501 Buizingen

Klik HIER om te zien wanneer de Simmebrug nog vrij is.

 

Reserveren:

Geert Guldentops

Bij voorkeur via mail: simmebrug_reservaties@outlook.be

Telefoon: 0496 81 14 44 (na 19u.)

 

BUURTHUIZEN

 

Buurthuis Ommekaar & Wereldwinkel:

Telefoon: 02 361 22 93

E-mail: ommekaar@scarlet.be

Website: http://www.buurthuisommekaar.be/

 

Buurthuis Babbellot & Wereldwinkel:

Mieke Michiels

Telefoon: 02 378 31 07

E-mail: miemichiels@hotmail.com

Website: http://parochiesinbeweging.be/buurthuis-babbellot.html

 

 

 

 

Korte links naar fotogalerij:

Catechese

Parochieleven

Archieven

Tekeningen

Buurthuis OMMEKAAR: virtueel bezoek van ons Buurthuis (filmpje)

 

 

Brief van Bisschop Johan BONNY

 

Portaal van de Stilte

 

 

 

 

 

NIEUWS UIT ONZE FEDERATIE :

 

De zevende dag

 

 

Juli is in aantocht, de grote vakantie staat voor de deur. Misschien staat een reis naar de zon op het programma, en wie thuis blijven gunnen wij een stralend weertje. Een terrasje of een barbecue kan ook in regio Halle deugd doen.

En jaartje geleden schreef paus Franciscus een ecologische encycliek ‘Laudato si’, waarin hij

oproept tot zorg voor de aarde, ons gemeenschappelijk huis. En ook de Europese en Amerikaanse bisschoppen riepen in een gezamenlijke verklaring op om de zorg voor de aarde en voor de kwetsbare en arme mens te laten primeren op louter economische en politieke wetmatigheden.

Je vraagt je af wie – zelfs in volle vakantieperiode – nog aan vakantie toekomt. We hebben het druk en we zijn bezig met van alles en nog wat, van uit de veronderstelling dat zonder de mens er toch niets kan van komen. We maken van alles en vinden steeds nieuwe dingen uit. We versmelten en splitsen, we delen en vermenigvuldigen, we zaaien en planten, alsof het allemaal alleen van ons afhangt.

Dan denk ik aan God die na 6 scheppingsdagen rustte en de zevende dag zalig niets deed. Hij keek voldaan en wellicht met een gelukzalige glimlach naar al wat Hij gemaakt had. Pas veel later zou de kritiek volgen omdat toch niet alles ‘af’ was. “Laat maar, ze mogen ook iets doen”, dacht God bij zichzelf. En Hij genoot met volle teugen van die zevende dag. Wij hebben die zevende dag niet zo goed begrepen. De levenskunst van het genieten hebben wij nog steeds niet onder de knie door onze gedrevenheid om te presteren, door onze wil om te overtreffen, door onze schrik om van anderen het verwijt te krijgen dat we niet genoeg hebben gedaan. Eigenlijk vinden we onszelf te belangrijk om een periode helemaal niets te doen. En hoewel God zag dat het goed was, is het voor ons nooit goed genoeg.

Toch hebben we allemaal nood aan een ‘zevende dag’ in ons leven. De boog kan niet altijd gespannen staan. Een moment van rust en bezinning kan ons terugbrengen tot de essentie van ons bezig-zijn.

Velen zullen er de komende weken op uittrekken. Via de media worden we op de hoogte gehouden van de zware weekends, van het file-leed en de urenlange wachttijden aan verkeerswisselaars en tunnels. Je komt vaak nog meer opgedraaid en moe terug dan je vertrokken bent.

Ik wil ieder van jullie alleszins die zevende dag toewensen. Een moment van er even tussenuit te zijn, een moment van andere gedachten, nieuwe impulsen, vernieuwde (in)zichten. Even echt tussenuit zijn om wat later met veel inspiratie, goede moed en nieuwe energie de draad weer op te nemen waar je hem eerder hebt laten liggen.

Ik wens u allen een deugddoende en rustgevende vakantietijd toe! Genieten mag!

Raymond Decoster, deken

 

 

Na het werkjaar, de vakantie

 

 

Het is een mooie dag vandaag.

De strijd van het voorbije werk- en schooljaar

vervaagt tot een slagveld uit het verleden.

Dagen van rennen en spurten

Nachten wakker liggen en weer opstaan

Ochtenden van goud

Avonden vol vertedering

van gewoon bij- of uitpraten

Daar kwam wellicht niemand zonder kleerscheuren doorheen.

 

Maar nu is een andere nieuwe tijd, een nieuwe dag.

Examens afgelegd

Buizen verzameld

Diploma's ingelijst.

 

In de parochie

Doopsels gevierd

Catecheses klein en groot

Geliefden begraven

Zondagvieringen uitgeprint en uitgezongen

Maandagochtendresten weggepoetst

Archieven geklasseerd

Rekeningen opgemaakt

Rekeningen betaald

Buxussen weggevreten

Hagen geplant

Podia en toog met container eindbestemming

Kerk en Zennedal

Klaargemaakt voor nieuwe kunsten

De wereld hertekend

gereset en verbeterd

 

Maar nu is het even vakantie

Nu zijn er andere uitdagingen:

de toekomstdromen van de kinderen herbekijken

de kleine plagerijen van elke dag

het lui liggen in de zon aan een eindeloos strand

een terrasje of twee of drie... of...

gezellige babbels tot aan de maneschijn

en terug

veilig thuis.

 

September is nog eindeloos ver weg.

R. D.

 

Brood en wijn, kracht en vreugde

 

Je zou kunnen vermoeden dat er nu een artikel volgt over vakantie in Frankrijk, ongedwongen rondtrekken in dat mooie land met enkel maar “du pain et du vin”. Leven als God in Frankrijk. Neen dus!

Wanneer wij in de evangelies lezen over het leven van Jezus, dan stellen wij vast dat heel wat Jezuswoorden uitgesproken werden aan tafel. Af en toe werd Jezus ergens uitgenodigd om mee te eten, en van die gelegenheid maakt Hij gebruik om een parabel te vertellen. Aldus wil Hij zijn boodschap concreet en begrijpelijk maken, en de mensen doen nadenken. Ja, in de bijbel wordt vrij vaak ‘getafeld’. Jezus deelt volop in het dagelijks leven van mensen waar voeding, drank en samen-zijn een belangrijke plaats innemen.

Maar Jezus gaat telkens een stap verder, Hij stoot door naar een gelovige diepte. Soms zegt Hij over zichzelf dat Hij voedsel en drank is. Soms noemt Hij zichzelf het levende brood of de ware wijnstok.

Daarom wil ik even stilstaan bij brood en wijn.

 

Wat is brood?

Brood is noodzakelijk voedsel dat ons kracht geeft voor het dagelijks leven. Wij staan er niet bij stil, als wij een boterham of een sandwich eten, door hoeveel werkende handen dat brood is gegaan vooraleer het op tafel komt. We staan er niet bij stil hoe brood het vermogen heeft om in ons lichaam te veranderen in bloed, in warmte, in kracht.

Jezus noemde zichzelf het brood dat onze honger kan stillen. En eigenlijk heeft de mens maar één echte grote honger: hij wil beminnen en bemind worden. En daarin is Jezus ons op een uitzonderlijke manier voorgegaan door zijn woorden en zijn daden.

Met die woorden van Jezus is het als met een GPS die de reisroute aangeeft: ook zijn woorden wijzen de veilige en rechtlijnige weg doorheen de kronkelpaden van het leven. En Hij doet ook wat Hij zegt, Hij is uiterst consequent. Zijn daden onderlijnen zijn woorden. Hij vertelt niet alleen een parabel, maar Hij IS zelf een parabel, in levende lijve.

 

En wat is wijn?

Als we over wijn spreken, dan spreken we uiteraard ook over druiven. De Duitse dichter en denker Goethe schreef ergens; ‘druiven zijn de tranen van de wijnstok’ Prachtige omschrijving. Zelf afkomstig uit de druivenstreek van Overijse en als zoon van een landbouwer- serrist (we hadden thuis 12 druivenserres) weet ik maar al te goed dat dit heerlijk fruit het resultaat is van de noeste arbeid van de druiventeler. Ik heb ontelbare uren in de serres gewerkt. Maar werkuren is niet alles, die lekkere vruchten zijn ook het resultaat van kennis, ervaring, vakkundige verzorging, verwarming én het resultaat van de groeikracht die God eraan geeft.

Jezus wil voor ons als wij zijn die ons hart verblijdt en die ons met liefde vervult. Veronderstel nu eens dat Jezus zou gezegd hebben: “Ik ben kamillethee, goed voor de maag…” Thee, dat klinkt direct een stuk flauwer, fletser en slapper dan wijn die Jezus voor ons wil zijn.

 

Ik denk dat de meeste ouders en grootouders ook brood en wijn zijn voor hun (klein)kinderen. Zij zijn voedsel en drank, zij zijn kracht en vreugde. Het verbaast mij telkens opnieuw hoe ouders zichzelf wegcijferen en inzetten opdat hun kinderen het goed zouden hebben en ten volle zouden leven. Ja, ouders en grootouders kunnen zijn als brood en wijn.

 

En wij, uw herders, priesters, diaken, pastoraal werkster, parochieassistent, voorgangers, lectoren, dekenassistent en catechisten, wij proberen voor jullie ook een beetje brood en wijn te zijn. Ik hoop dat we geen zure wijn zijn of geen oudbakken brood, maar dat wij in woord en daad ook proberen een beetje ‘eten en drinken’ te zijn voor de mensen in onze parochies. We zijn met niet veel meer en we zijn ook niet jong meer, maar goddank hebben we in onze geloofsgemeenschappen nog een flink pak vrijwilligers die mee de kar trekken. Medewerk(st)ers die hun best doen om het vuur brandend te houden in ons midden. Zij staan ons bij in woord en daad, opdat mensen smaak zouden blijven vinden in het samenleven en het samen geloven.

 

Dagelijks brood

In het Onze Vader bidden we “Geef ons heden ons dagelijks brood”. Er staat niet: geef mij

heden mijn dagelijks brood. Het gaat over ONS. Het gaat over solidariteit, over breken en delen.

Elke vorm van geluk, wil het gelukkig maken, moet met anderen gedeeld worden. Zo ook met brood. Dat is de levenshouding van Jezus, daarin is Hij ons voorgegaan tot het uiterste, en daarin breekt ook Gods liefde voor ons open. Dat vieren we in elke Eucharistie.

Mogen wij allen voeding, kracht en vreugde vinden in die eenvoudige tekens van brood en wijn waarin de Heer voor altijd bij ons wil zijn.

Raymond Decoster, deken

 

 

WONEN EN GELOVEN IN GEMEENSCHAP

 

Wij leven in een mobiele samenleving. Ondanks files en andere verkeersproblemen kunnen mensen zich gemakkelijk verplaatsen. Ze verhuizen ook vaker, ze schrikken er niet voor terug om een ander werk of beroep te kiezen. Anderzijds blijft het toch belangrijk dat we de plek die we bewonen tot onze ‘heimat’ maken, tot een ruimte waar we ons goed voelen, met andere woorden dat we van ons huis een thuis maken.

Zonder een vaste stek kan niemand leven, we hebben als het ware een soort moederbodem nodig als we niet willen verdorren als een uitgerukte plant. En dat betekent meer dan een dak boven je hoofd dat ons beschermt tegen kou en regen of tegen de hitte van de middagzon. Meer ook dan een tafel om aan te eten, en een bed om in te slapen. Tot het wonen behoort ook de buurt en de vriendenkring, het netwerk van relaties waarin men zijn sociaal leven ontplooit.

Tot nu toe hebben mensen dat alles gevonden in het dorp of de buurt waar zij geboren werden

en vaak de rest van hun leven doorbrachten. Dat dorp of die buurt viel meestal ook samen met de parochie. Daar voelde men zich thuis. Men kon er terecht voor alle godsdienstige behoeften. Maar vandaag zijn velen van ons als ‘mensen van de weg’ die zich slechts voorlopig vestigen, of die zich als gevolg van drukke beroepsbezigheden moeilijk integreren in de woonomgeving en dus ook in het parochieleven.

 

Deze nieuwe situatie is voor de Kerk en voor de afzonderlijke gelovige mens een enorme uitdaging. Geloven kan men immers niet alleen. Men heeft een gemeenschap nodig. Een minderheid van overtuigde gelovigen zal gelijkgezinden opzoeken, indachtig het woord van Jezus: “Waar twee of drie in mijn naam verzameld zijn, daar ben Ik in hun midden”. De overgrote meerderheid dreigt echter als gevolg van de secularisatie en van de mobiliteit en de daarmee gepaard gaande ontworteling, van de geloofsgemeenschap te vervreemden. Dit is des te meer het geval sinds het enorm priestertekort het fijnmazig netwerk van parochies dat we overgeërfd hebben uit het verleden, grondig aan het verstoren is. We zullen evenwel moeten proberen om ook in deze tijd van sterke mobiliteit, toch de zichtbaarheid en de toegankelijkheid van de geloofsgemeenschap te verzekeren. En dit kan slechts langs een territoriale verankering. Hoewel we moeten werk maken van het opstarten van pastorale zones, en sommige federaties zijn daar fel mee bezig, mogen we de natuurlijke gegroeide eenheden, de lokale gemeenschappen zeker niet helemaal opgeven. Met deze realiteit zijn we in ons vicariaat volop bezig: zonewerking en zoeken naar andere vormen van leiding geven, van verbreding van het herdersambt in de geloofsgemeenschap.

Laat de vakantie dan wel in zicht zijn, toch weten we dat we in september weer voor die grote uitdaging staan om verder te werken aan ‘nieuwe wegen banen’. We kunnen geen groter eerbetoon brengen aan onze overleden bisschop Mgr. Lemmens dan door zijn visioen waar te maken en concrete gestalte te geven, vanuit de kracht van het evangelie.

Raymond Decoster, deken

 

 

Tochtgenoten als levende bouwstenen

 

Als je in de voorbije weken, tussen Pasen en Pinksteren, tijdens het weekend ergens in de regio langs een kerk reed, dan kon je er vaak niet naast kijken: ballonnen, bloemen, kinderen in feestelijk wit, kortom, je zag dat er iets gaande was. Er wordt inderdaad in de maand mei nogal wat gevierd in onze kerken: de paastijd is de tijd van de eerste communies en van het Vormsel, en er is ook nog moederdag. Veel gezinnen en families geven een feest voor hun communicant. En dan denk ik spontaan terug aan het moment, nu 56 jaar geleden, waarop ik zelf werd gezalfd met kracht en met het vuur van de heiige Geest om te getuigen van het verhaal van Jezus.

 

Een Eerste Communie of een Vormsel blijft een feestelijke dag, toen en nu. Een hoogdag voor het gezin, maar ook voor de parochie. Zelf mocht ik als vormheer dit jaar ook weer hier en daar meevieren en jongeren zalven met de kracht van Gods Geest opdat zij op eigen geloofsbenen het leven zouden aankunnen. Zo mag ik deel uitmaken van de vreugde van het moment. Ook vele vrijwilligers werken, jaar in jaar uit, mee aan de toekomst van Gods Kerk. Ieder met zijn of haar talenten en gaven, in de frontlijn of achter de schermen.

 

En toch staat de toekomst van de parochiekerk, en vooral het gebruik ervan, ter discussie. Terecht, want niets in het leven is vanzelfsprekend, en het is goed om je , ook als parochiegemeenschap, eerlijk af te vragen wat je sterke en zwakke punten zijn, hoe het zit met het gebruik en het onderhoud van het kerkgebouw, en je af te vragen of er nog andere gebruiksmogelijkheden wenselijk en haalbaar zijn, al dan niet.

Te vaak echter wordt het gebruik van een kerkgebouw beperkt tot die ene of in het beste geval twee weekendvieringen, en vragen mensen zich af of het nog wel te verantwoorden is dat de gemeenschap (lees: de overheid) nog zoveel investeert in dat stenen gebouw? Inderdaad, als je alleen maar rekening houdt met de zondagsviering, dan staat het gebouw vaak leeg, maar er is toch veel méér. Ook doopsels, de communies, een huwelijk, schoolvieringen, een bedevaart, een concert, een voordracht of ouderavond, en vooral heel wat begrafenissen vinden plaats in onze kerkgebouwen. Kerken stromen vol met mensen die afscheid willen nemen van een dierbare of met mensen die getuigen willen zijn hoe duizenden jongeren hun Eerste Communie of Vormsel vieren. De gemeenschap die samen viert, beperkt zich heus niet alleen tot de weekendviering.

Iedere communicant, elke vormeling laat ons zien dat niet het stenen gebouw centraal staat. Het gaat om iedere persoon, de ene al geloviger en meer kerkbetrokken dan de andere, die mee viert en ertoe bijdraagt om een warme geloofsgemeenschap te vormen. Ook al hebben we de perceptie soms tegen, wie zich als vrijwilliger dagelijks inzet voor een hechte samenleving, werkt zo mee aan de opbouw en de toekomst van Gods Rijk. Wij allen werden bij ons doopsel en vormsel gezalfd om actief mee te werken in de wijngaard van de Heer. Elke vrijwilliger in de parochie of in een christelijk geïnspireerde vereniging draagt daartoe zijn steentje bij. En we zijn hen daar ontzettend dankbaar voor!

Die vele jonge mensen die in deze paas- en pinkstertijd gevormd worden, hebben nood aan voorbeelden, nood aan mensen naar wie ze kunnen opkijken en die op vrijwillige basis een stukje van hun tijd aan medemensen geven. Geloven is een werkwoord, en dat doe je en kan je niet alleen. De handoplegging door de vormheer, en de hand op de schouders van ouders, of peter of meter of catechist of welke tochtgenoot ook, drukt uit dat we er voor elkaar willen zijn. Drukt ook uit dat God geen andere handen heeft dan de onze. Wij mogen zijn instrument zijn om zijn liefde zichtbaar te maken, en mekaar te bevestigen in geloof. Hopelijk maak jij dat mee waar! In naam van zovelen en in Gods naam: bedankt!

Een kerk bouw je met stenen, dé Kerk bouw je met mensen. Kom mee op de werf!

Raymond Decoster, deken